Zdecydowanie największymi siłami piłkarskimi „czarnej” części Afryki są Nigeria i Kamerun. Na początku XXI wieku to te dwa kraje niemal zdominowały strefę medalową czempionatu Czarnego Lądu. Choć nadal są mocnymi ekipami, muszą bać się zarówno o swoją pozycję w Afryce, jak i w regionie. Nad Zatoką Gwinejską usilnie o swoje upomina się kolejna niezła ekipa – Wybrzeże Kości Słoniowej.
Drużyna
Team z Afryki zachodniej nie miał łatwych początków w najważniejszym turnieju piłkarskim na kontynencie. Do pierwszych czterech czempionatów Czarnego Lądu „Słonie” w ogóle się nie zakwalifikowały. Ich debiut nastąpił dopiero w roku 1965, gdy rywalizacja miała miejsce w Tunezji. Ich pierwszy udział w tych prestiżowych rozgrywkach okazał się dla nich wręcz wymarzonym. Zakończyli je na trzeciej pozycji. Radość kibiców w tym 18-milionowym państwie jeszcze większa była dwa lata później, gdy sukces znad Morza Śródziemnego udało się powtórzyć w Etiopii. Wszyscy spodziewali się wskoczenia piętro wyżej podczas kolejnego turnieju, tym razem organizowanego przez Sudan. Jednak piłkarze rozczarowali swoich sympatyków, wracając bez medalu za czwarte miejsce.
Następnie nastał dla Wybrzeża Kości Słoniowej bardzo chudy okres. Brakowało ich w kolejnych czempionatach. Nie dostawali się, dyskwalifikowano ich lub odpadali już w rundzie wstępnej. Przełom przyszedł dopiero w roku 1986. Wtedy Puchar Narodów Afryki wrócił na arabską część kontynentu, odbywając się w Egipcie. Dynamit zespołu znad Zatoki Gwinejskiej ponownie eksplodował. Drugie miejsce w grupie, przegrany półfinał z Kamerunem oraz zwycięska rywalizacja w finale pocieszenia sprawiły, że „Słonie” wróciły do Jamusukro z brązowymi medalami. Sukces okazał się łyżką miodu w beczce dziegciu w sercach kibiców, którzy musieli obejść się smakiem przez kolejne dwa lata.
Bohaterowie niniejszego tekstu ponownie wrócili do rywalizacji w kontynentalnym czempionacie w roku 1992. Wtedy też odnieśli swój największy sukces. Grupę wygrali, notując dwa zwycięstwa i remis. W ćwierćfinale wymęczyli wygraną po dodatkowych 30 minutach z Zambią, w przedsionku finału rzuty karne przesądziły o triumfie nad Kamerunem. W ostatecznym starciu spotkali się z Ghaną. Remis 0:0 po 120 minutach przyniósł rozstrzygnięcie w „jedenastkach”. Po 24 strzałach „Słonie” odnotowały swój pierwszy tytuł. Po nim kolejny sukces przyszedł dwa lata później w postaci trzeciego miejsca zdobytego za kadencji Henryka Kasperczaka, drugiego przed czterema oraz czwartego przed dwoma laty. Dotychczas Wybrzeże Kości Słoniowej zgromadziło na swoim koncie jeden złoty medal, jeden srebrny i cztery brązowe.
Gwiazda
Niemal wszyscy piłkarze Wybrzeża Kości Słoniowej występują w klubach zagranicznych. Zdecydowana większość zakłada koszulki klubowe dobrych zespołów z Anglii, Francji i Hiszpanii. Wśród zawodników najbardziej należy wyróżnić: Emmanuela Eboue, Salomona Kalou oraz braci Toure: Kolo i Yayę. To nie oni jednak noszą miano największych gwiazd. Ten tytuł zarezerwowany jest dla Didiera Drogby. Urodził się on 11 marca 1978 roku w Abidżanie. Miał sporo szczęścia, gdyż już we wczesnych latach życia został wypatrzony przez skautów z Francji. To właśnie w kraju ze stolicą w Paryżu zaczął swoją karierę, broniąc barw Le Mans, skąd po dwóch latach przeniósł się do Guingamp. Tam imponował skutecznością, co zaowocowało transferem do francuskiego potentata, Olympique Marsylia. Tam również się wyróżniał, a w Lidze Mistrzów przeciwko Partizanowi Belgrad skompletował klasyczny hat-trick. Zwrócił on tym na siebie uwagę Romana Abramowicza.
