Bambo Diaby

Pochodzenie

Urodził się w Senegalu 17 grudnia 1997 roku. Gdy miał cztery lata, rodzina przeniosła się do Mataró koło Barcelony i tam zaczął grać w piłkę. Wychował się w dzielnicy Rocafonda, tej samej, z której pochodzi Lamine Yamal. Opowiadał, że chłopcy grali na osiedlowym boisku, które nazywano „poli”, a wyjazd stamtąd do Cornellà czy Damm był dla rodzin dużym krokiem. Ma hiszpańskie obywatelstwo. Na początku grał na bramce.

Wyszedł z akademii UE Cornellà.

Kariera

Zawodowo zadebiutował w Cornellà w 2016 roku. Jeszcze tego roku trafił do juniorów Sampdorii. Nie przebił się tam do pierwszej drużyny, ale w 2017 roku był wypożyczony do Mantovy w Serie C, a potem do Peraladu, rezerw Girony. W Peraladzie rozegrał 34 mecze i strzelił cztery gole, mimo że jest obrońcą. W Pucharze Hiszpanii zagrał też w pierwszej drużynie Girony, w meczu z Levante.

W 2018 roku przeszedł do belgijskiego KSC Lokeren, gdzie po przerwie zimowej został podstawowym obrońcą, choć klub spadł z ligi. W lipcu 2019 roku Barnsley, świeżo awansowane do Championship, podpisało z nim czteroletni kontrakt. Rozegrał dla tego klubu 22 mecze.

23 listopada 2019 roku od Diaby'ego pobrano podczas zawodów próbkę moczu, w której wykryto higenaminę, substancję z listy zakazanych środków Światowej Agencji Antydopingowej. Przyznał się do zarzutu, ale nie zdołał wykazać, w jaki sposób substancja dostała się do jego organizmu. 6 października 2020 roku niezależna komisja Angielskiego Związku Piłki Nożnej (FA) nałożyła więc obowiązkową karę dwóch lat zawieszenia, liczoną od tymczasowego zawieszenia z 17 stycznia 2020 roku. Barnsley zaznaczyło, że nie uznano go za winnego świadomego zażycia zakazanej substancji, a umowę rozwiązano za porozumieniem stron. W liście otwartym do kibiców Diaby napisał, że podtrzymuje swoją niewinność.

W czasie zawieszenia pracował w salonie samochodowym i z zarobionych pieniędzy płacił za indywidualne treningi, żeby utrzymać formę fizyczną. Preston North End odezwało się do niego jeszcze przed końcem kary i dało mu tydzień testów, a 31 stycznia 2022 roku podpisało z nim umowę do końca sezonu. Trener Ryan Lowe mówił, że po dwóch latach przerwy jest bardzo zdeterminowany, by zostawić to za sobą. W lutym Diaby zagrał pierwszy raz w podstawowym składzie, w meczu z Bournemouth, i do końca sezonu wystąpił w siedmiu meczach Championship. 30 maja 2022 roku dostał dwuletni kontrakt.

W sierpniu 2023 roku przeniósł się do Sheffield Wednesday. Trener Xisco Muñoz powiedział wtedy, że to duży, silny środkowy obrońca, który szybko ustawia się w obronie.

W sierpniu 2024 roku wrócił do Hiszpanii, do Elche CF, po długich negocjacjach z Sheffield Wednesday. Mówił, że pierwszy kontakt nawiązał z nim trener Eder Sarabia, a rozmowy przy kolacjach pomogły mu szybko zdecydować. W pierwszym meczu w podstawowym składzie, z Córdobą, wygrał najwięcej pojedynków spośród zawodników z pola. Sarabia mówił o nim: „Ma głód, charyzmę, osobowość i ogromną siłę”.

Grał w zespole, który 1 czerwca 2025 roku wygrał 4:0 w Corunii z Deportivo i zapewnił sobie bezpośredni awans do LaLigi. Ostatni mecz tamtego sezonu rozegrał jednak 7 kwietnia, bo przez prawie pół roku nie grał z powodu kontuzji. W LaLidze zadebiutował 21 września 2025 roku, wchodząc w końcówce wygranego 1:0 meczu z Realem Oviedo. Pięć dni później, w spotkaniu z Osasuną, po raz pierwszy wyszedł w pierwszym składzie w najwyższej klasie rozgrywkowej i był kapitanem zespołu.

29 stycznia 2026 roku Elche wypożyczyło go do Granady do końca sezonu, bez opcji wykupu. Latem 2026 roku wrócił do Elche i przepracował okres przygotowawczy przed sezonem 2026/2027. O Sarabii mówił, że był trenerem, który najwięcej od niego wymagał, dał mu najwięcej zaufania i dzięki któremu najbardziej się poprawił.

Styl gry

To prawonożny środkowy obrońca, którego mocnymi stronami są gra w powietrzu i pojedynki. Sam mówił, że kibice widzą w nim na początku głównie fizyczność, szybkość i siłę, ale u Sarabii musiał też wyprowadzać piłkę. U tego trenera środkowi obrońcy mieli kłaść podstawy gry, a Diaby lubił tę odpowiedzialność. Sarabia powtarzał mu, żeby nie bał się stracić piłki, i uczył go czytać grę, zanim piłka do niego dotrze, oraz oceniać, ile ryzyka bierze na siebie.

Preston widziało w nim obrońcę, który może grać na kilku pozycjach z tyłu, a prawdopodobnie także jako prawy wahadłowy. Jego wzorami byli Carles Puyol i Sergio Ramos.