Elia Caprile

Pochodzenie

Urodził się 25 sierpnia 2001 roku w Weronie. Ojciec pochodzi z Neapolu, matka z Werony. Bramkarzem chciał być od pierwszego treningu: gdy jako małe dziecko trafił na boisko między graczy z pola, wrócił do domu zapłakany, bo chciał stać w bramce. Wspominał, że do tej roli przekonały go mistrzostwa świata 2006, a pierwszą koszulką, jaką ojciec przyniósł mu do domu, była złota koszulka Gianluigiego Buffona z reprezentacji. Ojciec trenował go, ucząc się z samouczków w internecie.

Wychował się w juniorach Chievo Werona.

Kariera

Jako 18-latek wyjechał z Chievo do Leeds United, które prowadził wtedy Marcelo Bielsa. Wszedł do grona pierwszej drużyny, ale oficjalnego meczu w niej nie rozegrał. Wspominał, że przed meczem z Chelsea w pierwszym sezonie Leeds w Premier League Bielsa zamiast o rywalach opowiadał o swoim znajomym górniku, który nie poddał się w ciemnym okresie. Kiedyś na treningu, rozdrażniony grą zespołu, odesłał go z ćwiczenia, a potem wyjaśnił, że złościł się na drużynę, nie na niego. W Anglii Caprile musiał też sam przetrwać lockdown. Mówił, że wcześniej bardzo przeżywał każdy błąd, a tam nauczył się traktować błędy jako część drogi. W tym czasie zaczął grać na pianinie, inspirowany babcią, która też na nim grała.

Do Włoch wrócił latem 2021 roku z powodów, które określił jako osobiste. Na sezon 2021/2022 został wypożyczony do Pro Patria w Serie C. Tam zadebiutował wśród zawodowców, od razu został pierwszym bramkarzem, a drużyna doszła do drugiej rundy baraży o awans. Latem 2022 roku Leeds sprzedało go do Bari, beniaminka Serie B. Caprile nazwał ten rok najlepszym w życiu. W styczniu 2023 roku, po wygranym 4:0 meczu Bari z Parmą, czekał pod szatnią na Buffona, który wymienił się z nim koszulką i zrobił zdjęcie. Bari awansowało do finału baraży o Serie A, ale w rewanżu z Cagliari Calcio 11 czerwca 2023 roku przegrało po bramce Pavolettiego w doliczonym czasie gry. Dwa dni później selekcjoner Paolo Nicolato dołączył go do kadry Włoch na Euro U-21.

24 lipca 2023 roku SSC Napoli kupiło go od Bari i od razu wypożyczyło do Empoli FC. 19 sierpnia zadebiutował w Serie A. Podpisał umowę tego samego dnia co Guglielmo Vicario, który z Empoli odchodził do Tottenhamu, i Vicario napisał mu, że to on jest właściwą osobą na swoje miejsce. 30 grudnia 2023 roku w bezbramkowym meczu z Cagliari obronił rzut karny Violi, swój pierwszy w Serie A. Pod wodzą Davide Nicoli Empoli utrzymało się w ostatniej kolejce, wygrywając z Romą w doliczonym czasie.

Wrócił do Napoli i w Serie A zadebiutował dla klubu 21 września 2024 roku w bezbramkowym meczu z Juventusem. Grał jednak rzadko. Później mówił, że chce być w centrum wydarzeń, a rola drugiego bramkarza nie jest dla niego. W styczniu 2025 roku został wypożyczony do Cagliari z opcją wykupu. Zadebiutował 11 stycznia na stadionie San Siro w remisie 1:1 z Milanem, w którym wyróżniły się jego interwencje. W Cagliari spotkał Nicolę, którego znał z Empoli, i pomógł drużynie się utrzymać. Kibice nazwali go „Sant’Elia”. 24 czerwca 2025 roku klub wykupił go, podpisując umowę do 30 czerwca 2029 roku.

Styl gry

Cagliari opisywało go jako nowoczesnego bramkarza, który łączy warunki fizyczne (191 cm wzrostu) z techniką. Ma refleks, jest pewny przy wyjściach zarówno do górnych, jak i do dolnych piłek, dobrze gra nogami i potrafi uczestniczyć w budowaniu akcji od tyłu albo szybko ją wznowić. O sobie mówił, że ceni u siebie odwagę przy wyjściach z bramki i szybkie wznawianie gry.

Reprezentacja

W młodzieżowych reprezentacjach Włoch grał w kadrze U-18, a w kadrze U-21 zadebiutował 26 września 2022 roku w bezbramkowym meczu z Japonią. W czerwcu 2023 roku Nicolato wpisał go na listę 23 piłkarzy na Euro U-21 w Rumunii i Gruzji.

7 listopada 2025 roku Gennaro Gattuso powołał go po raz pierwszy do pierwszej reprezentacji Włoch na ostatnie mecze eliminacji mistrzostw świata, z Mołdawią i Norwegią.