A propos: Belgia – kolos na glinianych nogach

Wydawałoby się, że to już wszyscy, którzy coś znaczą dla belgijskiej piłki. W innych ligach też ich nie brakuje. Nicolas Lombaerts zasłużył na miano najbardziej wartościowego obcokrajowca w rozgrywkach rosyjskiej Premier Ligi. Daniel Van Buyten kilka ostatnich sezonów był podporą Bayernu Monachium, a Thibaut Courtois mimo zaledwie 20 lat na karku już wygrał Ligę Europy i superpuchar. Po portugalskich boiskach w barwach Porto biega Steven Defour, a w Holandii jedną z największych gwiazd PSV jest Dries Mertens. W ostatnich dniach Zenit podkupił z Benfiki Axela Witsela za 40 mln euro. W belgijskiej drużynie jest jeszcze kilku innych dobrej klasy piłkarzy, ale nazwiska De Bruyne, Gilleta czy Alderweirelda z Ajaksu przeciętnemu Kowalskiemu nic nie mówią. A szkoda. I pomyśleć, że taki gwiazdozbiór uzbierano w 11-milionowym kraju bez większych tradycji piłkarskich. Brzmi jak żart, ale takie są fakty.

W Belgii miejscowa prasa zaczęła nazywać drużynę Marka Wilmotsa „złotą generacją”. Jaka to złota generacja, skoro niczego nie osiągnęła? Nie zagrała na mundialu ani na europejskim czempionacie. Powoli. Sami piłkarze z pokorą tonują takie zaszczytne tytuły. – Niczego nie osiągnęliśmy, musimy twardo stąpać po ziemi. Jeśli poprawimy wynik naszych rodaków z 1986 roku, kiedy Belgia dotarła do półfinału mistrzostw świata, to będziecie mogli mówić, że nadeszła złota era. Poczekajmy jeszcze kilka lat – powiedział dziennikarzom 19-letni napastnik Chelsea Romelu Lukaku. Przypomnijmy, że Belgia z Janem Ceulemansem i Enzo Scifo pokonała w 1986 roku Związek Radziecki i Hiszpanię, a dopiero w półfinale uznała wyższość Argentyny. Swoją drogą – „Poczekajmy jeszcze kilka lat”? Czyżby jakaś zapowiedź?

Belgijski dziennik („La Derniere Heure”) wyliczył, że przewidywany wyjściowy skład reprezentacji na pierwszy mecz eliminacji mundialu w Brazylii będzie trzecim najdroższym na świecie. Warci łącznie ok. 180 mln euro piłkarze ustępują pod tym względem jedynie Portugalii i Brazylii. Zdumiewające. Co więcej, tylko 4 z 25 graczy występuje w rodzimej lidze. Z ciekawości porównałem składy Belgii i innych wiodących europejskich zespołów. Belgowie mają zbliżoną wartość zespołu (cała kadra) do Anglików (3. zespół w rankingu FIFA), którzy według fachowego portalu Transfermarkt.co.uk są warci 290 mln euro. Belgowie o 450 tysięcy euro więcej.

Niedawno na jednej z angielskich stron o tematyce sportowej jej autor postawił tezę, że Belgowie zdobędą mistrzostwo świata w 2018 roku. Cóż… aż takim optymistą nie jestem, choć historia zna przypadki drużyn, które pojawiały się w elicie niemal znikąd i przez kila lat robiły w niej furorę. Pamiętacie Polaków w latach 70.? Może i Belgia trafiła na swój czas. Na wybitnych graczy, którzy wystąpią razem dla jednej idei i osiągną swój cel, a wielu podekscytowanych tym faktem obserwatorów wprawią w zachwyt. Przeglądając statystyki z meczu z walijskim zespołem, widać, że nie jest to drużyna przypadkowa. 71% posiadania piłki, 93% celnych podań, 16 rzutów rożnych i ponad 620 podań w meczu wyjazdowym na trudnym terenie muszą robić wrażenie. Przypadków nie ma. Albo grasz atrakcyjnie cały czas, albo nie grasz wcale. Problem w tym, że Belgowie bardzo często są zespołem lepszym, ale przegrywają swoje spotkania. Przez wiele lat taką reprezentacją była Hiszpania. Grała jak nigdy, przegrywała jak zawsze. I to też powoli zaczyna się zmieniać.

