FjW: Barcelońska drużyna marzeń

Bohater z Kaiserslautern

Czas na następnego Baska, ofensywnego pomocnika Barcelony w latach 1988-1997, czyli dobrze znanego w Polsce Jose Mari Bakero. Aktualny trener Polonii Warszawa był przez kilka lat kapitanem „Dream Teamu” i jego pewnym punktem. Wychowanek Realu Sociedad, jeden z dwanaściorga rodzeństwa, wiedział, że futbol to jedyna droga na szczyt. Miał 17 lat, gdy zadebiutował w meczu Realu Sociedad. Zdobył dwa mistrzostwa Hiszpanii, grał między innymi z ojcem Xabiego Alonso, zwanym „Perico”. Transfer do Barcelony był nagrodą za ciężką pracę w Baskonii. Spokojny, ale jednocześnie władczy charakter szybko sprawił, że stał się on ulubieńcem Cruyffa i zaczął nosić opaskę kapitana. W Hiszpanii znany jest jako „El Heroe de Kaiserslautern”.

To właśnie tam, w meczu z lokalną drużyną w ramach fazy pucharowej Ligi Mistrzów, Jose Mari przeżył swój dies mirabilis. Zdobył gola na wagę awansu i, jak się później okazało, stał się jednym z ojców największego sukcesu w dziejach klubu. W 1997 roku odszedł z futbolu. Na krótko, bo już sześc miesięcy później był piłkarzem meksykańskiego Veracruz. Jego 489 spotkań ligowych to jeden z najlepszych wyników w historii La Liga.

Niebywale skuteczny obrońca

Ronald Koeman jest z pewnością jednym z najciekawszych piłkarzy w historii. Rzadko zdarza się, by obrońca był tak skuteczny, efektowny i spektakularny. Holender, wychowanek Groningen, grał w Barcelonie przez sześc lat, od 1989 do 1995 roku. W swoich 192 meczach w koszulce „Blaugrany” strzelił aż 67 goli – niektórzy napastnicy mają gorsze statystyki. Jednak spośród tych trafień jedno było szczególnie ważne, chyba nawet do teraz najważniejsze w historii klubu. To blondwłosy obrońca strzelił gola w meczu z Sampdorią i dał Barcelonie upragniony puchar. Na uwagę zasługuje zachowanie Włochów, którzy po sprokurowaniu rzutu wolnego zachowywali się, jakby był to rzut karny. Nie mylili się – Koeman miał niesamowitą skuteczność stałych fragmentów gry. Potrafił świetnie uderzać z dystansu, był niebywale precyzyjny. Blond czuprynę Holendra często można było zobaczyć na 40 metrze od bramki rywala.

Nic dziwnego, że to właśnie on dzierży tytuł najbardziej skutecznego obrońcy w historii. Strzelił 193 ligowe gole.

Szalony Christo

Czas na napastnika niezwykle kontrowersyjnego, którego boiskowe chamstwo przyćmiło nawet jego wielkie umiejętności. Stoiczkow dołączył do „Barcy” w roku 1990 i grał tam przez pięć lat, by odejść na rok i wrócić na kolejne trzy. Już na samym początku gry w Katalonii Bułgar pokazał to, z czego miał słynąć przez kolejne lata. Został zawieszony na dwa miesiące za umyślny atak na sędziego. Później zdarzało mu się pluć na rywali, wdawać się w boiskowe bójki, kłócić z trenerem i kwestionować jego decyzje. Oglądając archiwalne mecze pomiędzy Realem i Barceloną, w pamięci utkwił mi epizod z meczu wygranego przez Madryt  w stosunku 5:0. W tym spotkaniu Bułgar obejrzał czerwoną kartkę za niezwykle brutalny faul na Quique Floresie. Ówczesny obrońca „Królewskich”, a obecnie trener Atletico Madryt, został poturbowany leżąc na ziemi. Christo nie okazał najmniejszej skruchy. Wyżył się i zszedł do szatni.

