Beni Baningime

Pochodzenie

Urodził się 9 września 1998 roku w Kinszasie i dorastał w dzielnicy Lemba. Grał tam boso w piłkę na piasku, a w pobliżu słychać było zamieszki. Gdy miał osiem lat, jego ojciec, lekarz pracujący w Anglii, sprowadził rodzinę do Wigan. Matka jest pielęgniarką.

W Wigan wypatrzyli go skauci Evertonu i jako dziewięciolatek trafił do akademii klubu. Duży wpływ wywarł na niego Wayne Rooney, który rozmawiał z nim i udzielał mu rad.

Kariera

W październiku 2017 roku zadebiutował w pierwszej drużynie Evertonu w meczu Pucharu Ligi z Chelsea. Wprowadził go tymczasowy trener David Unsworth, wcześniej jego szkoleniowiec w drużynie do lat 23. Baningime przyznawał później, że miał wtedy duże problemy z pewnością siebie i gdyby Unsworth powiedział, że nie musi grać, nie zagrałby. Jako 19-latek grał za Unswortha i Sama Allardyce'a przeciwko Manchesterowi City, Liverpoolowi, Lyonowi i Atalancie.

Za Marco Silvy przestał grać. Na wypożyczeniu w Wigan Athletic wystąpił raz, potem nie grał w Evertonie, a w Derby County u Wayne'a Rooneya zagrał dwa razy. Mówił, że mimo tych trzech trudnych lat zachował spokój dzięki wierze.

29 lipca 2021 roku podpisał trzyletni kontrakt z Heart of Midlothian, godząc się na dużo niższą pensję. Decyzję podjął po pierwszym treningu. Dwa dni później rozegrał cały mecz z Celtikiem, wygrany 2:1, choć wcześniej od pięciu miesięcy nie grał w oficjalnym meczu. W marcu 2022 roku w meczu z Livingston strzelił gola, ale w 36. minucie zszedł z zerwanym więzadłem krzyżowym. Przez kontuzję stracił 17 miesięcy gry, w tym występy Hearts w fazie grupowej Ligi Konferencji.

W 2024 roku przedłużył kontrakt o dwa lata. Przekonał go m.in. trener Steven Naismith, który zadzwonił do jego rodziców. Za Dereka McInnesa był podstawowym zawodnikiem w sezonie 2025/26, gdy Hearts przez większość rozgrywek prowadzili w lidze, ale stracili tytuł na rzecz Celtiku w ostatniej kolejce. Latem 2026 roku odszedł z klubu po wygaśnięciu kontraktu, po 127 meczach w barwach Hearts.

Styl gry

Defensywny pomocnik, typowa „szóstka”: odbiera piłkę, gra z energią i agresją, a przy tym dobrze panuje nad piłką. Sam mówił, że lubi utrzymywać rytm gry w środku pola. Robbie Neilson cenił jego pracowitość i to, że może grać także wyżej.