Manchester United i Bayern Monachium to dwa wielkie kluby, które tworzyły historię piłki nożnej. Te zespoły zdobywały wiele trofeów, miały w swoich szeregach wspaniałych piłkarzy i rozegrały wiele legendarnych spotkań. Jednak w 1999roku drogi obu drużyn skrzyżowały się w finale Ligi Mistrzów i historia mogła stać się zazdrosna, że jeszcze nigdy coś takiego się nie przydarzyło.
Anglicy od niepamiętnych czasów toczą pasjonujące boje z Niemcami na futbolowych arenach. Wystarczy przytoczyć finał mistrzostw świata w 1966 roku, kiedy to synowie Albionu zwyciężyli po kontrowersyjnym golu Geoffa Hursta, lub pojedynek, który miał miejsce cztery lata później, i triumf Niemców nad ówczesnymi mistrzami świata po bramce strzelonej w dogrywce. Również najnowsza historia potwierdza, że starcia angielsko-niemieckie były i są szalenie emocjonujące, bo oprócz wyniku 4:1 dla Niemiec to spotkanie zostanie zapamiętane z powodu nieuznanej bramki Lamparda. Gorąco było też w pojedynkach na arenie klubowej. Tutaj, odwrotnie niż w meczach międzypaństwowych, pierwsze zwycięstwo należało do Niemiec, bo w finale Pucharu Mistrzów w 1974 roku Bayern Monachium pokonał Leeds United. Później w najważniejszym z europejskich pucharów triumfowali już wyłącznie Anglicy. Najpierw Liverpool pokonał Borussię Moenchengladbach, potem Nottingham Forest zwyciężył z HSV Hamburg , a później Aston Villa okazała się lepsza od Bayernu Monachium. A więc o historii pojedynków angielsko-niemieckich można by napisać książkę, która swoją długością mogłaby zostawić w tyle nawet „Pana Tadeusza”.
Paul Scholes i Ryan Giggs do dziś są ważnym punktem Manchesteru United (fot. skysports.com)
Wszystkie te wydarzenia wywoływano przed finałem Ligi Mistrzów w 1999 roku, w którym Manchester United miał się zmierzyć z Bayernem Monachium. Wielu ekspertów, wzorując się na wcześniejszych spotkaniach, przewidywało sukces jednej bądź drugiej drużyny, ale nikt nie miał wątpliwości, że fanów futbolu czeka znakomite widowisko. Dodatkowego smaczku dodawał fakt, że obie drużyny spotkały się już wcześniej w fazie grupowej. W pojedynkach przyszłych finalistów padły dwa remisy, 1:1 i 2:2. Szczególnie dramatyczny był mecz w Monachium, w którym Bayern dopiero w 90. minucie doprowadził do wyrównania po golu Elbera. Obydwa zespoły rywalizowały w grupie D, nazywanej grupą śmierci. Oprócz Bayernu i Manchesteru znalazła się w niej również Barcelona, a zestaw uzupełniał mistrz Danii, Broendby Kopenhaga.
W 1/4 obie drużyny nie pozostawiły cienia wątpliwości, że zasługują na awans. Bayern rozgromił w bratobójczym pojedynku FC Kaiserslautern 4:1 i 2:0, a Manchester wyeliminował Inter Mediolan po zwycięstwie 2:0 i remisie 1:1. W półfinale byliśmy już świadkami wielkich spektakli. Bayern stoczył wielki bój z Dynamem Kijów, w którym swoją wspaniałą karierę rozpoczynał Andrij Szewczenko. W pierwszym spotkaniu remis 3:3 „Bawarczykom” uratował w 90. minucie Jancker, w drugim zaś meczu skromne zwycięstwo 1:0 dało awans mistrzom Niemiec. W drugim meczu los natknął na siebie Manchester United i Juventus Turyn. Wydawało się, że „Stara Dama” znalazła sposób na „Czerwone Diabły”, bo w meczu na Old Trafford padł remis 1:1, a ekipę Aleksa Fergusona spod gilotyny wyciągnął w ostatniej minucie Ryan Giggs. W rewanżu po 10 minutach „Juve” prowadziło już 2:0. Del Piero i spółka trzy razy z rzędu grali w finale Ligi Mistrzów i mieli apetyt na czwarty, lecz „Diabły” skutecznie wybiły im to z głowy. Po golach Roya Keane’a, Dwighta Yorke’a i Andy’ego Cole’a Manchester zwyciężył w Turynie 3:2 i marzenia piłkarzy Juventusu zostały pogrzebane w półfinale.
