Ciekawe jak nigdy derby Walencji

FC Barcelona do Bilbao przyjedzie praktycznie w najmocniejszym składzie. W ostatnim treningu brali udział wszyscy piłkarze pierwszej drużyny, nie licząc Pedra oraz Ibiego Afellaya, którzy ciągle zmagają się z urazami. Na pełnych obrotach pracowali walczący z nawracającymi urazami Puyol i Pique. Obecnie wydaje się, że obaj będą w stanie na San Mames zagrać, ale radziłbym raczej nie przywiązywać się do tego faktu. Obaj panowie lubią wypadać z kadry w ostatniej chwili. Z podopiecznymi Pepa Guardioli trenował też Isaac Cuenca, ale to chyba już nikogo nie dziwi. Nowa wersja Pedra musi się w końcu ogrywać. Jeśli chodzi o wyjściowy skład, to prawidłowe wskazanie go jest teraz równie prawdopodobne jak polizanie się po łokciu. Barcelona w tym sezonie rotuje na potęgę. Być może Adriano znów zagra na skrzydle, być może Iniesta będzie obrońcą, być może Messi będzie bramkarzem. Ta ostatnia wizja jest szczególnie przerażająca, gdyż wydaje się, że Argentyńczyk i między słupkami byłby najlepszy na świecie.

W Bilbao sytuacja kadrowa jeszcze lepsza – tylko jedna absencja. Do faktu, że Carlos Gurpegi raczej sobie w tym sezonie nie pogra, wszyscy w Athleticu powoli się przyzwyczajają. Bask co prawda był zmiennikiem, ale zmiennikiem najlepszego możliwego rodzaju. Walecznym, nieustępliwym, motywującym. No i nosił opaskę kapitana. Strata kapitana zawsze boli najbardziej. Marcelo Bielsa mimo wszystko jest zadowolony. Wszystko dzięki powrotowi do gry Andera Herrery. Wychowanek Saragossy był najlepszym graczem pucharowego meczu z Salzburgiem i wszystko wskazuje na to, że wizje argentyńskiego trenera, który widzi w młodzieżowym reprezentancie Hiszpanii lidera drużyny, się sprawdzą. Gracze Barcelony mają prawo bać się współpracy na linii Martinez – Herrera – Munain – Llorente. Każdy ma prawo się bać. Ja się boję.

Levante – Valencia CF

Najstarsi mieszkańcy Walencji nie pamiętają chyba derbów miasta, których stawka była tak duża, a poziom tak wyrównany. Gospodarze, do niedawna przewodzący tabeli La Liga, postarają się zatrzymać gości i utrzymać podium Primera Division.

Juan Ignacio Martinez podejmie bardziej utytułowanego rywala w komfortowej sytuacji – wszyscy podstawowi zawodnicy są zdrowi, chętni do walki i zmotywowani, by powrócić na drogę zwycięstw, z której niespodziewanie zboczyli tydzień temu na Reyno de Navarra. JIM nie może skorzystać jedynie z usług dwóch rezerwowych. Rafa Jorda ma problemy z kolanem, a Nabil el Zahar zmaga się z nadwyrężonymi mięśniami. Kilka dni temu Sergio Ballesteros, kapitan i lider Levante, powiedział, że jego zdaniem Levante w żadnym wypadku nie będzie faworytem sobotniego meczu. Hiszpan wyłożył sprawę jasno – „Żaby” będą walczyły o przetrwanie, a jakakolwiek zdobycz punktowa będzie miłym prezentem, w pełni wynagradzającym trudy spotkania. Nie chcę podważać opinii niemłodego już defensora, ale gdy słyszę takie słowa, przypominają mi się rozegrane już w tym sezonie zawody, w których Levante nie było faworytem. Sergio zapewne zdaje sobie sprawę, że balon oczekiwań został napompowany do granic możliwości. Teraz trzeba szybko przestać odgrywać rolę głównego bohatera i zacząć długą walkę o jak najlepszą pozycję na koniec sezonu.
Valencia ma problemy w środku pola. Najpierw więzadła zerwał prezentujący naprawdę dobrą formę i pretendujący do miana lidera drużyny Sergio Canales. Potem więzadła zwichnął Ever Banega, który wobec kontuzji wychowanka Racingu zdawał się odżywać i wracać do formy sprzed roku. Lekarze „Los Ches” mają zagwozdkę. Dlaczego każdy wyróżniający się pomocnik niemal natychmiast po osiągnięciu przyzwoitego poziomu rozwala sobie więzadła? To nie może być przypadek. Musi za tym stać jakaś ciemna moc, jakiś ogólnoświatowy spisek albo chociaż lokalne sprzysiężenie. Jednak Valencia i tak ostatnio jest zadowolona. Wygrała mecz o wszystko w Lidze Mistrzów, prezentując się całkiem przyzwoicie. Jeśli Unai wymyśli sposób na zapełnienie drugiej linii (może warto wreszcie dać szansę Parejo? Chłopak chyba nie jest tak słaby, by całe dnie siedzieć na trybunach?) to nie powinno być źle.