Co jeszcze przemawia za Belgami? Przede wszystkim wiek. Średnia wieku wyjściowej jedenastki z piątkowego spotkania to 24,3 roku. Z Lukaku i de Bruyne, którzy weszli w drugiej części gry – 23,6. Lukaku debiutował w pierwszej reprezentacji w wieku 16 lat. Kompany i Hazard mieli po 17. Wyobrażacie sobie, że do naszej dorosłej kadry powołany zostaje Mariusz Stępiński, Kamil Juraszek, Adam Duda czy Łukasz Zwoliński? Ja jakoś nie bardzo. Powołania dla Milika, Wolskiego czy Kamińskiego też były tylko marchewką na zachętę i wszyscy dobrze o tym wiemy. Jak belgijski zawodnik się wyróżnia, to gra w kadrze, a my wolimy promować bylejakość za zasługi i dlatego będziemy oburzać się za bilety, brak motywacji i gwiazdorskie fochy co poniektórych niepolskojęzycznych Polaków.

Wracając do meritum. Kluby z Premiership kilka lat temu poszukując talentów, wpadały na zakupy niemal tylko do holenderskiej szkółki Ajaksu, a teraz przybywają także do Belgii. Mało tego. Nawiązują trwałą współpracę z tamtejszymi zespołami tak jak Arsenal z KSK Beveren czy Chelsea z Racingiem Genk. „The Blues” w rozwój szkółek zainwestowali 80 milionów euro. Na celowniku wyspiarskich ekip znalazł się m.in. Praet z Anderlechtu Bruksela, który w wieku 15 lat mógł zostać zawodnikiem Arsenalu.

Co zadziwiające, poza półfinałem mistrzostw Europy do lat 17 w 2007 roku i czwartym miejscem na igrzyskach w Pekinie (zespół do lat 23) próżno szukać jakichkolwiek znaczących osiągnięć tej złotej belgijskiej generacji. Dorosła kadra nie zakwalifikowała się na dwa ostatnie mundiale i trzy europejskie czempionaty (w sumie sześć, jeśli policzymy, że w 2000 roku jako gospodarz nie musieli się kwalifikować). Skąd zatem w tak maleńkim regionie tak ogromne zagęszczenie piłkarskich talentów? Wynika to z faktu, że belgijskie drużyny zostały postawione pod ścianą w obliczu problemów finansowych. Zaczęto rozwijać pomysły budowy szkółek piłkarskich, które działały przy klubach. Następnie najlepszych graczy sprzedawano za odpowiednie sumy do lepszych zespołów. Najwięcej zainwestowały oczywiście duże marki. Anderlecht Bruksela, Standard Liege i Genk na rozwój akademii piłkarskich przeznaczyły duże sumy pieniędzy. W Liege za 18 mln euro wybudowano nowoczesną akademię, w której skład wchodziły pełnowymiarowe boiska trawiaste i ze sztuczną nawierzchnią, kryte sale treningowe, siłownie, a nawet stadion z widownią na tysiąc widzów. Możliwości każdego z adeptów oceniano po 14. roku życia (w Anglii robi się to w wieku około 6-7 lat). Co więcej, chłopcy, którzy rozwijają się wolniej, nie są natychmiast eliminowani z systemu szkolenia, lecz otrzymują dodatkowe godziny ćwiczeń.

Nie bez znaczenia jest fakt, że Belgia to prawdziwka mozaika kulturowa. W Brukseli blisko 40% Belgów ma obce pochodzenie. Wielu z nich to imigranci z byłych kolonii. Afrykański rodowód mają, m.in. Lukaku (Kongo), Fellaini (Maroko), Dembele (Mali), Chadli (Maroko) oraz Kompany (Kongo). Wielu zawodników z Afryki zanim trafi do Hiszpanii lub Anglii zaczyna swoje kariery we Francji lub francuskojęzycznej Belgii. Emmanuela Eboue, Yaya Toure, Cheika Tiote, Petera Odemwingie, Josepha Yobo czy Gervinho przedstawiać nie trzeba. Tylko w Belgii przyznawana jest futbolowa nagroda – Ebony Shoe – dla najlepszych graczy afrykańskiego pochodzenia występujących w Jupiler League. Z obecnych reprezentantów Belgii w przeszłości wyróżnieniem tym uhonorowano Kompany’ego, Fellainiego i Lukaku.

