David Brooks

Pochodzenie

David Brooks urodził się 8 lipca 1997 roku i pochodzi z Woolston w Warrington. Przez niemal dekadę szkolił się w Manchesterze City, ale w wieku 17 lat musiał szukać nowego klubu. Wspominał, że na testach w Boltonie usłyszał, iż jest za mały, a bez agenta trudno było mu znaleźć kolejną szansę.

Kariera

Szansę dało mu Sheffield United, gdzie grał w rezerwach, a później trafił na krótkie wypożyczenie do Halifax Town w National League. W 2017 roku zdobył z Anglią trofeum turnieju w Tulonie i został jego najlepszym piłkarzem. W finale strzelił gola przeciwko Wybrzeżu Kości Słoniowej; po remisie 1:1 Anglicy wygrali serię rzutów karnych 5:3. Nagrodę indywidualną musiał dostać ponownie, bo pierwsza statuetka, postawiona na walizce, spadła i się rozbiła.

Latem 2018 roku przeszedł z Sheffield United do AFC Bournemouth. Do transferu przekonała go rozmowa z Eddiem Howe’em, który obiecał mu indywidualną pracę na treningach. Brooks podkreślał, że odpowiada mu gra Bournemouth po ziemi, ponieważ sam nie uważał siły fizycznej za swój największy atut.

W październiku 2021 roku, podczas zgrupowania reprezentacji Walii, rozpoznano u niego chorobę nowotworową. W maju 2022 roku ogłosił zakończenie leczenia i pomyślne wyniki końcowych badań. Do pierwszego zespołu Bournemouth wrócił w marcu 2023 roku, wchodząc z ławki przeciwko Aston Villi. Po powrocie mówił, że chce zasługiwać na miejsce w klubie i reprezentacji swoją grą, a nie otrzymywać je z sympatii po chorobie.

W styczniu 2024 roku został wypożyczony do Southampton. Tłumaczył, że po straconym czasie nie chce spędzać kolejnych miesięcy na bezskutecznej walce o regularne występy w Bournemouth. Chciał też grać w klubie dostatecznie często, by zwiększyć szanse na miejsce w reprezentacji przed barażami o Euro 2024.

Sukcesy

• 2019 Piłkarz roku Walii.
• 2017 Zwycięzca turnieju w Tulonie z Anglią i najlepszy piłkarz turnieju.

Styl gry

Dobrze czyta grę, szuka wolnych przestrzeni i ustawia się tak, by tworzyć okazje partnerom. Sam podkreśla, że lubi często mieć piłkę i uczestniczyć w akcjach przynoszących gole oraz asysty.

Reprezentacja

Choć zagrał dla Anglii w Tulonie, wybrał później reprezentację Walii. Wspominał rodzinne wizyty u dziadków w Walii i przekonywał, że po dołączeniu do jej kadry młodzieżowej wiedział już, iż chce zostać. W pierwszej reprezentacji zadebiutował w 2017 roku przeciwko Francji, wchodząc na boisko w 64. minucie towarzyskiego meczu przegranego 0:2.

W półfinale baraży o Euro 2024 otworzył wynik meczu z Finlandią już w trzeciej minucie, dobijając strzał Harry’ego Wilsona. Po przerwie jego przedłużenie piłki poprzedziło gola Brennana Johnsona, a Walia wygrała 4:1. Ten wynik nie dał awansu na turniej, ponieważ w finale baraży Walijczycy przegrali z Polską po rzutach karnych.