Craig Gordon

Pochodzenie

Urodził się 31 grudnia 1982 roku w Edynburgu i dorastał w Balerno. Ojciec David był trenerem bramkarzy, a matka Heather rzucała mu piłkę w ogrodzie za domem; wspominała, że syn zawsze chciał wygrywać. Od dziecka kibicował Heart of Midlothian.

John McGlynn, który prowadził go w Hearts od drużyny do lat 16, pierwszy raz zobaczył go jako 12-latka w Tynecastle Boys' Club. Craig był wtedy tak drobny, że nie potrafił wykopać piłki poza pole karne, i klub długo zastanawiał się, czy dać mu zawodowy kontrakt. Zaryzykował, bo ojciec chłopaka był wysoki, a Gordon wkrótce urósł. McGlynn wspominał, że już wtedy świetnie bronił strzały, ale nie znosił sprzątania szatni i biegów w okresie przygotowawczym.

Kariera

W pierwszej drużynie Hearts zadebiutował w 2002 roku, mając 19 lat, w meczu z Livingston. 13 maja 2006 roku Hearts zremisowało 1:1 z Gretną w finale Pucharu Szkocji i wygrało w rzutach karnych, a Gordon obronił strzał Dereka Townsleya. W tym samym sezonie dziennikarze wybrali go piłkarzem roku w Szkocji; był pierwszym zawodnikiem spoza Celticu i Rangers z tą nagrodą od 1991 roku. Później był kapitanem Hearts.

W sierpniu 2007 roku podpisał pięcioletni kontrakt z Sunderlandem. Był to wtedy najdroższy transfer bramkarza w historii brytyjskiego futbolu. Mówił, że nie mógł odrzucić szansy gry w Premier League. W Sunderlandzie dwa razy złamał rękę, a potem zaczęły się poważne problemy z kolanem. W grudniu 2010 roku w meczu z Boltonem z bliska obronił jedną ręką strzał Zata Knighta; w głosowaniu kibiców na 20-lecie Premier League tę interwencję wybrano najlepszą obroną w historii ligi.

Ostatni mecz dla Sunderlandu zagrał w kwietniu 2012 roku, a w maju klub rozwiązał z nim umowę. Przez dwa lata nie grał wcale. Z zapaleniem ścięgna rzepki ledwie chodził po schodach, a klub podejrzewał, że ból jest w jego głowie, i wysłał go do psychologa. Przeszedł trzy operacje, a jeden z chirurgów radził mu skończyć karierę. Zamiast tego trenował z fizjoterapeutami i z Rangers.

W lipcu 2014 roku podpisał kontrakt z Celtikiem. Po odejściu Frasera Forstera został pierwszym bramkarzem, a w sierpniu, przy hymnie Ligi Mistrzów w Mariborze, poczuł, że dwa lata koszmaru się skończyły. W pierwszym sezonie zdobył z Celtikiem mistrzostwo i Puchar Ligi, a dziennikarze po raz drugi wybrali go piłkarzem roku. W 2017 roku zagrał w wygranym 2:1 finale Pucharu Szkocji z Aberdeen, w którym Celtic przypieczętował krajową potrójną koronę.

Później wrócił do Hearts i został kapitanem drużyny. W 2022 roku jako pierwszy w historii po raz trzeci dostał nagrodę piłkarza roku od szkockich dziennikarzy. 24 grudnia 2022 roku w meczu z Dundee United zderzył się ze Stevenem Fletcherem i złamał nogę w dwóch miejscach. Trener Robbie Neilson nazwał go wojownikiem i był pewien, że wróci.

W sezonie 2025/26 grał niewiele: przegrał rywalizację z Alexandrem Schwolowem i leczył kontuzję barku, a potem szyi. Przed zabiegiem kręgosłupa lekarz uprzedził go, że grozi mu paraliż, a nawet śmierć. W lipcu 2026 roku, po mundialu, ogłosił koniec kariery. Wyliczono, że z powodu kontuzji stracił w karierze około 1975 dni.

Sukcesy

• 2022 Piłkarz roku SFWA
• 2017 Puchar Szkocji z Celtikiem
• 2015 Piłkarz roku SFWA
• 2015 Puchar Ligi Szkockiej z Celtikiem
• 2015 Mistrzostwo Szkocji z Celtikiem
• 2006 Piłkarz roku SFWA
• 2006 Puchar Szkocji z Heart of Midlothian

Styl gry

Już w juniorach wyróżniał się refleksem i obroną strzałów. McGlynn opisywał go jako bramkarza szybkiego, odważnego i trudnego do pokonania. Gordon sam przyznawał, że przed każdym meczem ma tremę, a w najważniejszych spotkaniach starał się nie świętować goli kolegów, żeby nie stracić koncentracji.

Reprezentacja

W reprezentacji Szkocji zadebiutował w maju 2004 roku na Easter Road, w meczu z Trynidadem i Tobago. Rok później był już pierwszym bramkarzem kadry, a w dwóch meczach z Francją zachował czyste konto. Po 2010 roku przez kontuzje na lata wypadł z reprezentacji i wrócił do niej dopiero po przejściu do Celticu.

W listopadzie 2025 roku bronił w wygranym 4:2 meczu z Danią na Hampden Park, który dał Szkocji pierwszy od 1998 roku awans na mistrzostwa świata. Przy golach Scotta McTominaya i Kierana Tierneya nie celebrował, tylko wracał do bramki; po meczu płakał w pokoju. Na mundialu 2026 w USA był najstarszym piłkarzem turnieju, ale we wszystkich trzech meczach grupowych bronił Angus Gunn.