Arthur Masuaku

Pochodzenie

Urodził się 7 listopada 1993 roku w Lille. Zaczynał w OS Fives, a w 2003 roku trafił do akademii RC Lens, gdzie wśród kolegów z akademii byli Geoffrey Kondogbia, Raphaël Varane i Thorgan Hazard. Rozwój spowalniały mu kontuzje, między innymi nadgarstka. Formację skończył w Valenciennes FC, do którego dołączył w 2008 roku. Jest Francuzem pochodzenia kongijskiego.

Kariera

W Valenciennes grał w rezerwach, a w styczniu 2013 roku zadebiutował w pierwszym zespole, w Pucharze Francji w meczu z Istres. Pierwszy zawodowy kontrakt podpisał w czerwcu 2013 roku. W sezonie 2013/2014, w którym skończył 20 lat, wskoczył do składu: wystąpił w pierwszej kolejce Ligue 1, a od 14. kolejki na stałe wrócił do jedenastki jako lewy obrońca. 29 stycznia 2014 roku strzelił swojego pierwszego gola w lidze, na Vélodrome, w wygranym 2:1 meczu z Olympique Marsylia. Wspominał, że zapamięta go do końca życia i że pomyślał wtedy o rodzinie. Valenciennes spadło jednak z Ligue 1, a Masuaku pozostał w centrum zainteresowania klubów z Europy.

Latem 2014 roku przeszedł do Olympiakosu Pireus, który właśnie został mistrzem Grecji. Już w pierwszym sezonie zdobył mistrzostwo i Puchar Grecji, a w Lidze Mistrzów zadebiutował 16 września 2014 roku. W 13. minucie meczu z Atlético, po rzucie rożnym, strzelił niskim strzałem gola na 1:0, a Olympiakos wygrał 3:2. Kolejny sezon znów zakończył z tytułem mistrza kraju i grą w fazie grupowej Ligi Mistrzów z Bayernem Monachium i Arsenalem.

W sierpniu 2016 roku West Ham United ogłosił jego transfer na cztery lata. Klub podkreślał, że mimo młodego wieku ma na koncie ponad sto meczów seniorskich. W sezonie 2017/2018 był podstawowym lewym wahadłowym West Hamu grającego trójką obrońców. W meczu Pucharu Ligi z Bolton Wanderers strzelił gola z 25 metrów w okienko. W sezonie 2017/2018 miał też najwięcej udanych dryblingów w jednym meczu Premier League (11).

W grudniu 2021 roku z lewej strony posłał niecelne dośrodkowanie, które zaskoczyło bramkarza Chelsea Edouarda Mendy'ego i dało West Hamowi zwycięstwo 3:2 nad liderem ligi. W sezonie 2021/2022 West Ham doszedł do półfinału Ligi Europy. Z londyńskim klubem rozstał się w 2022 roku po 128 meczach.

W 2022 roku trafił do Beşiktaşu: najpierw na wypożyczenie z West Hamu, potem klub wykupił go na stałe. W sezonie 2022/2023 zagrał w 31 meczach Süper Lig i pomógł zająć drugie miejsce, notując dwa gole, w tym jednego z rzutu wolnego z Adana Demirspor. W maju 2024 roku wygrał z Beşiktaşem Puchar Turcji, a w sierpniu 2024 roku Superpuchar Turcji. W sezonie 2024/2025 miał w lidze dziesięć asyst, grał też w Lidze Europy.

W sierpniu 2025 roku jako wolny zawodnik podpisał dwuletni kontrakt z beniaminkiem Premier League, Sunderlandem. Zadebiutował 21 września 2025 roku w remisie 1:1 z Aston Villą, ale rozegrał dla Sunderlandu tylko cztery mecze seniorskie. W styczniu 2026 roku został wypożyczony na pół roku do RC Lens, czyli do klubu, w którym przechodził szkolenie. 10 sierpnia 2026 roku podpisał dwuletni kontrakt z Konyasporem.

Sukcesy

• 2024 Superpuchar Turcji z Beşiktaşem
• 2024 Puchar Turcji z Beşiktaşem
• 2016 Mistrzostwo Grecji z Olympiakosem
• 2016 Jedenastka sezonu 2014/2015 Super League według związku piłkarzy PSAP
• 2015 Puchar Grecji z Olympiakosem
• 2015 Mistrzostwo Grecji z Olympiakosem

Styl gry

Lewonożny obrońca, który może grać na lewej obronie albo jako lewoskrzydłowy. W 2014 roku był opisywany jako silny, szybki, dobrze wyszkolony technicznie i dobrze podający. Za wzór miał wtedy Marcelo, „prototyp nowoczesnego bocznego obrońcy, nastawionego na grę do przodu”. W West Hamie wyróżniały go wejścia w pole karne i dośrodkowania. W Beşiktaşu grał jako wahadłowy, a w sezonie 2022/2023 był drugim zawodnikiem Süper Lig pod względem liczby dośrodkowań. Strzelał też gole z rzutów wolnych, w klubie i w reprezentacji.

Reprezentacja

Jako junior grał dla Francji w kadrach U-18 i U-19, ale w czerwcu 2017 roku zmienił barwy na DR Konga. Pierwsze powołanie dostał w sierpniu 2017 roku od selekcjonera Florenta Ibenge, a debiutował 13 października 2018 roku w eliminacjach Pucharu Narodów Afryki, w przegranym 1:2 meczu z Zimbabwe. 15 czerwca 2019 roku strzelił pierwszego gola w kadrze: w ostatnim sparingu przed Pucharem Narodów Afryki z Kenią uratował remis w 87. minucie rzutem wolnym.

Był w kadrze DR Konga na trzech Pucharach Narodów Afryki: w 2019 roku, w 2024 roku i na przełomie 2025 i 2026 roku. W ćwierćfinale turnieju w Wybrzeżu Kości Słoniowej, 2 lutego 2024 roku, strzelił z rzutu wolnego gola na 3:1 w wygranym meczu z Gwineą i DR Kongo awansowało do półfinału. Podczas turnieju na przełomie 2025 i 2026 roku zagrał w meczach z Beninem i Senegalem, ale kontuzja kostki wykluczyła go z kolejnego meczu grupowego i z 1/8 finału z Algierią.

W 2026 roku pojechał z DR Kongiem, prowadzonym przez Sébastiena Desabre, na mundial w Ameryce Północnej. W remisie 1:1 z Portugalią 17 czerwca w Houston posłał dośrodkowanie, po którym Yoane Wissa strzelił głową gola, wtedy pierwszego dla tej reprezentacji na mistrzostwach świata. W meczu z Uzbekistanem 28 czerwca, który dał DR Kongo pierwsze zwycięstwo i awans do 1/16 finału, dośrodkował na głowę Wissy, ale ten uderzył niecelnie. 1 lipca DR Kongo przegrało w 1/16 finału z Anglią i odpadło z turnieju.