Mecz finałowy zapowiadał się fascynująco. Na Camp Nou, przy 90 tysiącach kibiców, po obu stronach barykady stanęły Bayern Monachium i Manchester United dowodzone przez Ottmara Hitzfelda i Aleksa Fergusona. W szeregach obu drużyn nie brakowało gwiazd, David Beckham, Ryan Giggs czy Peter Schmeichel i Oliver Kahn, Lothar Matthaus czy Stefan Effenberg gwarantowali wysoki poziom tego widowiska. Bitwa, która miała rozstrzygnąć pucharową wojnę, rozpoczęła się 26 maja 1999 roku o godzinie 20:45.
Ogromny tumult, jaki towarzyszył piłkarzom na początku spotkania, źle wpłynął na podopiecznych Aleksa Fergusona. Już w 6. minucie po faulu Gary’ego Neville’a na Carstenie Janckerze rzut wolny na bramkę zamienił Mario Basler i fani Bayernu znaleźli się w siódmym niebie. Wydawało się, że rozzłoszczone „Diabły” ruszą do ataku, lecz dyscyplina taktyczna, która szła w parze z żelazną konsekwencją, była nie do złamania dla angielskich piłkarzy. Bayern rządził i dzielił na boisku, stwarzał sobie kolejne sytuacje, nie pozwalając na rozwinięcie skrzydeł rywalom. W końcu Mehmet Scholl mógł podwyższyć wynik spotkania, lecz zabrakło dosłownie centymetrów, bo po jego strzale piłka trafiła w słupek. Kibiców rozgrzał też Jancker, który popisał się fenomenalną przewrotką, a na przeszkodzie stanęła jedynie poprzeczka.
Manchester United ostatecznie triumfował po dramatycznym meczu z Bayernem Monachium (fot. metro.co.uk)
W 90. minucie meczu „Bawarczycy” byli pewni zwycięstwa. Od triumfu dzieliły ich tylko sekundy, Manchester atakował, lecz szczelna defensywa mistrzów Niemiec paraliżowała wszelkie ofensywne zespołu Aleksa Fergusona. Szkot próbował różnych sposobów na odmienienie losów spotkania, wprowadził na boisko Teddy’ego Sherringhama i Ole Gunnara Solskjaera, na pole karne rywali zapędzał się też Schmeichel, lecz żadne pomysły nie zdawały egzaminu. W końcu stało się coś, czego nikt się nie spodziewał, a nawet nikt nie wierzył. Po próbie strzału Giggsa kilka metrów przed bramką znalazł się niepilnowany Sherringham i z zimną krwią wepchnął piłkę do siatki. A więc Manchester wrócił do gry i czekała nas jeszcze emocjonująca dogrywka. Ale… zaraz, zaraz, jaka dogrywka? „Czerwone Diabły” nie zamierzały na nią czekać i całą drużyną ruszyły do ataku. W efekcie wywalczyły rzut rożny, z którego piłkę dośrodkował Beckham, a w roli kata Bayernu wystąpił drugi rezerwowy, nazywany „Killerem o twarzy dziecka”, Ole Gunnar Solskjaer. Obie bramki padły w odstępie dokładnie 102 sekund, co w meczu o tak dużą stawkę było wydarzeniem bezprecedensowym. Były to chyba najbardziej bolesne sekundy w historii niemieckiego futbolu.
Szalona radość Anglików wybuchła równo z końcowym gwizdkiem sędziego, który na twarzach piłkarzy Bayernu wywołał osłupienie. Pojawiły się również łzy, zarówno radości, jak i rozpaczy, nie tylko u piłkarzy, ale także u milionów kibiców, którzy oglądali to spotkanie przed telewizorem. Można się nawet pokusić o stwierdzenie, że nawet Alfred Hitchcock nie wymyśliłby takiego scenariusza, ale to za mało, bo przy takiej dawce emocji w tak krótkim czasie nawet mistrzowi grozy groziłby zawał serca. Po raz kolejny okazało się, że piłka nożna jest w stanie tworzyć scenariusze, jakich nie możemy doświadczyć w żadnej innej dziedzinie życia.
Tym, którzy uważają, że piłka nożna to sport, w którym 22 piłkarzy ugania się za piłką, żeby umieścić ją w prostokącie znajdującym się na linii końcowej, proponuję obejrzenie tego meczu. Właśnie na tym przykładzie można zobaczyć piękno futbolu. Gwarantuję też, że po obejrzeniu takiego widowiska świat już nigdy nie będzie taki sam. Może nie będzie się dzielił na przed i po meczu, ale przy każdym spotkaniu, choćby nawet A-klasy czy ligi juniorów, na minutę przed końcem będzie się pamiętało, że w najbardziej nieoczekiwanym momencie sytuacja może się zmienić o 180 stopni.
