El Gran Derbi Madrileno!

„Los Ches” rozegrali naprawdę niezły mecz na Bernabeu, wcześniej świetnie zaprezentowali się w Lidze Europy. Mamy więc prawo przypuszczać, że teraz czas na kryzys. Podopieczni Unaia „nie wiem, co robię, ale jakoś sobie radzę” Emery’ego, jeśli chcą zachować spokój, muszą powtarzać sobie statystykę mówiącą, że Rayo jeszcze nigdy na Mestalla nie wygrało. W ekipie z Walencji brakuje nowych kontuzji, rdzeń drużyny jest zdrowy. Nie do końca wiadomo, jak wygląda sytuacja Davida Albeldy, który już drugi raz z rzędu nie dostał powołania. I tyle.

W Rayo nie jest już tak różowo – na silny ból w lewej nodze skarży się Armenteros. Zawodnik w ostatnim starciu opuścił boisko już po niecałej godzinie i prawdopodobnie na Mestalla nie zagra. Zastąpi go pewnie Dani Pacheco. Albo Lass Bangoura. Albo Raul Tamudo. Możliwości jest bardzo dużo.

Granada CF – Athletic Bilbao

Athletic ostatnio wygrał pierwszy ligowy mecz od kilku dziesięcioleci. Skromne 1:0 z Sevillą z pewnością wlało nieco nadziei w serca stęsknionych za triumfami baskijskich kibiców. Granada w ostatnich tygodniach też radzi sobie wcale nieźle. W środowy wieczór wygra ten, kto będzie bardziej zmotywowany. Walory czysto piłkarskie zejdą chyba na dalszy plan.

W poprzedniej kolejce Granada zremisowała 0:0 z Mallorcą. Dziennikarz „Marki” w pomeczowym podsumowaniu napisał, że to był jeden z tych pojedynków, po których można mieć wątpliwości, czy grające w nim ekipy aby na pewno zasługują na grę w Primera Division. Na szczęście było to spotkanie wyjazdowe – w domu Andaluzyjczycy grają lepiej. Ekipa Abela Resino nie narzeka na urazy, dosłownie kilka dni temu do pełnej sprawności wrócili Martins, Nyom, Borja oraz Fran Rico. Poza kadrą pozostają jeszcze tylko Noe Pamarot, Jaime Romero oraz rezerwowy bramkarz Roberto. Żaden z nich nie jest graczem, którego absencja mogłaby wzbudzać w fanach Granady myśli samobójcze.

Jeśli chodzi o Athletic, wielką niewiadomą ciągle jest sytuacja Andera Herrery. Wychowanek Realu Saragossa cały czas gra w wyjściowym składzie i cały czas schodzi po przerwie (albo i wcześniej). Bask potrzebuje operacji pachwiny, ale ktoś (on sam?) ciągle ją odkłada. Pewnie w najbliższym meczu pomocnik znów zagra od początku. Pewnie znów po kwadransie będzie wyglądał jak zdjęty z krzyża. Obłęd.

Atletico Madryt – Real Madryt

Nie pamiętamy, kiedy derby Madrytu ostatni raz były tak ekscytujące. Kilkanaście lat minęło od ostatniego triumfu Atletico w starciu z „Los Blancos”, ale w obozie „Los Colchoneros” nastroje są, nawet jeśli nie szampańskie, to na pewno bardzo, bardzo dobre. Manolete, dziennikarz „Asa” i zadeklarowany fan ekipy z Vicente Calderon, stwierdził, że nie interesują go absencje. Nie interesuje go to, że do gry nie będą zdolni Miranda, Salvio i Mario. Liczy się tylko i wyłącznie „El Cholo” Simeone. Argentyńczyk jest dla fanów Atletico bogiem, wszyscy ufają mu bezgranicznie i wierzą, że teraz, gdy Real co chwila się potyka, nadchodzi ich chwila chwały. Teraz można rywala pokonać. W weekend „Los Colchoneros” gładko ulegli Levante. Co sprawia, że mimo tak marnego występu ciągle są przekonani, że mogą coś w środę ugrać?

Kluczem jest mentalność. Simeone zmienił ospałych, leniwych piłkarzy w żądne krwi bestie. Gdy przychodzi ważne spotkanie, „Los Rojiblancos” dają z siebie wszystko. Nawet bez filara defensywy, którym z pewnością jest Miranda, nawet bez bardzo ciężko pracującego Mario i bardzo nieprzewidywalnego „Toto” Salvio możemy być pewni, że zawodnicy dadzą się siebie wszystko. Tego oczekują od nich kibice.

Real może wygrać. Ba, jest nawet zdecydowanym faworytem. Nie jest żadną tajemnicą, że zawodnicy „Los Blancos”, jeśli chcą, mogą wygrać z każdym. Problem polega na tym, że ostatnio czegoś w tej maszynce jednak brakuje. Często coś się zacina, trybiki nie pracują tak, jak pracować powinny. Może i w niedzielnym starciu z Valencią „Królewscy” mieli masę okazji, by pokonać Guaitę, ale ostatecznie skończyło się na bezbramkowym remisie. Jeśli tak samo będzie na Calderon, można będzie stwierdzić, że głównym kandydatem do mistrzostwa staną się zawodnicy Barcelony. A jeśli Katalończycy wygrają ligę, to w Madrycie możemy spodziewać się trzęsienia ziemi. Co najmniej trzęsienia ziemi.

