Dzisiejsze podsumowanie kolejki Primera Division przybrało dziwną formę. Ciężko mi powiedzieć, dlaczego tak się stało. Być może jest to wynikiem jakiegoś spisku. Może chodzi o gorączkę poprzedzającą Gran Derbi, może o posmoleńską atmosferę w Polsce. Nie mogę wreszcie wykluczyć, że za wszystkim stoi Florentino Perez – piłkarski czarny charakter numer jeden.
Dzień dobry, nazywam się Kiko Olivas. To jedyne, czego jestem pewny. Kilka dni temu jakiś człowiek, chyba mój trener, powiedział mi, że będę grał na środku obrony w meczu z Valencią. Nie wiem, dlaczego to zrobił, przecież Marchena – kocham Marchenę – zadeklarował, że może tam zagrać. Nie wiem, dlaczego postanowił mnie upokorzyć. Może gdybym był niższy, miał inne przezwisko, nie słuchał muzyki, miał oficjalne konto na Twitterze, nie doszłoby do tego? Niestety! Jestem wysoki, mówią na mnie Kiko, czasami włączę sobie w odtwarzaczu jakąś piosenkę, a kont w serwisach społecznościowych nie posiadam. Jestem prawie pewny, że gdzieś tu jest pogrzebany jakiś przysłowiowy pies. Zagrałem w tym meczu – nec Hercules…
Na początku było miło, uściski dłoni, jakieś zdjęcie, parę uśmiechów w kierunku kibiców i zaczęło się. Kilka razy próbowałem uciec na ławkę, ale za każdym razem odganiał mnie Wakaso. Ten Murzyn jest w drużynie chyba tylko po to, żeby mnie odganiać! Musiałem grać. Ale jak tu grać, skoro naprzeciwko mnie był Soldado, był Mata, Pablo i ten Argentyńczyk ze śmiesznym wąsem? No właśnie, nie da się. Nie da się, więc nie grałem. Trener krzyczał, Diego krzyczał, krzyczał ten mały Cazorla. Padały kolejne bramki, nawet gość z niepoważnymi wąsami trafił. Co ja miałem robić? Garrido chyba czuł, że mam zamiar uciec, bo wpuścił Wakaso na boisko. Ten Murzyn działa mi na nerwy! Śmieszny Argentyńczyk, idę o zakład, śmiał się ze mnie w rozmowie z Matą. Nie lubię ich.
Mecz się skończył, Wakaso pozwolił mi zejść z boiska, a koledzy zgodnie stwierdzili, że już więcej trener mnie tak męczył nie będzie. To dobrze.
Aha, zapytałem Rubena, kim jest ten z wąsem. To jakiś Banega, następca następcy Redondo. Wielka persona. Tacy nie muszą dbać o zarost.
Dzień dobry, nazywam się Kepler Laveran Lima Ferreira albo Pepe, zależnie od tego, czy sprawdzam w dowodzie osobistym, czy na koszulce. Jestem Brazylijczykiem, jeśli sprawdzam w dowodzie i Portugalczykiem, jeśli sprawdzam na koszulce. Znacie mnie, jestem stoperem. Mój trener w ostatnim meczu kazał mi grać w pomocy, zupełnie tego nie rozumiem. Niby grałem na tej pozycji w reprezentacji, ale tak właściwie co to za reprezentacja? Poza Cristiano i Carvalho nikogo w niej nie znam. Ale wracając do meczu z Athletikiem, zostałem pivotem, grałem z Lassem, grałem z Granero, było całkiem miło. Nie było łatwo, ten Martinez jest całkiem dobry – chętnie roztrzaskałbym mu głowę o słupek bramki Casillasa – silny, szybki, wielka przyszłość przed nim. A Muniain, poskakałbym po nim, aż jego kręgosłup nie zamieniłby się w kilkanaście małych kręgosłupków – to już w ogóle talent czystej wody. Widzieliście Llorente – dłonie i stopy w imadło, dłonie i stopy w imadło! – I jego grę głową? Wskażcie mi drugiego takiego gracza. Nie ma co, Bilbao to wspaniała drużyna, mam do niej wielki szacunek. Muszę też powiedzieć, że te bzdury o mojej brutalności i chwilowej niepoczytalności, rozpowszechniane pewnie przez złych ludzi, którzy zasługują na długą i szczegółowo zaplanowaną agonię, bardzo mnie ranią. Przez takie bezzasadne plotki doszło do tego, że Real wahał się, czy przedłużyć ze mną umowę. Niepojęte. Drugi trener powiedział, że byłem najlepszy na boisku. To prawda, byłem. Nieskromnie dodam, że był to mój chyba najlepszy występ w sezonie. Grałem tak pięknie, że przez chwilę poczułem się Cristiano. Cristiano się to nie spodobało, więc wszedł na boisko i strzelił gola. Nieprawdą jest, że mam kompleks Ronaldo i staram się go naśladować. Nie noszę w domu peruk imitujących jego fryzurę, nie mam na ścianie tablicy z wycinkami prasowymi na jego temat, nie noszę pod swoją koszulką meczową jego koszulki. Nie, co to, to nie!
