
Niemiecki bramkarz, który jako 19-latek zaczął w Bundeslidze od trzech meczów bez straty gola.
Urodził się 4 marca 1992 roku w Bietigheim-Bissingen koło Stuttgartu. Piłkę zaczął kopać w miejscowym SV Germania Bietigheim. Do dziewiątego lub dziesiątego roku życia grał w polu, a do bramki trafił przypadkiem, gdy na jeden z meczów nie przyszedł bramkarz drużyny. Zgłosił się na ochotnika i jak wspominał, poszło mu bardzo dobrze. Rodzice kupili mu rękawice, a on nie chciał już z bramki wychodzić. Według jego trenera z Germanii talent było widać już u małego chłopca.
W 2003 roku, jako jedenastolatek, poszedł na dzień testowy VfB Stuttgart, na który przyszło około 100 do 200 chłopców. Wybrano pięciu lub sześciu, a on przekonał trenerów po trzech treningach. W VfB spędził lata 2003-2011. W młodości jego idolem był Iker Casillas, ale najwięcej uczył się od Jensa Lehmanna, z którym jako 16- lub 17-latek kilka razy trenował z pierwszą drużyną. Lehmann radził mu, żeby w juniorach odważnie wychodził do dośrodkowań, nawet za cenę błędu, i żeby pamiętał, że w sporcie nie zawsze idzie się w górę.
Przed pierwszą drużyną Stuttgartu spędził dwa lata w rezerwach, grających w 3. lidze. W sierpniu 2011 roku Bayer Leverkusen wypożyczył go, bo kontuzjowany był René Adler. Trzy dni po przyjściu zagrał w Bundeslidze. Nie wpuścił gola w pierwszych trzech meczach, czego przed nim w historii ligi dokonało tylko dwóch bramkarzy. Trzy tygodnie po debiucie w lidze zagrał w Lidze Mistrzów z Chelsea. Po drugiej stronie bronił wtedy Petr Čech, który po meczu powiedział mu, że zagrał dobrze. Bayer szybko zamienił wypożyczenie na transfer definitywny i Leno przez siedem lat był jego numerem jeden.
Wiosną 2016 roku mógł odejść z Leverkusen dzięki klauzuli, ale został. Mówił, że najlepszym argumentem była dla niego Liga Mistrzów. 19 czerwca 2018 roku Bayer i Arsenal ogłosiły transfer. Leno mówił, że był podekscytowany i zdenerwowany, bo Arsenal to wielki klub z historią. Przed decyzją rozmawiał z Shkodranem Mustafim i Mesutem Özilem, którzy mówili mu, że tam mu się spodoba.
W Londynie szybko wyparł z bramki Petra Čecha. W pierwszym sezonie dostał srebrny medal za przegrany finał Ligi Europy. W czerwcu 2020 roku uraz kolana wyłączył go z gry na kilka tygodni, a w bramce zastąpił go Emiliano Martínez, który zagrał w wygranym finale Pucharu Anglii z Chelsea. We wrześniu 2021 roku, po trzech meczach otwierających sezon Premier League, w których Arsenal stracił dziewięć goli i żadnego nie zdobył, Mikel Arteta posadził Leno na ławce. W bramce zastąpił go Aaron Ramsdale. Arteta mówił, że trzeba było coś zmienić, bo klub potrzebował wyniku.
2 sierpnia 2022 roku przeszedł do Fulham. Trener Marco Silva mówił, że był jednym z pierwszych transferowych celów klubu. W marcu 2023 roku Silva nazwał go jednym z trzech najlepszych bramkarzy Premier League. W 2025 roku w piątej rundzie Pucharu Anglii na Old Trafford obronił dwa kolejne rzuty karne, Victora Lindelöfa i Joshuy Zirkzee, i po remisie 1:1 Fulham wyeliminowało obrońcę trofeum Manchester United.
Jako bramkarz cenił skuteczność, a nie widowiskowość. Mówił, że bramkarz nie musi być showmanem ani grać efektownie, a dla niego liczy się skuteczna gra i to, że pewnie trzyma piłkę. W Arsenalu grał, jak sam powiedział, jak piłkarz z pola, poza polem karnym. W Fulham, gdzie jak mówił musi bronić znacznie więcej strzałów na bramkę, zdecydowanie większe wymagania dotyczą interwencji na linii.
Pierwsze powołanie do seniorskiej reprezentacji Niemiec dostał w październiku 2015 roku od Joachima Löwa. Miał zadebiutować w listopadzie w Hanowerze w meczu z Holandią, ale spotkanie odwołano z powodu zagrożenia terrorystycznego. Zadebiutował 29 maja 2016 roku w sparingu ze Słowacją w Augsburgu.
Był w kadrze, która w 2017 roku wygrała Puchar Konfederacji. Rok później Löw skreślił go z 27-osobowej szerokiej kadry na mundial w Rosji. Na Euro 2020 pojechał jako rezerwowy bramkarz za Manuelem Neuerem.
