
Środkowy napastnik z Doliny Non, wychowanek Interu, z którym w 2021 roku zdobył mistrzostwo Włoch.
Urodził się 19 maja 1999 roku w Cles, w Trydencie, a wychowywał w pobliskim Tassullo w Dolinie Non. Rodzina kibicowała Interowi Mediolan. Ojciec Massimo pracował w lokalnym banku spółdzielczym.
Jako pięciolatek uparł się, żeby ojciec zapisał go na letnią szkółkę piłkarską. Pierwszy trener, Roberto Vicenzi, kazał mu ćwiczyć słabszą nogę, więc w domu Andrea kopał piłkę o ścianę w jednym, lewym bucie. Grał w US Bassa Anaunia z Denno. Trener Bruno Tommasini wspominał, że chłopak był większy od rówieśników, często grał z dwa, trzy lata starszymi i już wtedy miał świetny strzał. Ojciec opowiadał, że po szkole biegał na betonowe boisko w Tassullo, a po zmroku sam zapalał latarnie, żeby grać dalej.
W 2007 roku, jako ośmiolatek, przeszedł testy w Interze i strzelił na nich cztery gole w jednym meczu. Przepisy nie pozwalały jednak na rejestrację dziecka w klubie z innego regionu, więc Inter oddał go pod opiekę Chievo Werona. Od 8. do 14. roku życia trzy razy w tygodniu jeździł busem na treningi do Werony, półtorej godziny w jedną stronę. W 2013 roku trafił do Interu, choć zabiegał o niego też AC Milan.
W juniorach Interu regularnie grał ze starszymi. Strzelał w derbach z Milanem i w półfinale Pucharu Włoch juniorów, a z drużyną Primavery dwa razy zdobył mistrzostwo Włoch juniorów, w 2017 i 2018 roku.
W pierwszej drużynie Interu zadebiutował 8 grudnia 2016 roku, mając 17 lat. W meczu Ligi Europy ze Spartą Praga na San Siro wyszedł w podstawowym składzie i odegrał piłkę do Edera przy golu. Do 2018 roku zagrał dla Interu tylko pięć razy.
W sierpniu 2018 roku został wypożyczony do Frosinone. Zespół spadł z Serie A, ale Pinamonti grał regularnie i strzelił tam pierwsze gole w lidze. Latem 2019 roku przeszedł do Genoi, a rok później Inter odkupił go z powrotem, wywiązując się z wcześniejszej obietnicy wobec Genueńczyków.
Sezon 2020/21 spędził w Interze Antonio Conte jako czwarty napastnik. Grał niewiele, ale 8 maja 2021 roku, w pierwszym meczu po zapewnieniu sobie tytułu, wszedł z ławki przeciw Sampdorii i po podaniu Nicolò Barelli strzelił pierwszego gola w pierwszej drużynie Interu.
Później mówił, że wypożyczenie do Empoli w sezonie 2021/22 było najlepszą decyzją w jego karierze, bo po roku, w którym prawie nie grał, potrzebował poczuć się ważny w drużynie. Bardzo cenił trenera Aurelio Andreazzolego. W Empoli strzelił 13 goli w Serie A, w tym zwycięskiego w końcówce derbów Toskanii z Fiorentiną i dwa w odrobionym meczu z Napoli.
Latem 2022 roku przeszedł do Sassuolo. Mówił, że duży wpływ na tę decyzję miał trener Alessio Dionisi, który zadzwonił do niego kilka dni wcześniej. W 2024 roku Sassuolo spadło do Serie B. W sierpniu 2024 roku Pinamonti wrócił na wypożyczenie do Genoi, a jego gole pomogły jej utrzymać się w lidze. Genoa nie skorzystała z opcji wykupu, a Pinamonti wrócił do Sassuolo, gdzie Fabio Grosso zrobił z niego jednego z filarów ustawienia 4-3-3.
27 sierpnia 2026 roku Lazio kupiło go z Sassuolo i podpisało z nim kontrakt do 30 czerwca 2031 roku. Chciał go trener Gennaro Gattuso. W Rzymie dostał koszulkę z numerem 9.
To środkowy napastnik, który łączy kilka ról: strzela gole, pracuje dla drużyny, schodzi po piłkę, żeby połączyć grę, i przepycha się ze stoperami, by zespół mógł wyjść wyżej. Dobrze gra tyłem do bramki, dzięki silnej budowie ciała, i porusza się po całej szerokości ataku. Gole zdobywał na wiele sposobów: strzałem obiema nogami, głową, po wejściu w pole karne i dobitkach. Jego atutem jest szybkość wykonania przy strzale i umiejętność wyboru najlepszego rozwiązania.
Jako idoli wymieniał Zlatana Ibrahimovicia i Mauro Icardiego. Przyznawał, że przez lata ciążyła mu presja: gdy strzelał, był najlepszy, a gdy nie, najgorszy. W 2022 roku mówił, że nauczył się z tym żyć.
