Za nami pierwsza wiosenna kolejka T-Mobile Ekstraklasy. W najciekawiej zapowiadającym się meczu 16. serii zmagań o mistrzostwo Polski Korona Kielce mierzyła się z Legią Warszawa. Liderujący po pierwszej części sezonu zespół, opromieniony kilkoma spektakularnymi jak na polskie warunki transferami oraz całkiem pozytywnymi wynikami spotkań przygotowawczych, został ogłoszony przez media i ekspertów niemal pewnym już mistrzem Polski. Jednak – jak pokazała rzeczywistość – nie jest to wcale takie pewne.
Legioniści, napotkawszy drużynę grającą bezkompromisowo, odkryli swoje wszystkie mankamenty. Podopieczni Leszka Ojrzyńskiego – nie pierwszy już raz – pokazali, że bazując na dobrym przygotowaniu kondycyjnym oraz konsekwencji taktycznej, można w polskiej lidze wygrać z każdym. Nie odbieram oczywiście koroniarzom umiejętności gry w piłkę, ale ich trener jest bardzo inteligentnym człowiekiem i zdaje sobie sprawę, że to nie wystarczy. Potrzeba czegoś więcej. Czegoś, z czym reszta ligi ma problem – walki.
Wróćmy do Legii. Postawa „Wojskowych” w defensywie jest wręcz katastrofalna. Trzy bramki stracone w Kielcach padły po stałych fragmentach gry – wrzut z autu i dwa dośrodkowania po szybkich wznowieniach rzutów wolnych. Nawet sam nowy prezes Legii, Bogusław Leśnodorski, w niedzielnym programie „Cafe Futbol” wspomniał ten fakt i nie był z tego zadowolony. Widzą to też kibice. Wiecie, ile czasu od momentu przejęcia piłki do oddania strzału miał Lenartowski? Około czterech sekund. Przez cały ten czas żaden zawodnik Legii nie doskoczył do gracza Korony. Zgroza.
Obrona zestawiona z Jędrzejczyka, Żewłakowa, Astiza i Wawrzyniaka nie jest monolitem. „Jędza” zatracił gdzieś formę z ubiegłej rundy i jest cieniem samego siebie. „Żewłak” jest już po drugiej stronie rzeki. Pomimo że uważam doświadczonego stopera Legii za niezwykle inteligentnego i sympatycznego człowieka, to jego występy – szczególnie w polskiej kadrze – kojarzą mi się z graniem na alibi. Rzadko popełniał jakieś spektakularne błędy, ale zawsze wydawało mi się, że mógł zrobić coś więcej. Abstrahując od jego formy piłkarskiej, sądzę, że w roli dyrektora sportowego odnajdzie się znakomicie. Astiz z kolei – mimo strzelonej bramki – też nie może zaliczyć tego spotkania do udanych. Z Wawrzyniakiem natomiast sprawa się powtarza – znowu coś. Tym razem był baaardzo spóźniony i mógł tylko oglądać plecy zdobywającego bramkę Kijanskasa. Z taką grą obronną Legia nie ma szans na zdobycie mistrzostwa. A przypomnę tylko, że drużyna z ulicy Łazienkowskiej 3 na tytuł czeka już siódmy rok. Kawał czasu.
Panaceum na postawę Legii w defensywie mają być nowo pozyskani piłkarze – Jodłowiec i Brzyski. O ile „Jodła” może wprowadzić względny spokój na środku obrony, o tyle ciekawe jest, w której formacji byłego piłkarza Polonii widzi trener Urban. O ile w ofensywie Brzyski jest od Wawrzyniaka jakieś siedem razy lepszy, o tyle w obronie prezentują raczej ten sam poziom.
