Dwanaście kobiecych reprezentacji przez blisko trzy tygodnie rywalizować będzie w Finlandii o miano najlepszej ekipy Starego Kontynentu. Mistrzostwa rozegrane zostaną już po raz dziesiąty, ale premierowy w nowej formule.
Decyzją UEFA ilość uczestników finałowego turnieju mistrzostw Europy od tegorocznej edycji rozszerzono bowiem z ośmiu do dwunastu drużyn, które podzielono na trzy grupy. Po pierwszej fazie rozgrywek z imprezą pożegnają się zatem raptem cztery reprezentacje. Te, które zajmą ostatnie miejsca w grupach oraz najsłabsza drużyna z trzeciego miejsca.
Futbol pań to w ostatnich latach oczko w głowie światowych decydentów, którzy z jego rozwojem wiążą spore nadzieje. Właśnie dlatego ujednolicono systemy żeńskich i męskich rozgrywek, co sprawiło, że kobiety mogą rywalizować na tych samych turniejach oraz o te same trofea co panowie. W najbardziej rozwiniętych krajach widać już zresztą pierwsze efekty: dynamiczny wzrost liczby widzów (aktualny rekord w Europie wynosi 44 825 podczas meczu Niemcy – Brazylia we Frankfurcie) oraz narodziny pierwszych profesjonalnych lig kobiecych w USA i Anglii.
Wczoraj
W Finlandii mistrzowskiego tytułu bronią Niemki. Hegemonki współczesnego żeńskiego futbolu w XXI wieku nie potrafiły wygrać tylko w turniejach olimpijskich. A w dodatku mogą tytułować się aż siedmiokrotnymi mistrzyniami Europy. W minionym dwudziestoleciu oprócz nich zaledwie jeszcze jedna drużyna zdołała wygrać tę imprezę. W 1993 roku po złoty medal sięgnęła Norwegia, która triumfowała także sześć lat wcześniej. Stawkę mistrzyń kontynentu uzupełniają Szwedki – zwyciężczynie premierowej edycji.
Zanim jednak UEFA w 1982 roku po raz pierwszy zorganizowała kobiecy czempionat już wcześniej odbywały się jednorazowe próby inicjacji takich rozgrywek. Za datę pierwszych nieoficjalnych mistrzostw Starego Kontynentu uważa się rok 1969. Wówczas to we Włoszech o miano najlepszej ekipy podczas Coppa Europa per Nazioni rywalizowały cztery reprezentacje. Pierwszym w historii triumfatorem zostały właśnie piłkarki z Półwyspu Apenińskiego.
Mistrzostwa pod egidą europejskiej centrali pierwotnie rozgrywane były systemem mecz i rewanż, dopiero później ich formę wielokrotnie zmieniano, wprowadzając m.in. rozgrywki eliminacyjne czy organizację turnieju finałowego na terenie jednego państwa. Zwiększono także regulaminowy czas gry z 80 do 90 minut. Największe zmiany zastosowano jednak dopiero w roku 2001. Wówczas po raz pierwszy odbył się turniej finałowy z udziałem ośmiu zespołów, a częstotliwość organizacji mistrzostw zmieniono z dwóch na co cztery lata.