Dlaczego w takim razie Belgowie nie potrafią wywalczyć wysokich miejsc lub chociaż dostać się na dużą imprezę? Można powiedzieć, że to brak doświadczenia i ogrania. Doktor kadry, Marc Goossens, stwierdził w jednym z wywiadów – Mentalność niektórych graczy jest opłakana. Często zachowują się niedopuszczalnie, a w takich warunkach nie da się normalnie pracować. To są pseudogwiazdy, postępują niczym zdziecinniałe snoby. Nie można jednak zwalać całej winy na niedojrzałość, bo Włosi, Hiszpanie, Argentyńczycy czy Brazylijczycy też mają swoich buntowników. Poza tym warto zaznaczyć, że Belgowie w eliminacjach do Euro baraż przegrali dopiero na finiszu.

Skoro jednak w Portugalii potrafiono nakłonić Ronaldo do gry zespołowej (kosztem swoich indywidualnych popisów), to dlaczego ta sama sztuka nie miałaby udać się i Belgom? Potencjał, który tkwi w tym zespole, jest nieporównywalny z niemal żadnym innym. Niemal, bo na sukces składa się wiele czynników i obecnie nie ma żadnego zespołu nie do pobicia. Belgowie w grupie mają Chorwację, Szkocję, Serbię, Macedonię i Walię. To grupa z tych, w których każdy może z każdym wygrać i przegrać, więc trudy zmagań wytrzyma tylko najlepszy. W mojej ocenie tym najlepszym będą Belgowie, którzy do Brazylii pojadą po naukę, a cztery lata później do Rosji… po medal?

• Arsenal
• Belgia
• Chelsea FC
• Eden Hazard
• Manchester City
• Romelu Lukaku
• Thomas Vermaelen
• Vincent Kompany
• Walia
• West Bromwich

Wydawałoby się, że to już wszyscy, którzy coś znaczą dla belgijskiej piłki. W innych ligach też ich nie brakuje. Nicolas Lombaerts zasłużył na miano najbardziej wartościowego obcokrajowca w rozgrywkach rosyjskiej Premier Ligi. Daniel Van Buyten kilka ostatnich sezonów był podporą Bayernu Monachium, a Thibaut Courtois mimo zaledwie 20 lat na karku już wygrał Ligę Europy i superpuchar. Po portugalskich boiskach w barwach Porto biega Steven Defour, a w Holandii jedną z największych gwiazd PSV jest Dries Mertens. W ostatnich dniach Zenit podkupił z Benfiki Axela Witsela za 40 mln euro. W belgijskiej drużynie jest jeszcze kilku innych dobrej klasy piłkarzy, ale nazwiska De Bruyne, Gilleta czy Alderweirelda z Ajaksu przeciętnemu Kowalskiemu nic nie mówią. A szkoda. I pomyśleć, że taki gwiazdozbiór uzbierano w 11-milionowym kraju bez większych tradycji piłkarskich. Brzmi jak żart, ale takie są fakty.

W Belgii miejscowa prasa zaczęła nazywać drużynę Marka Wilmotsa „złotą generacją”. Jaka to złota generacja, skoro niczego nie osiągnęła? Nie zagrała na mundialu ani na europejskim czempionacie. Powoli. Sami piłkarze z pokorą tonują takie zaszczytne tytuły. – Niczego nie osiągnęliśmy, musimy twardo stąpać po ziemi. Jeśli poprawimy wynik naszych rodaków z 1986 roku, kiedy Belgia dotarła do półfinału mistrzostw świata, to będziecie mogli mówić, że nadeszła złota era. Poczekajmy jeszcze kilka lat – powiedział dziennikarzom 19-letni napastnik Chelsea Romelu Lukaku. Przypomnijmy, że Belgia z Janem Ceulemansem i Enzo Scifo pokonała w 1986 roku Związek Radziecki i Hiszpanię, a dopiero w półfinale uznała wyższość Argentyny. Swoją drogą – „Poczekajmy jeszcze kilka lat”? Czyżby jakaś zapowiedź?