Jednak obraz boiskowego brutala nie może przysłonić innych cech Stoiczkowa. Był przede wszystkim piłkarzem wybitnym, laureatem Złotej Piłki i królem strzelców mundialu w 1994 roku. Miał niebywały talent strzelecki i instynkt snajperski najwyższej klasy. Z własnej kieszeni wykupił prawa do transmisji telewizyjnej pucharowego finału roku 1992, by jego rodacy mogli cieszyć się wraz z nim tym wydarzeniem. Nieco ironicznie, ale z pewnością szczerze prosił szefostwo Barcelony o transfer Lubo Penewa, deklarując gotowość do pokrycia części kosztów. Mimo trudnego charakteru, cieszył się wielką sympatią Cruyffa, który cenił jego otwartość, prostolinijność i oddanie na boisku.

Mister Guardiola

Ostatni z piłkarzy, o których pragnę wspomnieć, jest jednocześnie jedynym wychowankiem Barcelony w tym gronie. Josep Guardiola jest obecnie na szczycie futbolowego świata, podczas kariery zawodniczej było inaczej – Pep nigdy się nie wychylał, był człowiekiem od czarnej roboty, jednym z najlepszych defensywnych pomocników tamtych lat. Miał to szczęście, że dołączył do drużyny wraz z nastaniem największych sukcesów. Zadebiutował w wieku 19 lat, a już rok później był graczem pierwszego składu i niezastąpionym łącznikiem pomiędzy obroną a formacją ofensywną. Rozegrał niemal całe spotkanie przeciwko Sampdorii i zebrał za nie wysokie noty. W końcowym etapie kariery w Barcelonie Guardiolę trapiły mnogie kontuzje, które uniemożliwiły mu ponowne rozwinięcie skrzydeł. Z Katalonii odszedł, gdy zrozumiał, że nie czuje już emocji podczas wchodzenia do klubowej szatni. Przez kilka lat grał we Włoszech (Brescia, Roma), w krajach arabskich (Al – Ahli) i Meksyku (Dorados de Sinaloa).

Przedstawieni piłkarze to tylko jedni z wielu wspaniałych graczy, którzy byli częścią „Dream Teamu”. Trzeba wspomnieć o wspaniałym skrzydłowym, Basku Txiki Begiristainie, największym piłkarzu w historii rumuńskiego futbolu, George Hagim, jednym z najlepszych brazylijskich snajperów, Romario, i genialnym Duńczyku Laudrupie. Oni wszyscy dołożyli swoją cegiełkę do Barcelońskiej potęgi, stali się podstawą tego, co widzimy teraz.

Fundamenty przyszłej potęgi

Nie wszyscy wiedzą, że to Johan Cruyff jest autorem głębokiej reformy szkółki Barcelony. To on zdecydował o tym, jaki styl będą reprezentowali młodzi Katalończycy. On wymyślił system, w którym adepci futbolu praktycznie mieszkają w klubie. Teraz drużyna zbiera owoce tych reform, mogąc do woli przebierać w wielkich talentach. Cruyff pełni obecnie w Barcelonie rolę kogoś w rodzaju honorowego prezydenta, jednak bez tego tytułu (w kilka miesięcy po nadaniu odebrał go Sandro Rosell). Żadna ważna decyzja nie może zostać podjęta bez konsultacji z Holendrem, który tak głęboko zakorzenił się w Katalonii, że swojemu synowi nadał tradycyjne lokalne imię, Jordi, a sam przyjął bez wahania funkcję trenera reprezentacji tego terytorium autonomicznego.

Trenerem obecnej Barcelony jest członek „Dream Teamu”, Guardiola, dyrektorem sportowym Zubizarreta, a trenerem bramkarzy, inny były podopieczny Cruyffa, ojciec Sergiego Busquetsa, Carles. Do niedawna ważną rolę w klubie pełnił Begiristain.

Teraz, z perspektywy czasu, wyraźniej widać, że skala sukcesu Cruyffa znacznie wykraczała poza zdobyte w tamtych czasach trofea. Holender nie tylko poprowadził Barcelonę drogą na szczyt, on sprawił, że ten szlak stał się łatwiejszy, przepaście jakby mniej groźne, a granie wcale nie takie ostre, jak mogłoby się wydawać jeszcze dwie dekady temu.
 

