Domenico Berardi – niesamowita forma czy pojedynczy wystrzał?

Nieregularność problemem

Domenico Berardi to iście chimeryczny piłkarz. Skrzydłowy co prawda zawsze kończy sezon z dobrymi bądź bardzo dobrymi statystykami, jednak kompletnie nie oddają one jego formy na przestrzeni całego sezonu. Cechuje go przede wszystkim mocny początek sezonu i równia pochyła w jego dalszej części, co świetnie pokazał nawet ubiegły sezon.

Włoch w rozgrywki wszedł z buta. Najpierw dwie bramki w Pucharze Włoch, a następnie gole przeciwko Interowi i Cagliari. Wydawało się, że to w końcu będzie ta kampania Berardiego, że rozkręci się i przestanie być chimerycznym piłkarzem. Jednak nic bardziej mylnego. Na kolejne trafienie gracza z południa Italii trzeba było czekać aż do 16 grudnia 2018 roku. Trzynaście meczów bez gola. Zatrważająca statystyka jak na skrzydłowego i rzekomego lidera Sassuolo. Kiedy wydawało się, że się odblokował i zacznie strzelać na dobre, przyszła kolejna posucha i czekanie cztery miesiące na kolejne trafienie.

Berardi to taki zawodnik, który kiedy ma dzień konia, jest nie do powstrzymania. Świetny technicznie, do bólu skuteczny i bardzo dynamiczny. Obrońcy nienawidzą grać przeciwko takim piłkarzom. Gdyby nie był tylko tak chimeryczny i nie miał tak trudnego charakteru, już dawno grałby pierwszoplanową postać w czołowym klubie. Mógłby być głównym aktorem takich scen jak Anfield czy Allianz Stadium. Tymczasem wciąż gra w większości spektakli drugoplanową rolę na skromnej scenie o nazwie Mapei Stadium. Niestety, ale patrząc na poprzednie sezony w jego wykonaniu, trudno jest być optymistą i myśleć, że na przestrzeni całej kampanii podtrzyma równą, bardzo dobrą dyspozycję.

Jak to będzie z tym transferem?

No właśnie, jak to będzie z tym transferem? Od kilku lat regularnie przebąkuje się o ewentualnym odejściu zawodnika do innego, większego europejskiego klubu. Jednak koniec końców Berardi pozostaje w Sassuolo i nie zanosi się na to, aby miał odejść.

Dodatkową motywacją dla piłkarza do pozostania na Mapei Stadium mogą być pieniądze. Właścicielem klubu jest Giorgio Squinzi, właściciel firmy chemicznej Mapei. Jest to główny sponsor klubu, piłkarze mają koszulki z wielkim napisem sponsora, a stadion nosi nazwę zakładów chemicznych. Jest to wielki koncern, jeden z największych tego typu na świecie i Sassuolo jak na włoskie warunki jest bogatym i stabilnym klubem. Kiedy trzeba, właściciel nie kalkuluje i wykła da pieniądze na stół.

Natomiast co na temat transferu sądzi sam piłkarz? Jakiś czas temu udzielił bardzo ciekawego wywiadu „La Gazzetta dello Sport”. Oto,co powiedział zawodnik w wywiadzie:

– Jeżeli przyjdzie jakaś oferta, czy to z Milanu czy jakiegokolwiek innego klubu, będę o tym najpierw dyskutował z klubem. I jeżeli usłyszę, że jest to uczciwa opcja, to powiem Sassuolo: „Biorę to”. Gdybym mógł wybrać klub, w którym chciałbym zagrać, byłby to Liverpool. Zmiana otoczenia wciąż byłaby dla mnie trudna, ale już się jej nie boję (nawiązanie do historii sprzed kilku lat, kiedy to Berardi wycofał się z możliwości przejścia do Juventusu). Następnym celem jest granie w europejskich pucharach, ale w klubie, w którym będę grał bardzo często, jak nie zawsze – powiedział Berardi.

Mimo jego wad zarówno na boisku, jak i poza nim wciąż może być łakomym kąskiem na rynku transferowym. Gdyby tylko ustabilizował formę, to kto wie, czy nie mówilibyśmy o nim jako o jednym z najlepszych skrzydłowych na świecie. Niestety wciąż mu tego brakuje. Może odejście z Sassuolo tchnęłoby w niego świeże powietrze? O tym przekonamy się za jakiś czas.