Z wizytą w FC Porto. Odkrywamy tajemnice Estadio do Dragao

Tuż obok przygotowano ekspozycje ze zwycięskich finałów europejskich pucharów, na które składają się m.in. piłki, stroje, bilety oraz zdjęcia drużyn z omawianych pojedynków. Na jednej fotografii odnaleźliśmy oczywiście Józefa Młynarczyka, który ze „Smokami” w 1987 r. wygrał Puchar Mistrzów, Superpuchar UEFA i Puchar Interkontynentalny. Drogę do finałów zwycięskich rozgrywek w danych latach prześledzić można na dotykowych ekranach, samemu wybierając materiały filmowe z interesujących nas spotkań.

Na dywaniku u prezesa 

Jedną z najciekawszych stacji muzeum stanowi klubowy… autokar, wypełniony figurami zawodników, którzy szczególnie zasłużyli się w historii zespołu. Atrakcja cieszy się sporą popularnością wśród turystów, a zwiedzający z chęcią wcielają się w rolę kierowcy niecodziennego pojazdu. Parę metrów dalej możemy złożyć wizytę Jorge’owi Nuno Pinto, aktualnemu prezesowi FC Porto, do tego w jego własnym gabinecie! No, może nie jest to takie bezpośrednie spotkanie, bo od najważniejszej osoby w klubie oddziela nas szklana ściana, a tak naprawdę mamy do czynienia ze specjalnym interaktywnym awatarem. Wygląda on jednak bardzo realistycznie, a w dodatku głosem szefa opowiada o faktach z historii drużyny.

„Smoki” pamiętają o… psach

Na drugim piętrze postawiono na interakcję ze zwiedzającymi. Mogą oni wybrać swoją własną klubową jedenastkę wszech czasów i porównać ją z ekipą utworzoną przez figury 11 kluczowych graczy w historii FC Porto umiejscowionych na prowizorycznej murawie. Dalej natrafiamy jeszcze na dwie sale kinowe, w których emitowane są animacje i filmy na temat specyfiki portugalskiego klubu, pomieszczenie stylizowane na szatnie zawodników oraz korytarz z odbiornikami radiowymi i telewizyjnymi zawierającymi komentarze dziennikarzy do spotkań rozegranych na przełomie ostatnich kilkudziesięciu lat. Całe zwiedzanie kończy się wizytą w sklepiku, w którym każdy może zaopatrzyć się w gadżety miejscowego zespołu. I to nie tylko te dla siebie. Pomyślano bowiem również o… czworonogach. Jednym z najbardziej absurdalnych dostępnych artykułów jest ubranko dla psa, oczywiście w charakterystyczne biało-niebieskie pasy.

Miejsce początków Messiego

Jeśli wybraliśmy opcję pełnej wycieczki, po przystawce, która tak naprawdę okazuje się daniem głównym, rozpoczyna się druga część touru, czyli wizyta na stadionie i wędrówka po jego zakamarkach. Przewodnik oprowadzający zainteresowanych (w naszym przypadku była to grupa około 20–30 osób) opowiada o ciekawostkach na temat obiektu w dwóch językach – portugalskim i angielskim. A fakty z historii tej futbolowej areny potrafią nieraz zaskoczyć.

Wiedzieliście, że Leo Messi pierwsze oficjalne spotkanie w seniorskiej drużynie Barcelony rozegrał właśnie na otwarcie Estadio do Dragao, 16 listopada 2003 roku? Porto w meczu towarzyskim pokonało wówczas „Blaugranę” 2:0.

Na upamiętnienie tej chwili ściany korytarzy stadionu pokryte są kafelkami z imionami i nazwiskami grających wówczas piłkarzy oraz kibiców oglądających ten historyczny pojedynek.

W trakcie zwiedzenia nadarza się okazja, by przekonać się, w jakich warunkach mecze obserwują klubowi oficjele i kontuzjowani zawodnicy – wszystko dzięki krótkiej wizycie w loży prezydenckiej. Zaglądnąć można też do szatni drużyny gości, przyozdobionej fotografiami ilustrującymi momenty triumfów zawodników FC Porto (to ponoć element psychologiczny, który ma nałożyć na graczy przeciwnika dodatkową presję). W czasie wycieczki jest również czas, by zajrzeć do podziemi, gdzie parkuje klubowy autokar. Obiektywnie trzeba jednak przyznać, że samo zwiedzanie stadionu, po wcześniejszej wizycie w naszpikowanym atrakcjami muzeum, na kolana nie powala, ale stanowi w zasadzie powielenie schematów funkcjonujących w wielu innych klubach.

Iść albo nie iść – oto jest pytanie?