• FC Barcelona

Bohater z Kaiserslautern

Czas na następnego Baska, ofensywnego pomocnika Barcelony w latach 1988-1997, czyli dobrze znanego w Polsce Jose Mari Bakero. Aktualny trener Polonii Warszawa był przez kilka lat kapitanem „Dream Teamu” i jego pewnym punktem. Wychowanek Realu Sociedad, jeden z dwanaściorga rodzeństwa, wiedział, że futbol to jedyna droga na szczyt. Miał 17 lat, gdy zadebiutował w meczu Realu Sociedad. Zdobył dwa mistrzostwa Hiszpanii, grał między innymi z ojcem Xabiego Alonso, zwanym „Perico”. Transfer do Barcelony był nagrodą za ciężką pracę w Baskonii. Spokojny, ale jednocześnie władczy charakter szybko sprawił, że stał się on ulubieńcem Cruyffa i zaczął nosić opaskę kapitana. W Hiszpanii znany jest jako „El Heroe de Kaiserslautern”.

To właśnie tam, w meczu z lokalną drużyną w ramach fazy pucharowej Ligi Mistrzów, Jose Mari przeżył swój dies mirabilis. Zdobył gola na wagę awansu i, jak się później okazało, stał się jednym z ojców największego sukcesu w dziejach klubu. W 1997 roku odszedł z futbolu. Na krótko, bo już sześc miesięcy później był piłkarzem meksykańskiego Veracruz. Jego 489 spotkań ligowych to jeden z najlepszych wyników w historii La Liga.

Niebywale skuteczny obrońca

Ronald Koeman jest z pewnością jednym z najciekawszych piłkarzy w historii. Rzadko zdarza się, by obrońca był tak skuteczny, efektowny i spektakularny. Holender, wychowanek Groningen, grał w Barcelonie przez sześc lat, od 1989 do 1995 roku. W swoich 192 meczach w koszulce „Blaugrany” strzelił aż 67 goli – niektórzy napastnicy mają gorsze statystyki. Jednak spośród tych trafień jedno było szczególnie ważne, chyba nawet do teraz najważniejsze w historii klubu. To blondwłosy obrońca strzelił gola w meczu z Sampdorią i dał Barcelonie upragniony puchar. Na uwagę zasługuje zachowanie Włochów, którzy po sprokurowaniu rzutu wolnego zachowywali się, jakby był to rzut karny. Nie mylili się – Koeman miał niesamowitą skuteczność stałych fragmentów gry. Potrafił świetnie uderzać z dystansu, był niebywale precyzyjny. Blond czuprynę Holendra często można było zobaczyć na 40 metrze od bramki rywala.

Nic dziwnego, że to właśnie on dzierży tytuł najbardziej skutecznego obrońcy w historii. Strzelił 193 ligowe gole.

Szalony Christo

Czas na napastnika niezwykle kontrowersyjnego, którego boiskowe chamstwo przyćmiło nawet jego wielkie umiejętności. Stoiczkow dołączył do „Barcy” w roku 1990 i grał tam przez pięć lat, by odejść na rok i wrócić na kolejne trzy. Już na samym początku gry w Katalonii Bułgar pokazał to, z czego miał słynąć przez kolejne lata. Został zawieszony na dwa miesiące za umyślny atak na sędziego. Później zdarzało mu się pluć na rywali, wdawać się w boiskowe bójki, kłócić z trenerem i kwestionować jego decyzje. Oglądając archiwalne mecze pomiędzy Realem i Barceloną, w pamięci utkwił mi epizod z meczu wygranego przez Madryt  w stosunku 5:0. W tym spotkaniu Bułgar obejrzał czerwoną kartkę za niezwykle brutalny faul na Quique Floresie. Ówczesny obrońca „Królewskich”, a obecnie trener Atletico Madryt, został poturbowany leżąc na ziemi. Christo nie okazał najmniejszej skruchy. Wyżył się i zszedł do szatni.

