W każdym wielkim turnieju piłkarskim biorą udział zespoły silne, jego faworyci, i ci, którzy nic w nim nie zawojują. Podobnie jest w przypadku Pucharu Narodów Afryki 2010. Podczas turnieju w Angoli nie powinniśmy wiele słyszeć o Beninie, Mali, Malawi czy Mozambiku. Za to jednym z kandydatów do ostatecznego triumfu w nim jest obrońca tytułu mistrza „Czarnego Lądu”, reprezentacja Egiptu.
Drużyna z północno-wschodniej części Afryki może pochwalić się jedną z największych ilości startów w tym najbardziej prestiżowym turnieju piłkarskim na kontynencie, w którym między czerwcem a lipcem rozegrany zostanie mundial. Debiutowali w nim już w roku 1957, jeszcze pod nazwą Zjednoczona Republika Arabska. „Faraonom” poszło fenomenalnie. Ich premierowy występ zakończył się triumfem. Nie mniejsza radość zapanowała nad Nilem dwa lata później, kiedy miejscowi futboliści ponownie wrócili do kraju ze złotymi krążkami. Między rokiem 1957 a 1963 nie zeszli z podium, zajmując po dwóch wygranych drugie i trzecie miejsce.
W kolejnych latach reprezentacja Egiptu poruszała się w kontynentalnym czempionacie po sinusoidzie. Potrafiła znaleźć się w najlepszej czwórce jednych rozgrywek, by do następnych w ogóle nie przystąpić ze względu na rezygnację z udziału lub niezakwalifikowanie się do nich. Wydawało się, że pewnym przełomem będzie rok 1986, kiedy bohaterowie niniejszego tekstu znowu znaleźli się na szczycie afrykańskiej piłki. Tymczasem jednak dla zawodników znad Nilu nastały ciężkie czasy. Gracze kwalifikowali się do kolejnych turniejów tylko po to, by wrócić z nich na tarczy po odpadnięciu już w fazie grupowej. Z czasem potęga piłkarska Egiptu zaczęła słabnąć, a jego miejsce zaczęły zajmować Nigeria, Kamerun i Tunezja. Gdy od ich ostatniego triumfu upłynęło 12 lat, wystartowali na turnieju w Burkina Faso. Tym razem „Faraonowie” pokazali klasę i zdobyli złote medale. Choć w następnych trzech Pucharach Narodów Afryki nie popisali się, dwa ostatnie czempionaty „Czarnego Lądu” padły ich łupem. Do dziś piłkarze z Afryki północno-wschodniej na najwyższym stopniu podium stanęli sześć razy, co jest rekordem tego kontynentu.
Do rozgrywek, jakie odbędą się w Angoli, obrońcy tytułu mistrzowskiego zakwalifikowali się dzięki zajęciu drugiego miejsca w grupie eliminacji do mundialu w RPA. Po sześciu kolejkach mieli identyczną liczbę punktów i bilans bramkowy co Algieria. O promocji do najważniejszego futbolowego wydarzenia na świecie zadecydował mecz na neutralnym terenie w Sudanie, który zakończył się zwycięstwem „Lisów Pustyni” i to oni, zamiast bohaterów niniejszego tekstu, wezmą udział w pierwszym czempionacie globu na „Czarnym Lądzie”.