Manchester United i Bayern Monachium to dwa wielkie kluby, które tworzyły historię piłki nożnej. Te zespoły zdobywały wiele trofeów, miały w swoich szeregach wspaniałych piłkarzy i rozegrały wiele legendarnych spotkań. Jednak w 1999roku drogi obu drużyn skrzyżowały się w finale Ligi Mistrzów i historia mogła stać się zazdrosna, że jeszcze nigdy coś takiego się nie przydarzyło.
Anglicy od niepamiętnych czasów toczą pasjonujące boje z Niemcami na futbolowych arenach. Wystarczy przytoczyć finał mistrzostw świata w 1966 roku, kiedy to synowie Albionu zwyciężyli po kontrowersyjnym golu Geoffa Hursta, lub pojedynek, który miał miejsce cztery lata później, i triumf Niemców nad ówczesnymi mistrzami świata po bramce strzelonej w dogrywce. Również najnowsza historia potwierdza, że starcia angielsko-niemieckie były i są szalenie emocjonujące, bo oprócz wyniku 4:1 dla Niemiec to spotkanie zostanie zapamiętane z powodu nieuznanej bramki Lamparda. Gorąco było też w pojedynkach na arenie klubowej. Tutaj, odwrotnie niż w meczach międzypaństwowych, pierwsze zwycięstwo należało do Niemiec, bo w finale Pucharu Mistrzów w 1974 roku Bayern Monachium pokonał Leeds United. Później w najważniejszym z europejskich pucharów triumfowali już wyłącznie Anglicy. Najpierw Liverpool pokonał Borussię Moenchengladbach, potem Nottingham Forest zwyciężył z HSV Hamburg , a później Aston Villa okazała się lepsza od Bayernu Monachium. A więc o historii pojedynków angielsko-niemieckich można by napisać książkę, która swoją długością mogłaby zostawić w tyle nawet „Pana Tadeusza”.
Paul Scholes i Ryan Giggs do dziś są ważnym punktem Manchesteru United (fot. skysports.com)
Wszystkie te wydarzenia wywoływano przed finałem Ligi Mistrzów w 1999 roku, w którym Manchester United miał się zmierzyć z Bayernem Monachium. Wielu ekspertów, wzorując się na wcześniejszych spotkaniach, przewidywało sukces jednej bądź drugiej drużyny, ale nikt nie miał wątpliwości, że fanów futbolu czeka znakomite widowisko. Dodatkowego smaczku dodawał fakt, że obie drużyny spotkały się już wcześniej w fazie grupowej. W pojedynkach przyszłych finalistów padły dwa remisy, 1:1 i 2:2. Szczególnie dramatyczny był mecz w Monachium, w którym Bayern dopiero w 90. minucie doprowadził do wyrównania po golu Elbera. Obydwa zespoły rywalizowały w grupie D, nazywanej grupą śmierci. Oprócz Bayernu i Manchesteru znalazła się w niej również Barcelona, a zestaw uzupełniał mistrz Danii, Broendby Kopenhaga.
W 1/4 obie drużyny nie pozostawiły cienia wątpliwości, że zasługują na awans. Bayern rozgromił w bratobójczym pojedynku FC Kaiserslautern 4:1 i 2:0, a Manchester wyeliminował Inter Mediolan po zwycięstwie 2:0 i remisie 1:1. W półfinale byliśmy już świadkami wielkich spektakli. Bayern stoczył wielki bój z Dynamem Kijów, w którym swoją wspaniałą karierę rozpoczynał Andrij Szewczenko. W pierwszym spotkaniu remis 3:3 „Bawarczykom” uratował w 90. minucie Jancker, w drugim zaś meczu skromne zwycięstwo 1:0 dało awans mistrzom Niemiec. W drugim meczu los natknął na siebie Manchester United i Juventus Turyn. Wydawało się, że „Stara Dama” znalazła sposób na „Czerwone Diabły”, bo w meczu na Old Trafford padł remis 1:1, a ekipę Aleksa Fergusona spod gilotyny wyciągnął w ostatniej minucie Ryan Giggs. W rewanżu po 10 minutach „Juve” prowadziło już 2:0. Del Piero i spółka trzy razy z rzędu grali w finale Ligi Mistrzów i mieli apetyt na czwarty, lecz „Diabły” skutecznie wybiły im to z głowy. Po golach Roya Keane’a, Dwighta Yorke’a i Andy’ego Cole’a Manchester zwyciężył w Turynie 3:2 i marzenia piłkarzy Juventusu zostały pogrzebane w półfinale.
