Fábio Vieira

Pochodzenie

Urodził się 30 maja 2000 roku w Santa Maria da Feira. Przeszedł przez akademię FC Porto. W kwietniu 2019 roku wygrał z juniorami klubu Młodzieżową Ligę Mistrzów UEFA. W finale z Chelsea (3:1) otworzył wynik już w 18. minucie, a potem zszedł z boiska w 71. minucie. Było to pierwsze takie trofeum Porto na poziomie młodzieżowym.

Kariera

W pierwszej drużynie Porto zadebiutował w czerwcu 2020 roku w meczu z Marítimo, a niedługo potem zdobył pierwszego gola. Zagrał w meczu, w którym Porto przypieczętowało mistrzostwo 2019/2020, i trafił w nim w poprzeczkę. Trener Sérgio Conceição stawiał zwykle na bardziej doświadczonych i silniejszych fizycznie piłkarzy, a szczupły Vieira musiał się przebić mimo tego. W ciągu dwóch lat jego rola w drużynie rosła.

W sezonie 2021/2022 Porto zdobyło mistrzostwo Portugalii, a Vieira miał 14 asyst w lidze i sześć goli, w tym przeciwko Benfice i Sportingowi. W ostatnich 12 meczach ligowych miał 11 bramek lub asyst, co wypełniło lukę po odejściu Luisa Díaza do Liverpoolu.

W czerwcu 2022 roku przeszedł do Arsenalu. 18 września 2022 roku wyszedł po raz pierwszy w podstawowym składzie Arsenalu w Premier League, w wyjazdowym meczu z Brentford (3:0), i zdobył w nim gola strzałem z 25 metrów. W sierpniu 2023 roku w Tarczy Wspólnoty z Manchesterem City (1:1) strzelił decydujący rzut karny w serii, którą Arsenal wygrał 4:1. W listopadzie 2023 roku w meczu z Burnley wszedł z ławki i został wyrzucony z boiska za faul z podeszwą na Joshu Brownhillu. Potem przeszedł operację pachwiny i przez kilka tygodni nie grał.

W sierpniu 2024 roku wrócił do Porto na roczne wypożyczenie, bez opcji wykupu. Rozegrał tam 42 mecze, strzelił pięć goli i zanotował sześć asyst. Ostatni mecz zagrał w Klubowych Mistrzostwach Świata 2025, w remisie 4:4 z Al-Ahly, w którym asystował przy golu Samu Aghehowy, ale spowodował też rzut karny.

Ostatniego dnia okienka w 2025 roku Arsenal wypożyczył go do Hamburger SV. Wraz z beniaminkiem Bundesligi, który wrócił do niej po siedmiu latach, stał się ulubieńcem kibiców, a w sezonie 2025/2026 był najlepszym strzelcem zespołu, z siedmioma golami. Hamburg nie skorzystał z opcji wykupu zapisanej w umowie wypożyczenia i wynegocjował nową cenę, gdy Vieira dał do zrozumienia, że woli wrócić do klubu na stałe. Pod koniec sierpnia 2026 roku Arsenal potwierdził jego odejście do Hamburger SV na stałe.

Sukcesy

• 2023 Tarcza Wspólnoty z Arsenalem
• 2022 Mistrzostwo Portugalii z FC Porto
• 2021 Piłkarz turnieju mistrzostw Europy U-21
• 2020 Mistrzostwo Portugalii z FC Porto
• 2019 Młodzieżowa Liga Mistrzów UEFA z FC Porto
• 2019 Jedenastka turnieju mistrzostw Europy U-19

Styl gry

To rozgrywający, który tworzy sytuacje partnerom. Obserwator techniczny UEFA Dušan Fitzel opisał go na mistrzostwach Europy U-21 jako playmakera kreującego wiele okazji, doskonałe ogniwo między pomocą a atakiem. W Porto wyróżniał się raczej finezją niż siłą, choć pokazał też, że nie unika twardej walki.

Reprezentacja

Na mistrzostwach Europy U-19 w Armenii w 2019 roku Portugalia zajęła drugie miejsce za Hiszpanią. Vieira znalazł się w jedenastce turnieju razem z Félixem Correią.

Na mistrzostwach Europy U-21 w 2021 roku zagrał we wszystkich sześciu meczach. Pierwszy mecz, z Chorwacją, rozpoczął na ławce i jako rezerwowy strzelił jedynego gola, a w kolejnych wychodził w pierwszym składzie. Jego rykoszetujący strzał dał Portugalii zwycięstwo w półfinale z Hiszpanią. W finale w Lublanie Portugalia przegrała 0:1 z Niemcami, a Vieira został wybrany najlepszym zawodnikiem turnieju przez obserwatorów technicznych UEFA.