Belgijski dziennik („La Derniere Heure”) wyliczył, że przewidywany wyjściowy skład reprezentacji na pierwszy mecz eliminacji mundialu w Brazylii będzie trzecim najdroższym na świecie. Warci łącznie ok. 180 mln euro piłkarze ustępują pod tym względem jedynie Portugalii i Brazylii. Zdumiewające. Co więcej, tylko 4 z 25 graczy występuje w rodzimej lidze. Z ciekawości porównałem składy Belgii i innych wiodących europejskich zespołów. Belgowie mają zbliżoną wartość zespołu (cała kadra) do Anglików (3. zespół w rankingu FIFA), którzy według fachowego portalu Transfermarkt.co.uk są warci 290 mln euro. Belgowie o 450 tysięcy euro więcej.

Niedawno na jednej z angielskich stron o tematyce sportowej jej autor postawił tezę, że Belgowie zdobędą mistrzostwo świata w 2018 roku. Cóż… aż takim optymistą nie jestem, choć historia zna przypadki drużyn, które pojawiały się w elicie niemal znikąd i przez kila lat robiły w niej furorę. Pamiętacie Polaków w latach 70.? Może i Belgia trafiła na swój czas. Na wybitnych graczy, którzy wystąpią razem dla jednej idei i osiągną swój cel, a wielu podekscytowanych tym faktem obserwatorów wprawią w zachwyt. Przeglądając statystyki z meczu z walijskim zespołem, widać, że nie jest to drużyna przypadkowa. 71% posiadania piłki, 93% celnych podań, 16 rzutów rożnych i ponad 620 podań w meczu wyjazdowym na trudnym terenie muszą robić wrażenie. Przypadków nie ma. Albo grasz atrakcyjnie cały czas, albo nie grasz wcale. Problem w tym, że Belgowie bardzo często są zespołem lepszym, ale przegrywają swoje spotkania. Przez wiele lat taką reprezentacją była Hiszpania. Grała jak nigdy, przegrywała jak zawsze. I to też powoli zaczyna się zmieniać.

Co jeszcze przemawia za Belgami? Przede wszystkim wiek. Średnia wieku wyjściowej jedenastki z piątkowego spotkania to 24,3 roku. Z Lukaku i de Bruyne, którzy weszli w drugiej części gry – 23,6. Lukaku debiutował w pierwszej reprezentacji w wieku 16 lat. Kompany i Hazard mieli po 17. Wyobrażacie sobie, że do naszej dorosłej kadry powołany zostaje Mariusz Stępiński, Kamil Juraszek, Adam Duda czy Łukasz Zwoliński? Ja jakoś nie bardzo. Powołania dla Milika, Wolskiego czy Kamińskiego też były tylko marchewką na zachętę i wszyscy dobrze o tym wiemy. Jak belgijski zawodnik się wyróżnia, to gra w kadrze, a my wolimy promować bylejakość za zasługi i dlatego będziemy oburzać się za bilety, brak motywacji i gwiazdorskie fochy co poniektórych niepolskojęzycznych Polaków.

Wracając do meritum. Kluby z Premiership kilka lat temu poszukując talentów, wpadały na zakupy niemal tylko do holenderskiej szkółki Ajaksu, a teraz przybywają także do Belgii. Mało tego. Nawiązują trwałą współpracę z tamtejszymi zespołami tak jak Arsenal z KSK Beveren czy Chelsea z Racingiem Genk. „The Blues” w rozwój szkółek zainwestowali 80 milionów euro. Na celowniku wyspiarskich ekip znalazł się m.in. Praet z Anderlechtu Bruksela, który w wieku 15 lat mógł zostać zawodnikiem Arsenalu.