Planujemy relację live. Zajrzyjcie na stronę w środowy wieczór, postaramy się umilić wam oczekiwanie na szlagier na Vicente Calderon.

Villarreal CF – Malaga CF

Podopieczni trenera Lotiny mają nóż na gardle. Gigantyczny, ostry jak brzytwa nóż. Cztery punkty przewagi nad strefą spadkową to bardzo mało. A Saragossa ostatnio regularnie gromadzi punkty. Może okazać się, że za chwilę uczestnik tegorocznej edycji Ligi Mistrzów spadnie w otchłań Segunda Division. Malaga znajduje się w znacznie bardziej komfortowej sytuacji, chociaż też bardzo potrzebuje punktów. Walka z Levante o czwarte miejsce, premiowane możliwością gry w piłkarskim raju, wkracza w decydującą fazę.

Punkty punktami, ale my i tak czekamy na pojedynek Cazorli i Borjy Valero. Obaj panowie przez rok byli praktycznie nierozłączni, razem z Bruno Soriano tworząc jedną z najlepszych linii pomocy w Europie. Teraz, po raz drugi w tym sezonie, staną naprzeciwko siebie. Ostatnio zdecydowanie lepszy był Borja. Teraz prawdopodobnie będzie odwrotnie, bo forma Santiego jest naprawdę wysoka. Dla łysego pomocnika gospodarzy mecz będzie miał jeszcze jeden smaczek – podobno arabscy szejkowie z Malagi są bardzo mocno zainteresowani reaktywacją genialnego duetu i kupieniem latem wychowanka Realu Madryt. Hiszpan będzie więc podwójnie zmotywowany. I pewnie nie zawiedzie. Zawieść mogą za to inni, głównie obrońcy. Bo defensywa Villarrealu jest tak dziurawa, że gdyby nie znakomity jak zawsze Diego Lopez, Lewantyńczycy już dawno byliby w strefie spadkowej.

Zdecydowanym faworytem starcia będzie Malaga. To będzie jedno z tych spotkań, w których nie ma co spodziewać się jakiejś niespodzianki. Gładkie 0:3 i koniec.

„Los Ches” rozegrali naprawdę niezły mecz na Bernabeu, wcześniej świetnie zaprezentowali się w Lidze Europy. Mamy więc prawo przypuszczać, że teraz czas na kryzys. Podopieczni Unaia „nie wiem, co robię, ale jakoś sobie radzę” Emery’ego, jeśli chcą zachować spokój, muszą powtarzać sobie statystykę mówiącą, że Rayo jeszcze nigdy na Mestalla nie wygrało. W ekipie z Walencji brakuje nowych kontuzji, rdzeń drużyny jest zdrowy. Nie do końca wiadomo, jak wygląda sytuacja Davida Albeldy, który już drugi raz z rzędu nie dostał powołania. I tyle.

W Rayo nie jest już tak różowo – na silny ból w lewej nodze skarży się Armenteros. Zawodnik w ostatnim starciu opuścił boisko już po niecałej godzinie i prawdopodobnie na Mestalla nie zagra. Zastąpi go pewnie Dani Pacheco. Albo Lass Bangoura. Albo Raul Tamudo. Możliwości jest bardzo dużo.

Granada CF – Athletic Bilbao

Athletic ostatnio wygrał pierwszy ligowy mecz od kilku dziesięcioleci. Skromne 1:0 z Sevillą z pewnością wlało nieco nadziei w serca stęsknionych za triumfami baskijskich kibiców. Granada w ostatnich tygodniach też radzi sobie wcale nieźle. W środowy wieczór wygra ten, kto będzie bardziej zmotywowany. Walory czysto piłkarskie zejdą chyba na dalszy plan.

W poprzedniej kolejce Granada zremisowała 0:0 z Mallorcą. Dziennikarz „Marki” w pomeczowym podsumowaniu napisał, że to był jeden z tych pojedynków, po których można mieć wątpliwości, czy grające w nim ekipy aby na pewno zasługują na grę w Primera Division. Na szczęście było to spotkanie wyjazdowe – w domu Andaluzyjczycy grają lepiej. Ekipa Abela Resino nie narzeka na urazy, dosłownie kilka dni temu do pełnej sprawności wrócili Martins, Nyom, Borja oraz Fran Rico. Poza kadrą pozostają jeszcze tylko Noe Pamarot, Jaime Romero oraz rezerwowy bramkarz Roberto. Żaden z nich nie jest graczem, którego absencja mogłaby wzbudzać w fanach Granady myśli samobójcze.