„Los Ches” mają mocną obronę, Levante ma stosunkowo słaby atak. I tu może leżeć klucz do rozszyfrowania faworyta sobotniego meczu. O ile Soldado ma szansę przepchnąć „Nano”, to Valdo szans z Ramim nie ma żadnych.

RCD Mallorca – Sevilla

Widzowie zgromadzeni na Iberostar Estadi mogą być świadkami rozczarowującego meczu. Zagrają w nim dwie drużyny, które nie odczuwają wielkiej potrzeby zdobywania goli. Jeśli dodamy do tego świetnie dysponowanych bramkarzy – odpowiednio Dudu Aouate’a i Javiego Varasa – otrzymamy przepis na 0:0. „Obym się mylił”, jak śpiewał Kaczmarski.

Gospodarze mają wielkie problemy z kontuzjami. Nie dość, że od dłuższego czasu do gry niezdolny jest Jose Nunes, jeden z czołowych stoperów ligi, nie dość, że z kadry wypadli ważni dla trenera Caparrosa Kevin i Caceres, to jeszcze na ostatnim treningu urazu nabawił się Pep Marti. W meczu z Sevillą decyzją szkoleniowca nie zagrają też Marti Cresi oraz Aki. Wyspiarze mają poważne problemy praktycznie ze wszystkim. Zawirowania na stanowisku trenera nie przyniosły Mallorce niczego dobrego. Sprzedaż czołowych graczy też (szok!) nie wyszła na dobre. Po ekipie, która jeszcze niedawno na własnym stadionie była niemal nie do pokonania, zostało tylko wspomnienie.

Również sewilczycy mają problemy z kontuzjami. Problemy chyba nawet poważniejsze, bo skupione na kluczowej dla funkcjonowania drużyny formacji ataku. Na Baleary Marcelino nie mógł zabrać ani Alvaro Negredo, ani Frederica Kanoute. Sytuacja mogłaby być znacznie bardziej poważna, gdyż Manu del Moral do ostatniej chwili walczył z lekką kontuzją. Ostatecznie były zawodnik Getafe tę walkę wygrał i z całą pewnością w meczu na Iberostar będzie wysuniętym napastnikiem. Na czas wyrobił się też Fazio. Wobec zupełnego braku nominalnych snajperów Marcelino zdecydował się powołać najlepszego strzelca drużyny rezerw Sevilli, Hiroshiego Ibusuki. Hiszpańska prasa zgodnie twierdzi, że młody zawodnik na Majorce zadebiutuje w koszulce pierwszej drużyny Andaluzyjczyków.

Real Betis – Malaga CF

Mecz drużyny, która ostatnio zalicza spektakularną serię porażek z drużyną, która taką serię zakończyła. Mecz byłego lidera z drużyną, która o liderowaniu marzy. Mecz tradycji z pieniędzy. Innymi słowy: ciekawy mecz.

Gospodarze osiągają w tym sezonie bardzo ciekawe wyniki. Najpierw wygrali cztery kolejne mecze, zapewniając sobie pozycję lidera. Potem przegrali następne sześć, spadając na miejsce dwunaste. Tak samo, jak nieznane były przyczyny świetnego startu, ekspertom umyka przyczyna dramatycznego załamania formy. Mecz z Malagą może być dobrą okazją na przełamanie. Pepe Mel ma co prawda lekkie problemy z kontuzjami, ale nie są to problemy nie do rozwiązania. Do gry niezdolni są Santa Cruz, Mario i Chica, a występ Amayi stoi pod dużym znakiem zapytania.

Większe problemy ma Manuel Pellegrini. Do kadry wracają Eliseu, Juanmi i Weligton, ale może poza Eliseu nie są to powroty istotne. Ciągle kontuzjowani pozostają Julio Baptista, Enzo Maresca i „Recio”. Niedawno urazu nabawił się również Ruud van Nistelrooy. Chilijski szkoleniowiec na mecz z Betisem nie powołał również „Apono”, który poprosił o kilka dni wolnego w związku w problemami osobistymi. Na szczęście dla kibiców Malagi, andaluzyjski klub dysponuje naprawdę szeroką i wyrównaną kadrą, dlatego nawet takie nagromadzenie kontuzji nie powinno przeszkodzić im w wywiezieniu z Sewilli punktów. Mecz z beniaminkiem La Liga będzie szczególny dla Joaquina, który jest wychowankiem Betisu. Hiszpan przed meczem nie ukrywał przywiązania do barw drużyny z Benito Villamarin, zapewniając, że jeśli strzeli bramkę, za żadne skarby świata nie będzie jej celebrował.
Faworytem są przyjezdni. Faworytem na tyle wyraźnym, że każdy wynik inny niż ich zwycięstwo będzie naprawdę dużą sensacją. Betis złapał zadyszkę i na razie nic nie wskazuje na to, żeby miał odzyskać oddech.