Mecz finałowy zapowiadał się fascynująco. Na Camp Nou, przy 90 tysiącach kibiców, po obu stronach barykady stanęły Bayern Monachium i Manchester United dowodzone przez Ottmara Hitzfelda i Aleksa Fergusona. W szeregach obu drużyn nie brakowało gwiazd, David Beckham, Ryan Giggs czy Peter Schmeichel i Oliver Kahn, Lothar Matthaus czy Stefan Effenberg gwarantowali wysoki poziom tego widowiska. Bitwa, która miała rozstrzygnąć pucharową wojnę, rozpoczęła się 26 maja 1999 roku o godzinie 20:45.
Ogromny tumult, jaki towarzyszył piłkarzom na początku spotkania, źle wpłynął na podopiecznych Aleksa Fergusona. Już w 6. minucie po faulu Gary’ego Neville’a na Carstenie Janckerze rzut wolny na bramkę zamienił Mario Basler i fani Bayernu znaleźli się w siódmym niebie. Wydawało się, że rozzłoszczone „Diabły” ruszą do ataku, lecz dyscyplina taktyczna, która szła w parze z żelazną konsekwencją, była nie do złamania dla angielskich piłkarzy. Bayern rządził i dzielił na boisku, stwarzał sobie kolejne sytuacje, nie pozwalając na rozwinięcie skrzydeł rywalom. W końcu Mehmet Scholl mógł podwyższyć wynik spotkania, lecz zabrakło dosłownie centymetrów, bo po jego strzale piłka trafiła w słupek. Kibiców rozgrzał też Jancker, który popisał się fenomenalną przewrotką, a na przeszkodzie stanęła jedynie poprzeczka.
Manchester United ostatecznie triumfował po dramatycznym meczu z Bayernem Monachium (fot. metro.co.uk)
W 90. minucie meczu „Bawarczycy” byli pewni zwycięstwa. Od triumfu dzieliły ich tylko sekundy, Manchester atakował, lecz szczelna defensywa mistrzów Niemiec paraliżowała wszelkie ofensywne zespołu Aleksa Fergusona. Szkot próbował różnych sposobów na odmienienie losów spotkania, wprowadził na boisko Teddy’ego Sherringhama i Ole Gunnara Solskjaera, na pole karne rywali zapędzał się też Schmeichel, lecz żadne pomysły nie zdawały egzaminu. W końcu stało się coś, czego nikt się nie spodziewał, a nawet nikt nie wierzył. Po próbie strzału Giggsa kilka metrów przed bramką znalazł się niepilnowany Sherringham i z zimną krwią wepchnął piłkę do siatki. A więc Manchester wrócił do gry i czekała nas jeszcze emocjonująca dogrywka. Ale… zaraz, zaraz, jaka dogrywka? „Czerwone Diabły” nie zamierzały na nią czekać i całą drużyną ruszyły do ataku. W efekcie wywalczyły rzut rożny, z którego piłkę dośrodkował Beckham, a w roli kata Bayernu wystąpił drugi rezerwowy, nazywany „Killerem o twarzy dziecka”, Ole Gunnar Solskjaer. Obie bramki padły w odstępie dokładnie 102 sekund, co w meczu o tak dużą stawkę było wydarzeniem bezprecedensowym. Były to chyba najbardziej bolesne sekundy w historii niemieckiego futbolu.
Szalona radość Anglików wybuchła równo z końcowym gwizdkiem sędziego, który na twarzach piłkarzy Bayernu wywołał osłupienie. Pojawiły się również łzy, zarówno radości, jak i rozpaczy, nie tylko u piłkarzy, ale także u milionów kibiców, którzy oglądali to spotkanie przed telewizorem. Można się nawet pokusić o stwierdzenie, że nawet Alfred Hitchcock nie wymyśliłby takiego scenariusza, ale to za mało, bo przy takiej dawce emocji w tak krótkim czasie nawet mistrzowi grozy groziłby zawał serca. Po raz kolejny okazało się, że piłka nożna jest w stanie tworzyć scenariusze, jakich nie możemy doświadczyć w żadnej innej dziedzinie życia.
Tym, którzy uważają, że piłka nożna to sport, w którym 22 piłkarzy ugania się za piłką, żeby umieścić ją w prostokącie znajdującym się na linii końcowej, proponuję obejrzenie tego meczu. Właśnie na tym przykładzie można zobaczyć piękno futbolu. Gwarantuję też, że po obejrzeniu takiego widowiska świat już nigdy nie będzie taki sam. Może nie będzie się dzielił na przed i po meczu, ale przy każdym spotkaniu, choćby nawet A-klasy czy ligi juniorów, na minutę przed końcem będzie się pamiętało, że w najbardziej nieoczekiwanym momencie sytuacja może się zmienić o 180 stopni.
