Everton utrzyma się w Premier League?

Wyklarowali się liderzy

Oczywiście od wielu lat liderem tej drużyny jest Seamus Coleman. Irlandczyk jednak jest już nim w zasadzie tylko mentalnie, bo choć jeszcze gra na odpowiednim poziomie, to jest on tylko satysfakcjonujący. Nie ma nic ponadto. Zresztą wiek robi swoje – rocznik 1988. Jednym z najlepszych graczy w drużynie również jest Jordan Pickford, jednak bramkarz nie ma wpływu na to, co się dzieje w środku pola.

Używając słowa liderzy, myślimy o zawodnikach, którzy nie boją się wziąć na siebie odpowiedzialności. I w ten sposób możemy wyróżnić Jamesa Tarkowskiego, Abdoulaye’a Doucoure’a i Alexa Iwobiego. Ci piłkarze są płucami Evertonu. Doucoure gra tak, jak moglibyśmy się tego po nim nie spodziewać – jest wysoko, bierze udział w akcjach ofensywnych i często robi to, schodząc z boku.

Natomiast w przypadku Iwobiego mówimy o zawodniku, który reguluje tempo gry. Nigeryjczyk często pojawiał się w środku boiska, szukając piłki. Oglądając Everton, ma się wrażenie, że każda akcja, nawet kontratak, musi przejść przez niego. Koledzy z zespołu zdecydowanie mogą na nim polegać, ponieważ gdy tylko otrzymuje piłkę, przyspiesza akcję.

Tarkowski natomiast jest liderem defensywy. Owszem, sprokurował karnego w meczu z Chelsea, ale wydaje się, że dzięki niemu cała formacja obronna nabiera większej pewności i spokoju. Anglik jest zwyczajnie solidny, momentami nawet bardzo dobry. Robi to, co do niego należy, dokładając raz na jakiś czas coś ekstra. Dodatkowo jest bardzo ważny dla Evertonu przy stałych fragmentach, nie tylko w obronie. Świetnie ilustruje to statystyka przywołana przez Macieja Łuczaka na antenie Viaplay. W meczu z Brentfordem najwięcej kontaktów z piłką w polu karnym rywali mieli właśnie Tarkowski i Keane, czyli duet stoperów.

Everton idealnym miejscem dla Dyche’a

Gdy w kwietniu 2022 roku Sean Dyche odchodził z Burnley, w którym przez dekadę wyczyniał cuda, patrząc na piłkarzy, których miał do dyspozycji, można było się zastanawiać co dalej. W końcu oprócz Burnley trenował tylko Watford. Angielski trener nie chciał przejmować byle jakiego klubu, czekał więc i po siedmiu miesiącach przyjął ofertę Evertonu w trudnej sytuacji.

Z zespołem z Goodison Park podpisał umowę do 2025 roku i bardzo możliwe, że będzie w stanie ją wypełnić. W końcu to dobry fachowiec. W Evertonie będzie miał też szansę na pokazanie swoich menadżerskich umiejętności i zweryfikowanie tego, czy nadawałby się do mocniejszych drużyn. Bo niby z Burnley prawie rok w rok walczył o utrzymanie, z drobnymi wyjątkami, ale piłkarze, którymi dysponował, byli często zdecydowanie słabsi niż w innych ekipach. Stąd więc większość podziwiała jego wyniki, zwłaszcza gdy zajmował miejsce w pierwszej dziesiątce.

Everton więc wydaje się być idealnym miejscem dla tego trenera. Będzie dysponował większymi pieniędzmi, których właściciel nie szczędzi. Będzie mógł sprowadzać piłkarzy, którzy pasują do jego filozofii i często zwyczajnie potrafią grać w piłkę. Przy odpowiedniej budowie drużyny latem nie będzie już musiał lepić z niczego. I to, jak Sean Dyche rozwinie Everton, pokaże prawdę o tym trenerze. Początek ma obiecujący, bo w obliczu średniej sytuacji kadrowej potrafi punktować. Jednak zespół po przebudowie może wyglądać znacznie lepiej.

Everton za Dyche’a być może powróci do czasów, gdy miał ambicje na awans do Ligi Mistrzów. Oczywiście to wymaga pracy, ale znając warsztat tego trenera i fakt, że w tym klubie możliwości ma dużo większe, jesteśmy optymistami w kwestii jego wyników. Być może nie zakręci się w czasie trwania obecnego kontraktu w okolicy miejsca numer cztery, zresztą byłoby to niezmiernie trudne, jednak ma fundamenty do stworzenia solidnej ekipy. Pytanie tylko, jak z tych fundamentów skorzysta. Z właścicielem Evertonu nigdy nic nie wiadomo.