Barcelona i Neymar część druga. Czy warto ponownie wchodzić do tej samej rzeki?

Szatnia bez wotum nieufności

Od lat wiemy, że jedyną słuszną postawą wobec jednego z dwóch najlepszych piłkarzy na świecie – Leo Messiego jest zadbanie o jego maksymalny komfort. Wtedy jest w stanie pokazać największą część swoich niebotycznych umiejętności i dać najwięcej drużynie. Kto nie potrafi zrozumieć jego potrzeb lub próbuje mu się postawić, odchodzi w trybie natychmiastowym. O porozumieniu boiskowym i pozaboiskowym między „crackami” wszyscy doskonale zdajemy sobie sprawę. Cała szatnia Barcelony tęskni za Neymarem, jego luźnym stylem, a co najistotniejsze za jego bramkami. Wielka sympatia do Coutinha nie ma prawa równać się tej, której doświadczał piłkarz PSG, podobnie jak przydatność do drużyny. Chociaż odchodząc, pozostawił po sobie spory niesmak to można mieć pewność, że wielu zawodników zapomniało mu jego nieszczęsny koniec.

Chłopczyk, który nigdy nie dorośnie

Niestety, nie możemy oddzielić wspaniałego Neymara-piłkarza od beznadziejnego charakteru jako Neymara-człowieka. Zarówno jak pozytywnie swoimi dryblingami, tak i negatywnie swoim zachowaniem oddziałuje na zespoły, w których grał. Każdy pamięta kłótnie z Cavanim, turlanie się po murawie po lekkim kontakcie z rywalem czy polemiki z sędziami. Relacje z Semedo również stoją pod znakiem zapytania, bo pamiętamy bójkę z końca przygody piłkarza w Katalonii. Do tego bukietu dodajmy jeszcze standardowe wyloty na urodziny siostry oraz uderzenie fana. Neymar, który ma już 27 wiosen na swoim koncie, nie zmieni swojego charakteru. Kupując go, Barcelona zapewnia sobie całą paletę „zagrań” Brazylijczyka i musi się z tym Zarząd absolutnie liczyć.

Neymar < szkło

Neymar okazem zdrowia w żadnym wypadku nie jest. Przez ostatnie 10 lat nabawił się 22 kontuzji, spędzając 2/3 czasu w Paryżu na L4. Kupno zawodnika o takiej podatności na urazy jest olbrzymim ryzykiem. Mięśnie, z którymi najwięcej problemów ma Brazylijczyk, bardziej odporne z wiekiem nie będą, a wszystko to sprawia, że gracz może stać się pod względem kontuzji synonimem i następcą Bale’a. Gdzie może zaprowadzić go w jego karierze ta skłonność, przykład Walijczyka obrazuje doskonale. Polowanie na jego nogi jak trwało tak będzie trwać i nie sądzę, że może on liczyć na specjalną ochronę u sędziów hiszpańskich.

„Zastaw się, a postaw się”

Na koniec zostawmy sobie dosyć istotną kwestię, jaką są pieniądze. Z nimi, a raczej z wydawaniem ich Barcelona ma problem od dawna. Już teraz istnieje spora rozbieżność między tym ile z nich jest przeznaczonych na pensje, a ile powinno być. Stosunek wynagrodzeń do przychodu w zeszłej kampanii wynosił 66%, co jest fatalnym wynikiem. Po odejściu Rakiticia i Coutinha, a przyjściu Neymara liczba ta i tak ulegnie niechcianemu wzrostowi. Zarząd powoli kończący swoją kadencję wcale nie musi się tym martwić skoro jego część już nie będzie miała okazji w nim zasiadać. W piłce jak i w fizyce akcja powoduje reakcję, więc możemy się spodziewać sporej gaży dla ewentualnego syna marnotrawnego i zarazem wysokich żądań na tej podstawie reszty zespołu. To znacznie utrudni potencjalne negocjacje w sprawie przedłużenia kontraktów i najprawdopodobniej spowoduje dodatkowy wzrost już wysokiego wskaźnika finansowego. Oznacza to spore kłopoty „Blaugrany”, gdzie potencjalna kara od UEFA to małe piwo.

Wydaje się, że w ostatecznym rozrachunku Barcelona powinna odpuścić sobie zakup tego zawodnika. Istnieje zbyt wielkie ryzyko, że transfer przyniesie więcej złego niż korzyści klubowi. Należy wziąć pod uwagę oprócz powyższych także ilość napastników, gdzie każdy ma określoną klasę oraz ego. To może zaburzyć strukturę i atmosferę w szatni, a bez niej nie da się sięgać po najwyższe cele. Transfer Neymara nie jest gwarantem niczego, a do tego może okazać się zbędnym luksusem ciągnącym okręt pod szyldem „Barcelona” na samo dno.