Getafe CF – Atletico Madryt

Małe derby Madrytu nigdy nie były jakimś szczególnie ciekawym meczem. Jeśli w starciu drużyn ze stolicy Hiszpanii nie występuje Real, zazwyczaj jest nudno. Teraz, kiedy Getafe zamyka tabelę, a Atletico jest podbudowane pogromem w Lidze Europy, może być nie tylko nudno, ale też jednostronnie.

„Los Azulones” grają ostatnio tak, jakby znudziły im się występy w La Liga i chcieli zasmakować Segunda Division. Najgorsze jest to, że Luis Garcia ma do dyspozycji całkiem dobrych piłkarzy i nie ma problemów z falą kontuzji. Poza kadrą znajduje się tylko wracający do zdrowia po operacji kolana Pedro Leon. Reszta jest zdrowa i gra tragicznie. Światełkiem w tunelu jest zwyżkująca forma Daniego Guizy. Ale jedno światełko to za mało, by walczyć jak równy z równym z gwiazdozbiorem Atletico.

Przez długie tygodnie nie mogłem zrozumieć, dlaczego Gregorio Manzano z uporem godnym lepszej sprawy przy ustalaniu wyjściowej jedenastki pomija Adriana. Chłopak w Deportivo grał naprawdę świetnie. Równie dobrze prezentował się w czasie presezonu. Skreślanie go przed podarowaniem prawdziwej szansy było nielogiczne. Teraz zdał sobie z tego sprawę również trener. Wystawił napastnika w pierwszym składzie w dwóch kolejnych meczach i zgadnijcie, co dostał. Cztery gole. W tym czasie Radamel Falcao trafił tylko raz. Adrian świetnie współpracuje z Diego i Ardą, co może być kluczowe dla jego przyszłości w drużynie „Los Colchoneros”. Jeśli chodzi o kontuzje, to poza kadrą znajduje się tylko walczący z problemami z przepukliną Silvio. Do dyspozycji trenera są już Jose Antonio Reyes, który w meczu Ligi Europy z Udinese pauzował z powodu grypy, i Juanfran, który potrzebował odpoczynku z powodu przeciążenia mięśni.

Jeśli Atletico zagra tak jak w meczu pucharowym, Getafe zostanie zmiecione z powierzchni ziemi. Jeśli zagra gorzej, po prostu wygra. Getafe jest bez szans.

Espanyol Barcelona – Villarreal CF

Katalończycy z Barcelony tydzień temu zakończyli spektakularną serię meczów wygrywanych 1:0 i ulegli Maladze. Gracze z prowincji Castellon w końcu odbili się od dna tabeli i powoli ciułają punkty. Nie grają dobrze, ale źle już też nie.

Mauricio Pochettino osiąga z Espanyolem dokładnie takie wyniki, jakich oczekują kibice i zarząd. Może i marzą im się europejskie puchary, ale pewne miejsce w środku tabeli bez wizji walki o utrzymanie wystarczy, by argentyńskiego szkoleniowca oceniać bardzo pozytywnie. Jeszcze rok temu mecz z Villarrealem byłby jednym z tych, które można przegrać. Teraz hierarchia się zmieniła, Espanyol zawalczy. Zawalczy razem z Romarikiem w pierwszym składzie. Czarnoskóremu pomocnikowi anulowano niesłusznie przyznaną żółta kartkę, więc na Cornella-El Prat z pewnością wystąpi. Sporym osłabieniem może być kontuzja Javiego Marqueza, który w drugiej linii „Los Pericos” wykonuje zawsze tytaniczną pracę. Reszta kadry zdrowa.

Zupełnie inaczej wygląda sytuacja Villarrealu. Juan Garrido ma gigantyczne problemy. Giuseppe Rossi zerwał niedawno więzadła krzyżowe i na murawę wróci najwcześniej za pół roku. „Cani” uszkodził więzadła i nie zagra przez kilka tygodni. Takiego samego urazu nabawił się Zapata. Marco Ruben uszkodził mięsień przywodziciel, a Nilmar ma problemy z kolanem. W meczu Ligi Mistrzów przeciwko Manchesterowi City na szpicy zagrał dwudziestolatek Joselu, z głębokich rezerw wygrzebano słabiutkiego Gerarda Bordasa, ale to wszystko na nic. Villarreal nie ma napastników. Włodarze z El Madrigal bardzo liczyli na wypożyczenie z Atletico Adriana Lopeza, ale jego eksplozja formy sprawiła, że „Los Colchoneros” nie oddadzą go żadne skarby świata. Lewantyńczycy ciągle szukają. Przepisy ligi zezwalają na ruchy transferowe poza okienkiem, pod warunkiem, że drużyna udokumentuje potrzebę wzmocnienia kadry. Chyba nikt nie wątpi, że w tym wypadku gracze z Castellon takie zezwolenie uzyskają?

Na papierze faworytem są goście. Tylko na papierze. Spodziewajcie się 1:0 dla Espanyolu.