Borja Sainz

Pochodzenie

Urodził się w lutym 2001 roku w Leioa w prowincji Bizkaia. Jego ojciec Iñaki grał w Eibarze, a wuj Carlos García przez jedenaście sezonów występował w Athletic Bilbao. Gdy miał cztery lata, zaczął grać w miejscowym klubie Lagun Artea. Wspominał, że od początku grał z chłopcami starszymi o dwa, trzy lata, a rodzice nigdy nie naciskali go na karierę piłkarza.

W 2012 roku trafił do akademii Athletic Bilbao w Lezamie i spędził tam pięć lat. W drużynie kadetów nie był niekwestionowanym podstawowym piłkarzem i nie czuł się w klubie doceniany. Athletic zaproponował mu kontrakt na siedem lat: trzy w juniorach, dwa w Basconii i dwa w Bilbao Athletic, który klub mógł rozwiązać po każdym sezonie. Rodzina prosiła o umowę na dwa lata, ale Athletic się nie ugiął. Latem 2017 roku zgłosił się Deportivo Alavés, którego dyrektor akademii Mikel González cenił szybkość, grę do przodu i odwagę chłopaka. Sainz przeprowadził się do rezydencji klubu w Vitorii.

Kariera

W Alavés szybko awansował. We wrześniu 2018 roku z rezerwami awansował do trzeciej ligi (Segunda B). 25 sierpnia 2019 roku zadebiutował w LaLidze w meczu z Espanyolem na Mendizorroza, wchodząc na boisko w 67. minucie. Miał 18 lat i został pierwszym piłkarzem urodzonym w XXI wieku, który zagrał w pierwszej drużynie Alavés. Trener Asier Garitano mówił po meczu, że Sainz ma szybkość i intensywność, dużo stworzył i pomagał też w obronie.

Stałego miejsca w pierwszej drużynie Alavés jednak nie wywalczył. W sezonie 2021/2022 został wypożyczony do Realu Saragossa, gdzie rozegrał 32 mecze w drugiej lidze i strzelił trzy gole. Mówił później, że w Saragossie najbardziej urósł piłkarsko i zrobił duży krok w karierze. Latem 2022 roku rozwiązał kontrakt z Alavés i wyjechał do Turcji, do Giresunspor. W sezonie 2022/2023 strzelił w Süper Lig dziewięć goli, ale klub spadł do drugiej ligi.

W czerwcu 2023 roku przeszedł do Norwich City w Championship. W pierwszym meczu, w Pucharze Ligi z Fulham, strzelił gola. W styczniu 2024 roku trafił jeszcze do siatki Liverpoolu na Anfield, w Pucharze Anglii. W pierwszym sezonie strzelił łącznie osiem goli we wszystkich rozgrywkach, a przełom przyniósł drugi. W sezonie 2024/2025 trener Johannes Hoff Thorup dał mu inne ustawienie w ataku, a Sainz zaczął sezon bardzo mocno: strzelił 16 goli w 20 meczach we wszystkich rozgrywkach, w tym dwa hat-tricki, z Derby County i Plymouth Argyle. W grudniu 2024 roku w meczu z Sunderlandem na Stadium of Light splunął na obrońcę Chrisa Mephama i dostał sześciomeczowe zawieszenie. Przeprosił, pisząc, że takie zachowanie jest dla niego zupełnie nietypowe i że jego reakcja była niedopuszczalna. W drugiej połowie sezonu strzelił już tylko dwa gole, ale zakończył rozgrywki jako najlepszy strzelec Norwich z 18 trafieniami w lidze.

W lipcu 2025 roku przeniósł się do FC Porto i podpisał kontrakt do 2030 roku. Trenerem był tam Francesco Farioli. Już w pierwszym sparingu z Trofense, wygranym 4:0, Sainz miał dwie asysty. W sezonie 2025/2026 Porto zdobyło mistrzostwo Portugalii. Tytuł zapewniło sobie 2 maja 2026 roku wygraną 1:0 z Alverca, a Sainz rozegrał w lidze 30 meczów. 1 sierpnia 2026 roku wszedł na boisko w 63. minucie finału Superpucharu Portugalii z Torreense, wygranego przez Porto 1:0.

Sukcesy

• 2026 Superpuchar Portugalii z FC Porto
• 2026 Mistrzostwo Portugalii z FC Porto

Styl gry

Sainz jest lewoskrzydłowym z natury, ale gra też na prawej stronie i jako drugi napastnik. Glen Riddersholm, który w sezonie 2024/2025 był asystentem trenera Norwich, opisywał go jako zawodnika bardzo mocnego w jeden na jeden, schodzącego do środka z lewej strony, z mocnymi, dobrze ustawionymi strzałami i dobrym okiem do asyst. W trudnym dla Norwich sezonie wymagał krycia dwóch lub trzech rywali. Norwich pozwalało mu nie cofać się przy każdej akcji obronnej, bo klub stawiał na jego grę w ataku, a Sainz mimo to pressował z dużą intensywnością. W sezonie 2024/2025 po zejściu z lewej strony do środka dryblingiem często wypracowywał sobie miejsce do strzału z dystansu, a dzięki zwinności i wybuchowości dobrze radził sobie pod presją w zatłoczonym środku pola.

Emiliano Marcondes, partner z Norwich, mówił, że wnosi na boisko emocje i agresję. Riddersholm dodawał, że jest temperamentny, ale nie sprawia kłopotów, i że zostawał po treningach na 15 do 20 minut dodatkowej pracy nad dryblingiem i wykończeniem.

Reprezentacja

W młodzieżowych kadrach Hiszpanii zadebiutował w reprezentacji U-17, a później zagrał w eliminacjach mistrzostw Europy w reprezentacji U-19. Wspominał, że w kadrze U-19 byli wtedy m.in. Alex Baena i Pedri.