Grał we wszystkich młodzieżowych reprezentacjach Włoch, od U-15 do U-21. W 2018 roku zajął z kadrą U-19 drugie miejsce w mistrzostwach Europy. Na mistrzostwach świata U-20 w Polsce w 2019 roku był kapitanem Włoch. W 1/8 finału z Polską strzelił rzut karny podcinką, a Włosi doszli do półfinału, w którym przegrali z Ukrainą.
W maju 2022 roku Roberto Mancini po raz pierwszy powołał go do seniorskiej kadry. Zadebiutował 16 listopada 2022 roku w wygranym 3:1 towarzyskim meczu z Albanią: wszedł w 91. minucie za Leonardo Bonucciego.
2
co 130 minut
1
6,7
Minuty w sezonie
259′9 z 11 meczów
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2025/2026Serie A | Sassuolo | Serie A | 36 | 2576 | 9 | 3 |
| 2025/2026Puchar Włoch | Sassuolo | Puchar Włoch | 1 | 31 | 0 | 0 |
| 2024/2025Serie A | Genoa | Serie A | 36 | 2860 | 10 | 1 |
| 2024/2025Puchar Włoch | Genoa | Puchar Włoch | 1 | 80 | 1 | 0 |
| 2024/2025 | Sassuolo | – | – | – | – | |
| 2023/2024Serie A | Sassuolo | Serie A | 38 | 3104 | 11 | 1 |
| 2023/2024Puchar Włoch | Sassuolo | Puchar Włoch | 2 | 105 | 1 | 0 |
| 2022/2023Serie A | Sassuolo | Serie A | 32 | 2175 | 5 | 0 |
| 2021/2022Serie A | Empoli FC | Serie A | 36 | 2871 | 13 | 2 |
| 2021/2022Puchar Włoch | Empoli FC | Puchar Włoch | 1 | 45 | 0 | 0 |
| 2020/2021Serie A | Inter Mediolan | Serie A | 8 | 164 | 1 | 0 |
| 2020/2021Puchar Włoch | Inter Mediolan | Puchar Włoch | 1 | 10 | 0 | 0 |
| 2020/2021 | Genoa | – | – | – | – | |
| 2019/2020Serie A | Genoa | Serie A | 32 | 2247 | 5 | 1 |
| 2019/2020Puchar Włoch | Genoa | Puchar Włoch | 2 | 180 | 2 | 0 |
| 2018/2019Serie A | Frosinone | Serie A | 27 | 1622 | 5 | 3 |
| 2017/2018Serie A | Inter Mediolan | Serie A | 1 | 13 | 0 | 0 |
| 2017/2018Puchar Włoch | Inter Mediolan | Puchar Włoch | 1 | 46 | 0 | 0 |
| 2016/2017Serie A | Inter Mediolan | Serie A | 2 | 19 | 0 | 0 |
| 2016/2017Puchar Włoch | Inter Mediolan | Puchar Włoch | 0 | – | 0 | 0 |
Andrea Pinamonti ma 27 lat. Urodził się 19 maja 1999 roku.
Andrea Pinamonti jest zawodnikiem klubu Lazio Rzym (Serie A).
Andrea Pinamonti jest napastnikiem i gra z numerem 9.
W sezonie 2026/2027 we wszystkich rozgrywkach: 9 meczów, 2 gole, 1 asysta (stan na 16 listopada 2026).
Andrea Pinamonti zdobył mistrzostwo Włoch z Interem w sezonie 2020/2021 jako czwarty napastnik Antonio Conte. Grał niewiele, ale 8 maja 2021 roku, w pierwszym meczu po zapewnieniu tytułu, wszedł z ławki przeciw Sampdorii i strzelił pierwszego gola w pierwszej drużynie Interu.
Andrea Pinamonti mówił, że wypożyczenie do Empoli w sezonie 2021/2022 było najlepszą decyzją w jego karierze, bo po roku, w którym prawie nie grał, potrzebował poczuć się ważny w drużynie. W Empoli strzelił 13 goli w Serie A, a o swoim trenerze Aurelio Andreazzolim mówił, że bardzo go ceni.
Andrea Pinamonti zadebiutował w seniorskiej reprezentacji Włoch 16 listopada 2022 roku w wygranym 3:1 towarzyskim meczu z Albanią, wchodząc w 91. minucie za Leonardo Bonucciego. Po raz pierwszy powołał go Roberto Mancini w maju 2022 roku.
Andrea Pinamonti to środkowy napastnik, który strzela gole, pracuje dla drużyny, schodzi po piłkę i przepycha się ze stoperami. Dobrze gra tyłem do bramki dzięki silnej budowie ciała, a gole zdobywał na wiele sposobów: obiema nogami, głową i dobitkami.