Bernd Leno

Pochodzenie

Urodził się 4 marca 1992 roku w Bietigheim-Bissingen koło Stuttgartu. Piłkę zaczął kopać w miejscowym SV Germania Bietigheim. Do dziewiątego lub dziesiątego roku życia grał w polu, a do bramki trafił przypadkiem, gdy na jeden z meczów nie przyszedł bramkarz drużyny. Zgłosił się na ochotnika i jak wspominał, poszło mu bardzo dobrze. Rodzice kupili mu rękawice, a on nie chciał już z bramki wychodzić. Według jego trenera z Germanii talent było widać już u małego chłopca.

W 2003 roku, jako jedenastolatek, poszedł na dzień testowy VfB Stuttgart, na który przyszło około 100 do 200 chłopców. Wybrano pięciu lub sześciu, a on przekonał trenerów po trzech treningach. W VfB spędził lata 2003-2011. W młodości jego idolem był Iker Casillas, ale najwięcej uczył się od Jensa Lehmanna, z którym jako 16- lub 17-latek kilka razy trenował z pierwszą drużyną. Lehmann radził mu, żeby w juniorach odważnie wychodził do dośrodkowań, nawet za cenę błędu, i żeby pamiętał, że w sporcie nie zawsze idzie się w górę.

Kariera

Przed pierwszą drużyną Stuttgartu spędził dwa lata w rezerwach, grających w 3. lidze. W sierpniu 2011 roku Bayer Leverkusen wypożyczył go, bo kontuzjowany był René Adler. Trzy dni po przyjściu zagrał w Bundeslidze. Nie wpuścił gola w pierwszych trzech meczach, czego przed nim w historii ligi dokonało tylko dwóch bramkarzy. Trzy tygodnie po debiucie w lidze zagrał w Lidze Mistrzów z Chelsea. Po drugiej stronie bronił wtedy Petr Čech, który po meczu powiedział mu, że zagrał dobrze. Bayer szybko zamienił wypożyczenie na transfer definitywny i Leno przez siedem lat był jego numerem jeden.

Wiosną 2016 roku mógł odejść z Leverkusen dzięki klauzuli, ale został. Mówił, że najlepszym argumentem była dla niego Liga Mistrzów. 19 czerwca 2018 roku Bayer i Arsenal ogłosiły transfer. Leno mówił, że był podekscytowany i zdenerwowany, bo Arsenal to wielki klub z historią. Przed decyzją rozmawiał z Shkodranem Mustafim i Mesutem Özilem, którzy mówili mu, że tam mu się spodoba.

W Londynie szybko wyparł z bramki Petra Čecha. W pierwszym sezonie dostał srebrny medal za przegrany finał Ligi Europy. W czerwcu 2020 roku uraz kolana wyłączył go z gry na kilka tygodni, a w bramce zastąpił go Emiliano Martínez, który zagrał w wygranym finale Pucharu Anglii z Chelsea. We wrześniu 2021 roku, po trzech meczach otwierających sezon Premier League, w których Arsenal stracił dziewięć goli i żadnego nie zdobył, Mikel Arteta posadził Leno na ławce. W bramce zastąpił go Aaron Ramsdale. Arteta mówił, że trzeba było coś zmienić, bo klub potrzebował wyniku.

2 sierpnia 2022 roku przeszedł do Fulham. Trener Marco Silva mówił, że był jednym z pierwszych transferowych celów klubu. W marcu 2023 roku Silva nazwał go jednym z trzech najlepszych bramkarzy Premier League. W 2025 roku w piątej rundzie Pucharu Anglii na Old Trafford obronił dwa kolejne rzuty karne, Victora Lindelöfa i Joshuy Zirkzee, i po remisie 1:1 Fulham wyeliminowało obrońcę trofeum Manchester United.

Sukcesy

• 2017 Puchar Konfederacji z Niemcami

Styl gry

Jako bramkarz cenił skuteczność, a nie widowiskowość. Mówił, że bramkarz nie musi być showmanem ani grać efektownie, a dla niego liczy się skuteczna gra i to, że pewnie trzyma piłkę. W Arsenalu grał, jak sam powiedział, jak piłkarz z pola, poza polem karnym. W Fulham, gdzie jak mówił musi bronić znacznie więcej strzałów na bramkę, zdecydowanie większe wymagania dotyczą interwencji na linii.

Reprezentacja

Pierwsze powołanie do seniorskiej reprezentacji Niemiec dostał w październiku 2015 roku od Joachima Löwa. Miał zadebiutować w listopadzie w Hanowerze w meczu z Holandią, ale spotkanie odwołano z powodu zagrożenia terrorystycznego. Zadebiutował 29 maja 2016 roku w sparingu ze Słowacją w Augsburgu.

Był w kadrze, która w 2017 roku wygrała Puchar Konfederacji. Rok później Löw skreślił go z 27-osobowej szerokiej kadry na mundial w Rosji. Na Euro 2020 pojechał jako rezerwowy bramkarz za Manuelem Neuerem.