Alvaro Núñez

Pochodzenie

Urodził się 7 lipca 2000 roku w Bilbao. Wychował się w Sondice, a do akademii Athletic Club w Lezamie trafił jako dziecko i spędził tam trzynaście lat. W młodzieżowych drużynach klubu występował razem z Oihanem Sancetem, Unaiem Vencedorem i Jonem Paredesem. O sobie mówił, że „urodził się i umrze jako athleticzale”.

Kariera

Latem 2019 roku awansował z Basconii do Bilbao Athletic, ale w przygotowaniach do sezonu złamał obojczyk i wrócił do gry dopiero w październiku. W rezerwach Athletiku miał wtedy przed sobą Jesúsa Areso, więc przez kilka miesięcy grał w Basconii. W Bilbao Athletic zadebiutował w styczniu 2020 roku w meczu z Cultural Leonesa, a na początku lutego pierwszy raz wyszedł w podstawowym składzie, w wyjazdowym remisie 1:1 z Salamanką. W sezonie 2021/2022 w Primera RFEF rozegrał w Bilbao Athletic więcej minut niż ktokolwiek inny w drużynie.

Z Athletikiem rozstał się po długich negocjacjach kontraktowych. W październiku 2021 roku klub i zawodnik uzgodnili usunięcie z jego umowy klauzuli, która dawała Athletikowi jednostronną opcję przedłużenia kontraktu o dwa lata po awansie do pierwszej drużyny. Dalsze rozmowy zakończyły się bez porozumienia i latem 2022 roku odszedł. Po latach mówił, że dawno przeszedł żałobę po odejściu z Athletiku i nie myśli o tym na co dzień.

6 lipca 2022 roku podpisał z Barceloną Atlètic kontrakt na rok, z opcją przedłużenia o dwa lata. U Rafy Márqueza grał w podstawowym składzie: w 39 z 40 oficjalnych meczów rezerw wyszedł od pierwszej minuty, a jedyny opuścił z powodu kartek. 14 lipca 2023 roku przeszedł do SD Amorebieta, która po sezonie 2023/2024 spadła z drugiej ligi.

27 czerwca 2024 roku został pierwszym transferem Elche w tym okienku. Przy prezentacji mówił, że przyjął ofertę, bo to „ambitny klub z wyższej kategorii”. Opowiadał, że trener Eder Sarabia poprosił piłkarzy, by dbali o piłkę, byli odważni i grali z pozycji. W przygotowaniach, jak wspominał, długo męczył się z koncepcjami Sarabii, ale kiedy je zrozumiał, zaczęły go rozwijać jako piłkarza. Był jednym z najczęściej wykorzystywanych graczy trenera, a Elche awansowało do LaLigi bez baraży, przypieczętowując awans na stadionie Riazor w A Coruñi. Po awansie mówił, że spełni marzenie o grze w Primera i wystąpi na San Mamés.

W LaLidze zadebiutował 18 sierpnia 2025 roku, w remisie 1:1 z Betisem w pierwszej kolejce sezonu. Było to pierwsze spotkanie w Primera División dla niego i kilku innych piłkarzy Elche.

2 lutego 2026 roku, w ostatni dzień okna transferowego, przeszedł z Elche do Celty Vigo i podpisał kontrakt do czerwca 2030 roku. Przyszedł z kontuzją pachwiny i nie grał od meczu Elche z Valencią 10 stycznia. Trener Claudio Giráldez mówił przy jego przyjściu, że widzi go raczej na bocznym pasie niż w środku obrony, na pozycji Javiego Rodrígueza. 15 marca 2026 roku, w debiucie w remisowym meczu z Betisem na stadionie La Cartuja, zagrał jednak jako prawy z trzech środkowych obrońców. Spędził na boisku niecałą godzinę, wygrał oba pojedynki powietrzne i celnie podał 45 z 48 piłek. Giráldez mówił po meczu, że miał „brutalną osobowość” i „gra, jakby jego tętno było o 50 uderzeń niższe”, ale brakowało mu jeszcze ciągłości i rytmu.

Styl gry

O sobie mówił, że jest ofensywnym bocznym obrońcą, który lubi grę kombinacyjną. Celta opisywała go jako zawodnika, który chętnie przejmuje inicjatywę na flance, uczestniczy w kombinacjach i potrafi wbiegać na linię końcową. Wyróżnia go intensywność w obronie i w ataku, praca fizyczna, celne dośrodkowania i umiejętność uderzenia z dystansu.

Jest szczupły. Uważał, że opinia o jego słabszej grze w obronie jest raczej stereotypem wynikającym z sylwetki, choć przyznawał, że w Elche poprawił się w tym elemencie. W Celcie sztab polecał go przede wszystkim za celność i intencję w podaniach. Może grać zarówno jako boczny obrońca, jak i na środku obrony, po obu stronach.