Afrykańscy potentaci na aucie cz. I

Nigeria – Przetrącone skrzydła „Superorłów”

Lata 90. XX wieku to złoty okres w historii nigeryjskiego futbolu. Piłkarska reprezentacja najludniejszego kraju Afryki sięgnęła wówczas po olimpijskie złoto, wygrała Puchar Narodów Afryki, a także dwukrotnie wyszła z grupy mistrzostw świata. Drużyna nosząca dumny przydomek „Superorłów” miała w składzie kapitalnych zawodników, o których biły się wówczas czołowe europejskie kluby. Przyjrzyjmy się trzonowi tej wyjątkowo widowiskowo grającej ekipy, zwanej „Afrykańską Brazylią”.

Nwankwo Kanu i Finidi George z Ajaksem Amsterdam zdominowali rozgrywki holenderskiej Eredivisie, a w 1995 roku cieszyli się ze zwycięstwa w finale Ligi Mistrzów. Mimo poważnych problemów z sercem, Kanu trafił później do Arsenalu Londyn, następnie ze zmiennym szczęściem bronił barw West Bromwich Albion i Portsmouth. Finidi obrał kurs na Hiszpanię i jako zawodnik Betisu Sewilla oraz Mallorki spędził tam łącznie sześć sezonów. Błyskotliwy drybler Jay-Jay Okocha podbił serca kibiców Eintrachtu Frankfurt, Fenerbahce Stambuł, Paris Saint-Germain, a także angielskiego Boltonu. Celestine Babayaro przez kilka sezonów był podstawowym lewym obrońcą Chelsea Londyn. Victor Ikpeba swą ziemię obiecaną odnalazł w AS Monaco, Emmanuel Amuneke w Sportingu Lizbona, a weteran-obieżyświat Rashidi Yekini imponował skutecznością w kadrze. Można by jeszcze długo wymieniać.

Po co podałem kilka nazwisk nigeryjskich piłkarzy, którzy swe triumfy święcili w latach 90.? Ano po to, aby zestawić Kanu i spółkę z ich następcami. Porównanie wypada na niekorzyść dzisiejszych reprezentantów Nigerii. Próżno szukać wśród nich lidera zespołu, jakim kilkanaście lat temu był Jay-Jay Okocha. John Obi Mikel czy Taye Tawio, mimo iż reprezentują barwy dwóch wielkich europejskich firm – Chelsea i Milanu – nie są zaliczani do gwiazd tych drużyn. Młody Joel Obi dopiero wchodzi do składu Interu Mediolan, a nazwy pozostałych klubów, w których „Superorły” grają na co dzień, nie powalają na kolana.

Gdzie są zatem zawodnicy nigeryjskiej młodzieżówki, która regularnie staje na podium mistrzostw świata do lat siedemnastu? Przecież przed pięcioma laty sięgnęli po złoto. Niestety, ich dalsze piłkarskie losy mogą przygnębić nigeryjskich kibiców. Spośród 21 triumfatorów tego turnieju najdalej zaszedł Haruna Lukman, dziś walczący o miejsce w pierwszym składzie Dynama Kijów. Król strzelców tych mistrzostw, Macauley Christantus, jest najskuteczniejszym zawodnikiem jednego z outsiderów 2. Bundesligi, FSV Frankfurt. Jak na gracza, któremu wróżono wielką przyszłość, nie jest to zbyt imponujące osiągnięcie. Chrisantus może się jednak pocieszyć tym, że w przeciwieństwie do większości kolegów ze „złotej drużyny” ma chociaż swoją notkę w Wikipedii.

Nic więc dziwnego, że wobec posuchy wśród młodych piłkarzy kolejni selekcjonerzy reprezentacji Nigerii muszą wysyłać powołania do tych samych, wypalonych zawodników. Doskonałym przykładem jest gracz Granady Ikechukwu Uche, najlepszy strzelec „Superorłów” w eliminacjach Pucharu Narodów Afryki. Zawodnik ten przez ostatnie dwa lata więcej czasu spędzał w gabinetach lekarskich niż na boisku, w tym okresie jego dorobek bramkowy w Primera Divison powiększył się jedynie o dwa trafienia.

Nigeryjczykom nie pomogły też częste zmiany trenera reprezentacji, których w minionych dwóch latach było aż cztery. Ostatecznie do awansu na afrykański czempionat „Superorłom” zabrakło minuty. W meczu ostatniej kolejki eliminacji PNA aż do 90. minuty prowadzili 2:1 z pewną awansu Gwineą. Ten rezultat, przy jednoczesnej porażce Sudanu, dawał im drugą lokatę w zestawieniu najlepszych ekip z drugiego miejsca, gwarantującą przepustkę na mistrzostwa kontynentu. Nigeryjczycy nie utrzymali prowadzenia do końcowego gwizdka i w doliczonym czasie gry za sprawę trafienia Ibrahimy Traore pożegnali się z marzeniami o awansie. Tym samym dołączyli oni do grona afrykańskich potentatów w piłce nożnej, których zabraknie w turnieju finałowym.

Ciąg dalszy jutro.