Jeśli chodzi o Athletic, wielką niewiadomą ciągle jest sytuacja Andera Herrery. Wychowanek Realu Saragossa cały czas gra w wyjściowym składzie i cały czas schodzi po przerwie (albo i wcześniej). Bask potrzebuje operacji pachwiny, ale ktoś (on sam?) ciągle ją odkłada. Pewnie w najbliższym meczu pomocnik znów zagra od początku. Pewnie znów po kwadransie będzie wyglądał jak zdjęty z krzyża. Obłęd.

Atletico Madryt – Real Madryt

Nie pamiętamy, kiedy derby Madrytu ostatni raz były tak ekscytujące. Kilkanaście lat minęło od ostatniego triumfu Atletico w starciu z „Los Blancos”, ale w obozie „Los Colchoneros” nastroje są, nawet jeśli nie szampańskie, to na pewno bardzo, bardzo dobre. Manolete, dziennikarz „Asa” i zadeklarowany fan ekipy z Vicente Calderon, stwierdził, że nie interesują go absencje. Nie interesuje go to, że do gry nie będą zdolni Miranda, Salvio i Mario. Liczy się tylko i wyłącznie „El Cholo” Simeone. Argentyńczyk jest dla fanów Atletico bogiem, wszyscy ufają mu bezgranicznie i wierzą, że teraz, gdy Real co chwila się potyka, nadchodzi ich chwila chwały. Teraz można rywala pokonać. W weekend „Los Colchoneros” gładko ulegli Levante. Co sprawia, że mimo tak marnego występu ciągle są przekonani, że mogą coś w środę ugrać?

Kluczem jest mentalność. Simeone zmienił ospałych, leniwych piłkarzy w żądne krwi bestie. Gdy przychodzi ważne spotkanie, „Los Rojiblancos” dają z siebie wszystko. Nawet bez filara defensywy, którym z pewnością jest Miranda, nawet bez bardzo ciężko pracującego Mario i bardzo nieprzewidywalnego „Toto” Salvio możemy być pewni, że zawodnicy dadzą się siebie wszystko. Tego oczekują od nich kibice.

Real może wygrać. Ba, jest nawet zdecydowanym faworytem. Nie jest żadną tajemnicą, że zawodnicy „Los Blancos”, jeśli chcą, mogą wygrać z każdym. Problem polega na tym, że ostatnio czegoś w tej maszynce jednak brakuje. Często coś się zacina, trybiki nie pracują tak, jak pracować powinny. Może i w niedzielnym starciu z Valencią „Królewscy” mieli masę okazji, by pokonać Guaitę, ale ostatecznie skończyło się na bezbramkowym remisie. Jeśli tak samo będzie na Calderon, można będzie stwierdzić, że głównym kandydatem do mistrzostwa staną się zawodnicy Barcelony. A jeśli Katalończycy wygrają ligę, to w Madrycie możemy spodziewać się trzęsienia ziemi. Co najmniej trzęsienia ziemi.

Planujemy relację live. Zajrzyjcie na stronę w środowy wieczór, postaramy się umilić wam oczekiwanie na szlagier na Vicente Calderon.

Villarreal CF – Malaga CF

Podopieczni trenera Lotiny mają nóż na gardle. Gigantyczny, ostry jak brzytwa nóż. Cztery punkty przewagi nad strefą spadkową to bardzo mało. A Saragossa ostatnio regularnie gromadzi punkty. Może okazać się, że za chwilę uczestnik tegorocznej edycji Ligi Mistrzów spadnie w otchłań Segunda Division. Malaga znajduje się w znacznie bardziej komfortowej sytuacji, chociaż też bardzo potrzebuje punktów. Walka z Levante o czwarte miejsce, premiowane możliwością gry w piłkarskim raju, wkracza w decydującą fazę.

Punkty punktami, ale my i tak czekamy na pojedynek Cazorli i Borjy Valero. Obaj panowie przez rok byli praktycznie nierozłączni, razem z Bruno Soriano tworząc jedną z najlepszych linii pomocy w Europie. Teraz, po raz drugi w tym sezonie, staną naprzeciwko siebie. Ostatnio zdecydowanie lepszy był Borja. Teraz prawdopodobnie będzie odwrotnie, bo forma Santiego jest naprawdę wysoka. Dla łysego pomocnika gospodarzy mecz będzie miał jeszcze jeden smaczek – podobno arabscy szejkowie z Malagi są bardzo mocno zainteresowani reaktywacją genialnego duetu i kupieniem latem wychowanka Realu Madryt. Hiszpan będzie więc podwójnie zmotywowany. I pewnie nie zawiedzie. Zawieść mogą za to inni, głównie obrońcy. Bo defensywa Villarrealu jest tak dziurawa, że gdyby nie znakomity jak zawsze Diego Lopez, Lewantyńczycy już dawno byliby w strefie spadkowej.

Zdecydowanym faworytem starcia będzie Malaga. To będzie jedno z tych spotkań, w których nie ma co spodziewać się jakiejś niespodzianki. Gładkie 0:3 i koniec.