3
13
1,2 na mecz
6,8
Minuty w sezonie
990′11 z 11 meczów
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2025/2026Premier League | Fulham | Premier League | 38 | 3420 | 0 | 0 |
| 2025/2026Puchar Ligi Angielskiej | Fulham | Puchar Ligi Angielskiej | 0 | – | 0 | 0 |
| 2024/2025Premier League | Fulham | Premier League | 38 | 3420 | 0 | 1 |
| 2024/2025Puchar Ligi Angielskiej | Fulham | Puchar Ligi Angielskiej | 0 | – | 0 | 0 |
| 2023/2024Premier League | Fulham | Premier League | 38 | 3420 | 0 | 0 |
| 2023/2024Puchar Ligi Angielskiej | Fulham | Puchar Ligi Angielskiej | 3 | 270 | 0 | 0 |
| 2022/2023Premier League | Fulham | Premier League | 36 | 3240 | 0 | 0 |
| 2022/2023Puchar Anglii | Fulham | Puchar Anglii | 0 | – | 0 | 0 |
| 2021/2022Premier League | Arsenal | Premier League | 4 | 360 | 0 | 0 |
| 2021/2022Puchar Ligi Angielskiej | Arsenal | Puchar Ligi Angielskiej | 3 | 270 | 0 | 0 |
| 2020/2021Premier League | Arsenal | Premier League | 35 | 3132 | 0 | 0 |
| 2020/2021Puchar Ligi Angielskiej | Arsenal | Puchar Ligi Angielskiej | 2 | 180 | 0 | 0 |
| 2019/2020Premier League | Arsenal | Premier League | 30 | 2650 | 0 | 0 |
| 2018/2019Premier League | Arsenal | Premier League | 32 | 2835 | 0 | 0 |
| 2018/2019Puchar Ligi Angielskiej | Arsenal | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2017/2018Bundesliga | Bayer Leverkusen | Bundesliga | 33 | 2970 | 0 | 0 |
| 2017/2018Puchar Niemiec | Bayer Leverkusen | Puchar Niemiec | 5 | 510 | 0 | 0 |
| 2016/2017Bundesliga | Bayer Leverkusen | Bundesliga | 34 | 3060 | 0 | 0 |
| 2016/2017Puchar Niemiec | Bayer Leverkusen | Puchar Niemiec | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2015/2016Bundesliga | Bayer Leverkusen | Bundesliga | 33 | 2970 | 0 | 0 |
| 2015/2016Puchar Niemiec | Bayer Leverkusen | Puchar Niemiec | 4 | 356 | 0 | 0 |
| 2014/2015Bundesliga | Bayer Leverkusen | Bundesliga | 34 | 3060 | 0 | 0 |
| 2014/2015Puchar Niemiec | Bayer Leverkusen | Puchar Niemiec | 4 | 450 | 0 | 0 |
| 2013/2014Bundesliga | Bayer Leverkusen | Bundesliga | 34 | 3060 | 0 | 0 |
| 2013/2014Puchar Niemiec | Bayer Leverkusen | Puchar Niemiec | 4 | 390 | 0 | 0 |
| 2012/2013Bundesliga | Bayer Leverkusen | Bundesliga | 32 | 2880 | 0 | 1 |
| 2012/2013Puchar Niemiec | Bayer Leverkusen | Puchar Niemiec | 2 | 180 | 0 | 0 |
| 2011/2012Bundesliga | Bayer Leverkusen | Bundesliga | 33 | 2970 | 0 | 0 |
| 2010/2011 | Stuttgart II | – | – | – | – | |
| 2009/2010 | Stuttgart II | – | – | – | – |
Bernd Leno ma 34 lata. Urodził się 4 marca 1992 roku.
Bernd Leno jest zawodnikiem klubu Fulham (Premier League).
Bernd Leno jest bramkarzem i gra z numerem 1.
W sezonie 2026/2027 we wszystkich rozgrywkach: 11 meczów (stan na 22 listopada 2026).
Bernd Leno zadebiutował w Bundeslidze w sierpniu 2011 roku w barwach Bayeru Leverkusen, trzy dni po przyjściu na wypożyczenie ze Stuttgartu. Nie wpuścił gola w pierwszych trzech meczach, czego przed nim w historii ligi dokonało tylko dwóch bramkarzy.
Mikel Arteta posadził Bernda Leno na ławce we wrześniu 2021 roku, po trzech meczach otwierających sezon Premier League, w których Arsenal stracił dziewięć goli i żadnego nie zdobył. W bramce zastąpił go Aaron Ramsdale. Leno przyszedł do Arsenalu w 2018 roku z Bayeru.
Bernd Leno zadebiutował w seniorskiej reprezentacji Niemiec 29 maja 2016 roku w sparingu ze Słowacją w Augsburgu. Był w kadrze, która w 2017 roku wygrała Puchar Konfederacji, a na Euro 2020 pojechał jako rezerwowy bramkarz za Manuelem Neuerem.
Bernd Leno jako bramkarz cenił skuteczność, a nie widowiskowość. Mówił, że liczy się dla niego pewne trzymanie piłki. W Arsenalu grał, jak sam powiedział, jak piłkarz z pola poza polem karnym.





