Alexander Iwobi

Pochodzenie

Alexander Iwobi urodził się 3 maja 1996 roku w Lagos, a jako dziecko przeprowadził się do Anglii. Szkolił się w Arsenalu i jest siostrzeńcem Jay-Jaya Okochy. Wspominał wspólne wyjścia z ojcem Chuką do parku, gdzie grali w piłkę, oraz jego wsparcie poza boiskiem.

Kariera

W wieku czternastu lat usłyszał, że nie jest wystarczająco dobry dla Arsenalu; później opisywał ten okres jako szczególnie trudny, także przez konieczność łączenia piłki ze szkołą. Pomagała mu rodzina: trenował dodatkowo z ojcem, matka zachęcała go do żonglowania piłką w salonie, a siostra również próbowała z nim grać. Gdy jako szesnastolatek dostał możliwość odejścia przy ofercie innego klubu, zdecydował się zostać i poczekać na szansę.

W pierwszej drużynie zadebiutował w sezonie 2015/2016 pod wodzą Arsène’a Wengera w Pucharze Ligi przeciwko Sheffield Wednesday. Cztery dni później pojawił się po raz pierwszy w Premier League, w wygranym 3:0 spotkaniu ze Swansea City. W finale Ligi Europy w Baku zdobył bramkę, lecz Arsenal przegrał z Chelsea; był to jego ostatni występ dla londyńskiego klubu.

W 2019 roku Marco Silva sprowadził go do Evertonu. Później Frank Lampard przesunął go ze skrzydła do środka pola, dostrzegając jego energię i umiejętność gry z piłką. Sam Iwobi podkreślał, że zaufanie trenera dodawało mu wiary w siebie. 1 września 2023 roku dołączył z Evertonu do Fulham FC.

Mówiąc o okresie, gdy nie grał w Evertonie, wspominał, że dołączał do znajomych na mecze pięciu na pięciu w Manchesterze, zasłaniając charakterystyczną fryzurę kominiarką. Tłumaczył to przyjemnością z gry i chęcią doskonalenia się i pokazania, że zasługuje na miejsce w składzie.

Sukcesy

• 2026 Brązowy medal Pucharu Narodów Afryki z Nigerią, w edycji 2025.
• 2024 Wicemistrzostwo Afryki z Nigerią, w edycji PNA 2023.
• 2017 Tarcza Wspólnoty z Arsenalem.
• 2016 Nagroda CAF dla najlepszego młodego piłkarza roku.

Styl gry

Szybko podejmuje decyzje i rozumie, jak łączyć swoje działania z ruchem partnerów. W centrum pola potrafi cofnąć się po piłkę, przyjąć ją na półobrocie i przyspieszyć akcję wymianą podań oraz zagraniem do przodu. Łączy technikę z dużą energią, która pomogła mu przejść ze skrzydła do roli środkowego pomocnika. Sam mówił, że lubi swobodę z piłką i traktuje futbol jako zabawę, która pomaga mu nie poddawać się presji.

Reprezentacja

W reprezentacji Nigerii zadebiutował w 2015 roku i wystąpił we wszystkich trzech jej meczach na mistrzostwach świata w 2018 roku. W lutym 2024 roku rozpoczął od pierwszej minuty finał Pucharu Narodów Afryki przegrany 1:2 z Wybrzeżem Kości Słoniowej. 17 stycznia 2026 roku wykorzystał rzut karny w serii, która dała Nigerii zwycięstwo nad Egiptem i brązowy medal kolejnej edycji turnieju.