Jednak obraz boiskowego brutala nie może przysłonić innych cech Stoiczkowa. Był przede wszystkim piłkarzem wybitnym, laureatem Złotej Piłki i królem strzelców mundialu w 1994 roku. Miał niebywały talent strzelecki i instynkt snajperski najwyższej klasy. Z własnej kieszeni wykupił prawa do transmisji telewizyjnej pucharowego finału roku 1992, by jego rodacy mogli cieszyć się wraz z nim tym wydarzeniem. Nieco ironicznie, ale z pewnością szczerze prosił szefostwo Barcelony o transfer Lubo Penewa, deklarując gotowość do pokrycia części kosztów. Mimo trudnego charakteru, cieszył się wielką sympatią Cruyffa, który cenił jego otwartość, prostolinijność i oddanie na boisku.

Mister Guardiola

Ostatni z piłkarzy, o których pragnę wspomnieć, jest jednocześnie jedynym wychowankiem Barcelony w tym gronie. Josep Guardiola jest obecnie na szczycie futbolowego świata, podczas kariery zawodniczej było inaczej – Pep nigdy się nie wychylał, był człowiekiem od czarnej roboty, jednym z najlepszych defensywnych pomocników tamtych lat. Miał to szczęście, że dołączył do drużyny wraz z nastaniem największych sukcesów. Zadebiutował w wieku 19 lat, a już rok później był graczem pierwszego składu i niezastąpionym łącznikiem pomiędzy obroną a formacją ofensywną. Rozegrał niemal całe spotkanie przeciwko Sampdorii i zebrał za nie wysokie noty. W końcowym etapie kariery w Barcelonie Guardiolę trapiły mnogie kontuzje, które uniemożliwiły mu ponowne rozwinięcie skrzydeł. Z Katalonii odszedł, gdy zrozumiał, że nie czuje już emocji podczas wchodzenia do klubowej szatni. Przez kilka lat grał we Włoszech (Brescia, Roma), w krajach arabskich (Al – Ahli) i Meksyku (Dorados de Sinaloa).

Przedstawieni piłkarze to tylko jedni z wielu wspaniałych graczy, którzy byli częścią „Dream Teamu”. Trzeba wspomnieć o wspaniałym skrzydłowym, Basku Txiki Begiristainie, największym piłkarzu w historii rumuńskiego futbolu, George Hagim, jednym z najlepszych brazylijskich snajperów, Romario, i genialnym Duńczyku Laudrupie. Oni wszyscy dołożyli swoją cegiełkę do Barcelońskiej potęgi, stali się podstawą tego, co widzimy teraz.

Fundamenty przyszłej potęgi

Nie wszyscy wiedzą, że to Johan Cruyff jest autorem głębokiej reformy szkółki Barcelony. To on zdecydował o tym, jaki styl będą reprezentowali młodzi Katalończycy. On wymyślił system, w którym adepci futbolu praktycznie mieszkają w klubie. Teraz drużyna zbiera owoce tych reform, mogąc do woli przebierać w wielkich talentach. Cruyff pełni obecnie w Barcelonie rolę kogoś w rodzaju honorowego prezydenta, jednak bez tego tytułu (w kilka miesięcy po nadaniu odebrał go Sandro Rosell). Żadna ważna decyzja nie może zostać podjęta bez konsultacji z Holendrem, który tak głęboko zakorzenił się w Katalonii, że swojemu synowi nadał tradycyjne lokalne imię, Jordi, a sam przyjął bez wahania funkcję trenera reprezentacji tego terytorium autonomicznego.

Trenerem obecnej Barcelony jest członek „Dream Teamu”, Guardiola, dyrektorem sportowym Zubizarreta, a trenerem bramkarzy, inny były podopieczny Cruyffa, ojciec Sergiego Busquetsa, Carles. Do niedawna ważną rolę w klubie pełnił Begiristain.

Teraz, z perspektywy czasu, wyraźniej widać, że skala sukcesu Cruyffa znacznie wykraczała poza zdobyte w tamtych czasach trofea. Holender nie tylko poprowadził Barcelonę drogą na szczyt, on sprawił, że ten szlak stał się łatwiejszy, przepaście jakby mniej groźne, a granie wcale nie takie ostre, jak mogłoby się wydawać jeszcze dwie dekady temu.