Kolumbia kojarzyć się może z ekspresyjnym bramkarzem, jak Rene Higuita, czy artystą futbolu z bujną czupryną, Carlosem Valderramą. Mało kto wie, że na początku lat 50. to właśnie w rozgrywkach ligowych w tym kraju rywalizowali najlepsi piłkarze świata. Śmiało można pokusić się o stwierdzenie, że liga kolumbijska nie ustępowała wówczas takim ligom jak hiszpańska, włoska czy angielska.
Wszystko zaczęło się od problemów, jakie dotknęły futbol w Ameryce Południowej. Argentyńskim i urugwajskim piłkarzom nie spodobało się, że są jedyną grupą zawodową, która nie posiada praw i gwarancji socjalnych jak ubezpieczenia czy odprawy. Gwiazdy futbolu stwierdziły, że w razie kontuzji mogą zostać bez środków do życia, więc zdecydowały się na strajk. Na koniec sezonu w roku 1948 doszło do niecodziennego wydarzenia. 10 października miały się odbyć mecze na kilku stadionach jednocześnie, piłkarze wyszli na murawę, lecz przez minutę stali nieruchomo, po czym opuścili boisko. Rozgrywki zostały dokończone, lecz kluby grały w składach rezerwowych bądź też juniorskich. W tym samym roku zastrajkowali również Urugwajczycy. W kraju pierwszych mistrzów świata nie udało się dokończyć rozgrywek ligowych, a w kolejnym roku czołowych piłkarzy próbowano zastąpić zawodnikami z Wielkiej Brytanii, lecz efekt tego posunięcia był mizerny. W ten sposób pieniądze, a raczej ich brak, spowodował, że rozgrywki ligowe w Argentynie oraz Urugwaju zostały sparaliżowane.
Tymczasem w Kolumbii następował prawdziwy przełom. Liga w tym kraju miała jeszcze status amatorski, lecz czołowe kluby poważnie myślały o zawodowstwie. W Kolumbii powstały więc dwie konkurencyjne organizacje, oprócz kolumbijskiego związku piłkarskiego, który był uznawany przez FIFA, zawiązał się Division Mayor del Futbol Profesionel de Bogota. Powstała również zawodowa liga Dimayor, w którą szybko zostały wpompowane ogromne pieniądze. Tę sytuację wykorzystali piłkarze z całego kontynentu. Argentyńczycy, Urugwajczycy, Brazylijczycy, Peruwiańczycy czy Paragwajczycy hurtem przyjeżdżali do takich miast jak Cali, Medellin czy Bogota, żeby zarabiać pieniądze na grze w piłce nożnej. Pensje sięgające 8 tysięcy dolarów i premie wynoszące 500 tysięcy miesięcznie były wystarczającym atutem, żeby przekonać takich zawodników jak di Stefano, Pedernera czy Moreno, którzy wcześniej zarabiali nie więcej niż 5 tysięcy pesos.
Pierwszy sezon zakończył się triumfem Independiente Santa Fe, lecz wówczas w Kolumbii grało jeszcze niewielu obcokrajowców. Po masowej emigracji piłkarzy z Argentyny i Urugwaju bezkonkurencyjny okazał się Millonarios Bogota. Właśnie w tym klubie swoją karierę kontynuował Alfredo di Stefano, który dobrą postawą w River Plate zapracował na reputację jednego z najlepszych piłkarzy w Ameryce Południowej. Do „Milionerów” trafił również mający już status legendy Alfredo Pedernera oraz nazywany „bramkarzem stulecia” Julio Cozzi. Ostatecznie w składzie najlepszej w owym czasie drużyny kolumbijskiej, a może nawet świata, znajdował się tylko jeden piłkarz urodzony w tym kraju – Zuloaga. Jedenastka rewelacyjnego zespołu prezentowała się następująco: Cozzi (Argentyna) – Pini (Urugwaj), Zuloaga, Ramirez (Paragwaj), Rossi (Argentyna), Soria (Peru), Reyes, di Stefano, Pedernera, Baez, Mourino (wszyscy Argentyna).
