Czy istnieje życie po Ratajczyku? O młodzieżowcach ŁKS-u

Co do Tazbira jest to weteran wśród młodzieżowców. Młodsza wersja Macieja Wolskiego, który jeżeli trzeba zagra na skrzydle, jeżeli trzeba na środku pomocy. Jednakże „Tazbirek” najlepiej czuje się na bokach obrony i jest to jego docelowa pozycja do gry, na której prezentował już nie raz wysoki poziom, szczególnie jeżeli chodzi o dośrodkowania i odbiory piłki.

Zagadkę stanowi pozyskany w tym tygodniu Jowin Radziński, który od sierpnia był piłkarzem Polonii Warszawa, nie zagrał w niej żadnego oficjalnego meczu w pierwszej drużynie i już jest w ŁKS-e. Przychodzi na newralgiczną pozycję jaką jest lewa obrona, gdyż ŁKS aktualnie nie ma nominalnego zmiennika dla Klimczaka (Vidmajer odsunięty od zespołu, Dankowski jest prawym obrońcą i w jego grze na lewej obronie widać mankamenty). W klubie na pewno wiążą z nim duże nadzieje, a wielu kibiców ściska kciuki za to, żeby Jowin przekonał do dołączenia do Rodowitych Łodzian również swojego brata Juniora.

Prawy obrońca z Lechii Gdańsk, Marcel Wszołek, był w planach Stawowego ważnym punktem układanki, jako zmiennik Wolskiego. Niestety, kontuzja sprawiła, że w tym roku już w piłkę nie zagra. Nie pozostaje napisać więc nic innego, niż MARCEL, TRZYMAJ SIĘ.

Sajdak i Sójka

Duet, który można określić double – trouble. Sajdak nieco bardziej ociężały ale za to silniejszy. Sójka lżejszy z lepszą techniką użytkową (niestety nie doczekał się jeszcze debiutu w seniorskiej drużynie)

Póki co szansę na debiut dostał tylko sprowadzony z Puszczy Niepołomice Przemysław i swoją grą zdążył zirytować kibiców na tyle, że jest porównywany do bardzo nielubianego na ŁKS-ie Bartłomieja Kalinkowskiego. Gdyby zrobić kompilację zagrań tego zawodnika, wyglądałaby ona mniej więcej tak – podanie do najbliższego, odbiegnięcie jak najdalej byleby do niego nie podali, przyjęcie, cofnięcie piłki. To póki co pokazał na boisku Sajdak. Na szczęście jest bardzo młody, dopiero uczy się piłkarskiego rzemiosła i są szanse, że w przyszłości może stanowić o sile drugiej linii ŁKS-u (albo Wieczystej Kraków, bo aktualnie B-klasa to jego poziom, a i pochodzi z tego regionu).

Piela, Gmosiński, Kelechukwu, Gryszkiewicz

Jakub Piela to ulubieniec Marcina Gortata. Młody piłkarz zdobywa wszelkie możliwe stypendia w szkole wybitnego koszykarza. Jego dobra postawa została doceniona również przez rządzących pierwszą drużyną i Piela został włączony w jej skład. Dodatkowo podobnie jak Bobek pojechał już na dwa zgrupowania z ŁKS-em. Jest to swojego rodzaju zawodnik zawieszony. Za dobry na rezerwy, w których gra ogony, gdyby miał być potrzebny pierwszej drużynie, na którą jeszcze jest za słaby. Mimo wszystko należy wierzyć, że już niedługo nadejdzie czas Pieli i będzie mógł zadebiutować na boiskach pierwszej ligi

Dariusz Gmosiński to oficjalnie trzeci po Corralu i Sekulskim napastnik w kadrze ŁKS-u. Wojciech Stawowy póki co nie zdecydował się dać mu jeszcze szansy w pierwszej drużynie, ale odważnie deklaruje, że jego czas w końcu nadejdzie. Nie bez powodu klub przedłużył z nim kontrakt. W rezerwach słynie z tego, że dużo okazji nie stwarza, ale gdy już może uderzyć to z zabójczą precyzją zamienia strzały w gole.

Kelechukwu Ebenezer Ibre-Torti – największy talent Escoli Warszawa. Wychowany przez Wiesława Wilczyńskiego piłkarz oficjalnie nie jest młodzieżowcem, cały czas toczy się sprawa z nadaniem mu obywatelstwa. Póki co „Kelly” wchodzi do drużyny w spokojnym tempie. Sam Stawowy powiedział ostatnio

Co jego polski „ojciec” skwitował

Młody Nigeryjczyk błysnął na pewno w meczu pucharowym ze Śląskiem Wrocław, w którym był bliski zdobycia efektownej bramki. Ma niesamowitą szybkość i drybling, jednak zdarzają mu się również juniorskie błędy i straty piłki, które przy tak wybitnym wychowawcy jak Stawowy na pewno szybko zostaną wyeliminowane.

Transfer Piotra Gryszkiewicza przeszedł wśród kibiców bez echa. Ot kolejny „juniorek” ma zasilić naszą akademię. Okazało się jednak, że Gryszkiewicz nie jest jednym z wielu i już w pierwszym meczu gdzie na szali stał awans do dalszej rundy Pucharu Polski zdobył w 120 minucie gola na 2:2 dającego rzuty karne. Później jako zmiennik Ratajczyka błyszczał niczym najdroższy diament, pokazując oprócz efektownych dryblingów, że potrafi grać zespołowo, ma niesamowity przegląd pola i mocny strzał. To on był bohaterem wygranego 3:1 meczu z GKS Bełchatów gdzie dał dwie asysty i wykonał tytaniczną pracę w środku pola, dzięki której ŁKS zwyciężył po raz 6. Zawodnik przychodzi do drużyny w sierpniu: dwa razy praktycznie samodzielnie odwraca losy meczu a to wszystko w wieku 19 lat. Przy jego dokonaniach jedna bramka i jedna asysta Ratajczyka wypadają po prostu blado.

To w końcu kto?

W akademii ŁKS-u jest jeszcze wiele młodych talentów, który na pewno za jakiś czas będą pukały do drzwi pierwszej szatni. Ambitny boczny obrońca Bąkowicz, przebojowi Olowo, Mordasiewicz i Król, i cała masa zdolnej młodzieży. Tych jednak w tym sezonie raczej nie zobaczymy a ŁKS potrzebuje nowego młodzieżowca na już.

Z tego co widać hierarchia ta wyglądają następująco. Do czasu załatwienia papierologi z Klechukwu numerem jeden jest Gryszkiewicz, który wchodzi na pozycję luzowaną przez Ratajczyka. Następni w kolejce są Arndt (Malarz wieczny nie będzie) i Sajdak (głównie dzięki temu, że jest ograny w Ekstraklasie). ŁKS dziurę po Ratajczyku załatał tak doskonale, że w gabinetach przy aleja Unii nie płaczą po stracie, a raczej zacierają ręce kogo następnego uda się tak intratnie sprzedać. Tak mądrze powinien być prowadzony każdy polski klub z ambicjami, a ŁKS jest przykładem na skalę kraju jak należy to robić.