Co zadziwiające, poza półfinałem mistrzostw Europy do lat 17 w 2007 roku i czwartym miejscem na igrzyskach w Pekinie (zespół do lat 23) próżno szukać jakichkolwiek znaczących osiągnięć tej złotej belgijskiej generacji. Dorosła kadra nie zakwalifikowała się na dwa ostatnie mundiale i trzy europejskie czempionaty (w sumie sześć, jeśli policzymy, że w 2000 roku jako gospodarz nie musieli się kwalifikować). Skąd zatem w tak maleńkim regionie tak ogromne zagęszczenie piłkarskich talentów? Wynika to z faktu, że belgijskie drużyny zostały postawione pod ścianą w obliczu problemów finansowych. Zaczęto rozwijać pomysły budowy szkółek piłkarskich, które działały przy klubach. Następnie najlepszych graczy sprzedawano za odpowiednie sumy do lepszych zespołów. Najwięcej zainwestowały oczywiście duże marki. Anderlecht Bruksela, Standard Liege i Genk na rozwój akademii piłkarskich przeznaczyły duże sumy pieniędzy. W Liege za 18 mln euro wybudowano nowoczesną akademię, w której skład wchodziły pełnowymiarowe boiska trawiaste i ze sztuczną nawierzchnią, kryte sale treningowe, siłownie, a nawet stadion z widownią na tysiąc widzów. Możliwości każdego z adeptów oceniano po 14. roku życia (w Anglii robi się to w wieku około 6-7 lat). Co więcej, chłopcy, którzy rozwijają się wolniej, nie są natychmiast eliminowani z systemu szkolenia, lecz otrzymują dodatkowe godziny ćwiczeń.

Nie bez znaczenia jest fakt, że Belgia to prawdziwka mozaika kulturowa. W Brukseli blisko 40% Belgów ma obce pochodzenie. Wielu z nich to imigranci z byłych kolonii. Afrykański rodowód mają, m.in. Lukaku (Kongo), Fellaini (Maroko), Dembele (Mali), Chadli (Maroko) oraz Kompany (Kongo). Wielu zawodników z Afryki zanim trafi do Hiszpanii lub Anglii zaczyna swoje kariery we Francji lub francuskojęzycznej Belgii. Emmanuela Eboue, Yaya Toure, Cheika Tiote, Petera Odemwingie, Josepha Yobo czy Gervinho przedstawiać nie trzeba. Tylko w Belgii przyznawana jest futbolowa nagroda – Ebony Shoe – dla najlepszych graczy afrykańskiego pochodzenia występujących w Jupiler League. Z obecnych reprezentantów Belgii w przeszłości wyróżnieniem tym uhonorowano Kompany’ego, Fellainiego i Lukaku.

Dlaczego w takim razie Belgowie nie potrafią wywalczyć wysokich miejsc lub chociaż dostać się na dużą imprezę? Można powiedzieć, że to brak doświadczenia i ogrania. Doktor kadry, Marc Goossens, stwierdził w jednym z wywiadów – Mentalność niektórych graczy jest opłakana. Często zachowują się niedopuszczalnie, a w takich warunkach nie da się normalnie pracować. To są pseudogwiazdy, postępują niczym zdziecinniałe snoby. Nie można jednak zwalać całej winy na niedojrzałość, bo Włosi, Hiszpanie, Argentyńczycy czy Brazylijczycy też mają swoich buntowników. Poza tym warto zaznaczyć, że Belgowie w eliminacjach do Euro baraż przegrali dopiero na finiszu.

Skoro jednak w Portugalii potrafiono nakłonić Ronaldo do gry zespołowej (kosztem swoich indywidualnych popisów), to dlaczego ta sama sztuka nie miałaby udać się i Belgom? Potencjał, który tkwi w tym zespole, jest nieporównywalny z niemal żadnym innym. Niemal, bo na sukces składa się wiele czynników i obecnie nie ma żadnego zespołu nie do pobicia. Belgowie w grupie mają Chorwację, Szkocję, Serbię, Macedonię i Walię. To grupa z tych, w których każdy może z każdym wygrać i przegrać, więc trudy zmagań wytrzyma tylko najlepszy. W mojej ocenie tym najlepszym będą Belgowie, którzy do Brazylii pojadą po naukę, a cztery lata później do Rosji… po medal?