Alberto Manzoni

Pochodzenie

Urodził się 25 czerwca 2005 roku w Treviglio, a wychował w pobliskim Cassano d’Adda, około dwudziestu minut od ośrodka treningowego Atalanty w Zingonii. Pierwsze kroki z piłką stawiał w Pierino Ghezzi. Jako pięciolatek przeprowadził się z rodziną do Francji, gdzie z powodu pracy ojca mieszkał ponad cztery lata. Mówił, że ten czas dał mu kontakt z nowym językiem i kulturą.

Po powrocie do Włoch trafił do Atalanty, do której w wieku dziewięciu lat wprowadził go dziadek. Barwy Atalanty nosi od 2014 roku. Przez wiele lat trenował też gimnastykę artystyczną. Jest drugim z czterech braci, którzy wszyscy grają w piłkę. Starszy brat wyjechał na stypendium piłkarskie do Stanów Zjednoczonych i, jak mówił Manzoni, nauczył go mentalności, dzięki której podjął tę drogę.

Jako dziecko był chłopcem do podawania piłek na stadionie Atalanty. Opowiadał, że gdy Germán Denis po strzeleniu gola biegł przytulić swojego syna, stał tuż obok niego, bo też był chłopcem do podawania piłek. Rówieśnicy pytali go, czy jest synem Denisa, bo grał w ataku i trochę go przypominał. Jego dziecięcym idolem był Alejandro Gómez, zwany Papu.

Kariera

Zaczynał jako napastnik. Po przyjściu do Atalanty został skrzydłowym, a od piętnastego roku życia, po roku wypożyczenia do Giana Erminio, grał już regularnie w środku pola. W drużynie U-18 strzelił 12 goli. W sezonie 2022/2023 został awansowany do Primavery trenera Bosiego, której pomógł uniknąć spadku. Nazywał to szczytem tamtego sezonu. W sezonie 2023/2024 Primavera Atalanty doszła do półfinału mistrzostw Włoch, a w lutym 2024 roku Manzoni był jej drugim strzelcem. Gian Piero Gasperini powołał go wtedy do pierwszej drużyny.

14 sierpnia 2024 roku Gasperini zabrał go do Warszawy na mecz o Superpuchar Europy. W samej końcówce przegranego 0:2 spotkania z Realem Madryt Manzoni wszedł za Mario Pašalicia i zadebiutował w pierwszej drużynie, razem z Marco Palestrą. Jedenaście dni później, 25 sierpnia, zagrał w Serie A: w 85. minucie wszedł za Edersona w meczu z Torino.

Od stycznia 2025 roku grał w Primaverze, żeby odzyskać minuty. W sezonie 2025/2026 wywalczył miejsce w zespole Atalanty U-23, grającym w Serie C pod wodzą Salvatore Bocchettiego. W październiku 2025 roku w wygranym 2:0 meczu z Trapani strzelił gola w dziewiątej minucie, uderzeniem z 25 metrów w okienko pod poprzeczką. Na przełomie lutego i marca 2026 roku, po powrocie z kontuzji, która kosztowała go trzy mecze, trafiał w kolejnych spotkaniach, między innymi z Trapani, gdy lewą nogą z woleja uderzył z granicy pola karnego, i z Picerno. W tym drugim, przy stanie 0:1, przyjął piłkę z rzutu rożnego klatką piersiową i prawą nogą strzelił na 1:1. W kwietniu 2026 roku w meczu z Cavese uderzył z ponad 30 metrów.

Styl gry

Od kilku lat kształtuje się jako pomocnik typu box-to-box. Jako wzory wymienia Edersona i Teuna Koopmeinersa, których ruchy obserwuje, żeby poznać ich tajemnice. W Atalancie zaczął jako napastnik i zachował instynkt strzelecki; jest pomocnikiem, który potrafi też zagrać za napastnikiem. W Primaverze grał przed obroną, a z czasem występował także jako ofensywny pomocnik, mezzala i skrzydłowy.