Jak Atletico przestało być sobą?

Przed obecnym sezonem z klubu nie odszedł żaden ważny piłkarz. Pozostali w nim zawodnicy, którzy już chyba powoli przestają wierzyć w sukces. Czasy mistrzostwa Hiszpanii pamięta niewielu z nich. Wszyscy mają w pamięci jeden lub dwa przegrane finały Ligi Mistrzów. Real i Barcelona wydają się poza zasięgiem. Ponadto oba te kluby grają w sposób bardziej energooszczędny, do wygrywania nie zużywają tylu sił. I tu powraca temat świeżej krwi. Przy intensywności gry Ateltico potrzeba nowych zawodników, którzy na wysokich obrotach będą mogli pograć. Po dwóch latach jeżdżenia na tyłkach każdemu może zabraknąć sił.

Przed sezonem do drużyny dołączyli: Sime Vrsaljko, Nicolas Gaitan i Kevin Gameiro. Dwóch pierwszych nie spełnia powierzonych w nich nadziei. Grają mało, a gdy już znajdą się na boisku – grają słabo. Gameiro dostaje swoje szanse. Strzelił nawet siedem goli, jednak zarówno Simeone, jak i kibice „Rojiblancos” spodziewali się po nim więcej. Brak presji ze strony nowych zawodników jedynie pogłębia problem z brakiem świeżej krwi i rywalizacji w drużynie.

Słaba forma, zła taktyka…

Po fenomenalnym poprzednim sezonie Antoine Griezmann znacząco obniżył loty. Jedynie sześć ligowych goli to wynik, jak na trzeciego najlepszego piłkarza na świecie, najzwyczajniej słaby. Niepewność wkradła się w poczynania duetu środkowych obrońców: Godin–Savić. Koke i objawienie poprzedniego sezonu – Saul Niguez – również nie najlepiej wywiązują się z powierzonego im zadania kreowania gry. Bardzo dobry początek sezonu miał Yannick Ferreira Carrasco. Wydawało się, że to on będzie w stanie zastąpić Griezmanna w roli zawodnika, który ciągnie ofensywną grę „Rojiblancos”. Z pewnością zauważył to również Diego Simeone. I tu pojawiły się problemy. Cholo zaczął rzucać Belgiem po boisku, starając się przesunąć w centralne rejony placu gry. Ale pomysł z Carrasco za plecami Griezmanna lub też obok niego jako drugiego napastnika nie wypalił. Belg najlepiej czuje się na skrzydle i to tam prezentuje pełnię swoich umiejętności. Efekt? Carrasco zagubił gdzieś formę z początku sezonu.

Ruch, zmiana, rotacja, młyn. To były synonimy słowa Atletico. Paradoksalnie to właśnie pośród boiskowej walki i bieganiny, pośród ciągłego tracenia gwiazd i sprowadzania w ich miejsce nowych zawodników Simeone odnalazł spokój. Gdy zabrakło tych czynników, „Rojiblancos” rozegrali dwa najsłabsze mecze za kadencji Cholo, przegrywając po 0:3 z Realem i Villarealem.

Wiemy już, że Simeone odjedzie z Atletico. W hiszpańskich mediach pisze się, że atmosfera w szatni „Atleti” nie jest za dobra. Te doniesienia oczywiście dementują zawodnicy „Rojiblancos”. Jako ostatni, na łamach „Marki”, uczynił to Yannick Carrasco, który jasno stwierdził – Jesteśmy z Simeone i Simeone jest z nami. W tym samym wywiadzie Belg zaznaczył, że przecież drużynie z Madrytu dobrze wiedzie się w Lidze Mistrzów. I to właśnie na niej miało się Atletico w tym sezonie skupić. Czy jednak pomysł z odpuszczeniem ligi jest dobry? Wątpię. Szóste miejsce w tabeli oznacza brak awansu do tych elitarnych rozgrywek. Jedyną drogą do Champions League jest wygranie jej w tym sezonie, a to będzie piekielnie trudne.

Czy w związku z tym dobrym rozwiązaniem byłoby pożegnanie się z Simeone już teraz i danie nowemu trenerowi czasu na zapoznanie się z drużyną i jej potrzebami? Hiszpańskie media już spekulują na temat ewentualnego następcy. Wymienia się między innymi Marcelo Gallardo i Mauricio Pochetino. Mało prawdopodobny jest jednak taki scenariusz. Simeone pewnie zostanie w „Atleti” przynajmniej do końca tego sezonu i dostanie czas, by ogarnąć ten burdel. Argentyńczyk pokazał już, że potrafi to robić. Wszak z hiszpańskiego średniaka uczynił jedną z najlepszych drużyn na świecie. Nadchodzi zimowe okienko transferowe, jest więc szansa na nowe zakupy i przywrócenie waleczności wśród „bandy Simeone”. O tym, czy rzeczywiście nastąpił jej koniec, przekonamy się prawdopodobnie u schyłku sezonu.