Aguila Blanca w Madrycie

Trudno nie oprzeć się wrażeniu, że pierwszy rząd za bramką to nie jest najlepsze miejsce na stadionie, ale przekonaliśmy się na własnej skórze, że to właśnie w najniższych sektorach najbardziej żyje się spotkaniem. Oczywiście, niemożliwe było obejrzenie meczu z podobnym widokiem do kamery telewizyjnej, jednak na taki pojedynek z miejscówkami trafiliśmy wręcz perfekcyjnie. Szarże Cristiano lewym skrzydłem, bramki „Królewskich”, zmarnowane sytuacje „El Pipity” w pierwszej połowie, reakcje i niekiedy burzliwe dialogi między Pepe a Casillasem przy własnej bramce w drugiej części – to wszystko widzieliśmy znakomicie. Kibice przyzwyczajeni do dopingu po polsku mogli czuć się zawiedzeni, jednak kilka razy 80 tysięcy gardeł dookoła potrafiło wesprzeć swoich ulubieńców (ewentualnie zniechęcić do gry przeciwników). Tuż po ostatnim gwizdku chyba każdy z nas uważał się za najszczęśliwszego człowieka na ziemi.

Docelowe miejsce po meczu – i tu bez niespodzianki – to oczywiście Plaza de Cibeles. Metro zapchane, przy kierowcach autobusów kolejki dłuższe niż u polskiego lekarza. Szybka decyzja – idziemy pieszo. Co chwila przyśpiewki, co chwila przerwy, bo kogoś zgubiliśmy. Wydawało się, że ta podróż jest najmniej przyjemną rzeczą tego dnia. I wtedy obok nas zatrzymał się… Sami nie wiedzieliśmy, kto może być kierowcą dużego audi. Niemal wszyscy kibice w promieniu kilkuset metrów zaczęli biec w stronę samochodu, który stał na czerwonym świetle. Ktoś krzyknął, że to Mourinho, a my biegliśmy ile sił w nogach. Do kogo? Do Ikera Casillasa i jego partnerki Sary Carbonero. Niestety, szybciutko skręcili na kolejnym skrzyżowaniu, a my zdążyliśmy krzyknąć „gracias” czy „grande portero”.

Kolejnym wielkim przeżyciem była fiesta na Cibeles. Trudno dokładnie oszacować liczbę świętujących osób, ale dość szybko przedostaliśmy się blisko głośno śpiewających ultrasów. Osoby znające przyśpiewki bardzo szybko wkomponowały się w tłum. „Como no te voy a querer” czy „Campeones” były absolutnymi hitami, ale niestety już po kilku godzinach zaczęła wyganiać nas policja. Wyrobiliśmy sobie na tyle dobrą markę, że kilku Hiszpanów poszło z nami na Puerta del Sol, tam spotkaliśmy kolejnych madridistas i kontynuowaliśmy zabawę do samego rana.

Następnego dnia nasze drogi nieco się rozeszły, kilku z nas zwiedziło zielone tereny w Parque del Retiro i Casa de Campo, kilku czyhało na piłkarzy pod Valdebebas, inni pojechali zobaczyć okolice Vicente Calderon. Jak się okazało, w miasteczku sportowym Realu warto było czekać do końca. Najwytrwalsi zdążyli zrobić sobie zdjęcie z Sergio Ramosem, niemal każdy otrzymał autograf od Alvaro Arbeloi, a ci, którzy odwiedzili obrzeża Madrytu około godziny przed treningiem, zobaczyli niesamowite lamborghini należące do Cristiano i zostali pozdrowieni przez Xabiego Alonso. Valdebebas jako jeden z ostatnich opuszczał trener Mourinho.

Ostatnia noc to napływ kibiców Atletico do centrum Madrytu. Część z nich, widząc herb „Królewskich” na naszych koszulkach, potrafiła zamienić kilka słów, z innymi można było porozmawiać o różnicach między Karimem a Gonzalo, jeszcze inni wręcz bronili Iniesty jako najlepszego piłkarza w Europie. Ogólnie było dość spokojnie. Do czasu. Mimo świetnego meczu z Chelsea i triumfu w Superpucharze Europy nie wszyscy potrafili zachować się z klasą. O szczegółach jednak nie warto wspominać, chociaż pewna rzecz nas zaciekawiła: dlaczego szukano nas w śmietnikach? Do następnego spotkania z fanami „Los Rojiblancos” to pytanie pozostanie bez odpowiedzi.

Zapraszamy do zapoznania się z kilkoma interesującymi filmikami: Drugi gol dla Realu, Świętowanie na Cibeles, część pierwsza, Świętowanie na Cibeles, część druga, „Mistrz z Metra”.