Czy warto więc przy okazji pobytu w Porto poświęcić dwie godziny na wizytę na Estadio do Dragao? Zdecydowanie tak. Choćby po to, by na własne oczy przekonać się, jak marketingowo można obudować historię klubu i zdobywać w ten sposób serca kolejnych fanów futbolu. Chociaż w tym aspekcie w ostatnich latach sporo zmienia się również w polskich zespołach, to FC Porto ciągle może być dla nas wzorem, jak podchodzić do zarządzania relacji z kibicami. Bo różnica w budowaniu futbolowej otoczki między portugalskim potentatem a naszymi rodzimymi zespołami nadal jest w zasadzie tak duża jak w poziomie prezentowanym przez obie strony na zielonej murawie.

• Estadio do Dragao
• FC Porto
• Publicystyka

Tuż obok przygotowano ekspozycje ze zwycięskich finałów europejskich pucharów, na które składają się m.in. piłki, stroje, bilety oraz zdjęcia drużyn z omawianych pojedynków. Na jednej fotografii odnaleźliśmy oczywiście Józefa Młynarczyka, który ze „Smokami” w 1987 r. wygrał Puchar Mistrzów, Superpuchar UEFA i Puchar Interkontynentalny. Drogę do finałów zwycięskich rozgrywek w danych latach prześledzić można na dotykowych ekranach, samemu wybierając materiały filmowe z interesujących nas spotkań.

Na dywaniku u prezesa 

Jedną z najciekawszych stacji muzeum stanowi klubowy… autokar, wypełniony figurami zawodników, którzy szczególnie zasłużyli się w historii zespołu. Atrakcja cieszy się sporą popularnością wśród turystów, a zwiedzający z chęcią wcielają się w rolę kierowcy niecodziennego pojazdu. Parę metrów dalej możemy złożyć wizytę Jorge’owi Nuno Pinto, aktualnemu prezesowi FC Porto, do tego w jego własnym gabinecie! No, może nie jest to takie bezpośrednie spotkanie, bo od najważniejszej osoby w klubie oddziela nas szklana ściana, a tak naprawdę mamy do czynienia ze specjalnym interaktywnym awatarem. Wygląda on jednak bardzo realistycznie, a w dodatku głosem szefa opowiada o faktach z historii drużyny.

„Smoki” pamiętają o… psach

Na drugim piętrze postawiono na interakcję ze zwiedzającymi. Mogą oni wybrać swoją własną klubową jedenastkę wszech czasów i porównać ją z ekipą utworzoną przez figury 11 kluczowych graczy w historii FC Porto umiejscowionych na prowizorycznej murawie. Dalej natrafiamy jeszcze na dwie sale kinowe, w których emitowane są animacje i filmy na temat specyfiki portugalskiego klubu, pomieszczenie stylizowane na szatnie zawodników oraz korytarz z odbiornikami radiowymi i telewizyjnymi zawierającymi komentarze dziennikarzy do spotkań rozegranych na przełomie ostatnich kilkudziesięciu lat. Całe zwiedzanie kończy się wizytą w sklepiku, w którym każdy może zaopatrzyć się w gadżety miejscowego zespołu. I to nie tylko te dla siebie. Pomyślano bowiem również o… czworonogach. Jednym z najbardziej absurdalnych dostępnych artykułów jest ubranko dla psa, oczywiście w charakterystyczne biało-niebieskie pasy.

Miejsce początków Messiego

Jeśli wybraliśmy opcję pełnej wycieczki, po przystawce, która tak naprawdę okazuje się daniem głównym, rozpoczyna się druga część touru, czyli wizyta na stadionie i wędrówka po jego zakamarkach. Przewodnik oprowadzający zainteresowanych (w naszym przypadku była to grupa około 20–30 osób) opowiada o ciekawostkach na temat obiektu w dwóch językach – portugalskim i angielskim. A fakty z historii tej futbolowej areny potrafią nieraz zaskoczyć.

Wiedzieliście, że Leo Messi pierwsze oficjalne spotkanie w seniorskiej drużynie Barcelony rozegrał właśnie na otwarcie Estadio do Dragao, 16 listopada 2003 roku? Porto w meczu towarzyskim pokonało wówczas „Blaugranę” 2:0.

Na upamiętnienie tej chwili ściany korytarzy stadionu pokryte są kafelkami z imionami i nazwiskami grających wówczas piłkarzy oraz kibiców oglądających ten historyczny pojedynek.

W trakcie zwiedzenia nadarza się okazja, by przekonać się, w jakich warunkach mecze obserwują klubowi oficjele i kontuzjowani zawodnicy – wszystko dzięki krótkiej wizycie w loży prezydenckiej. Zaglądnąć można też do szatni drużyny gości, przyozdobionej fotografiami ilustrującymi momenty triumfów zawodników FC Porto (to ponoć element psychologiczny, który ma nałożyć na graczy przeciwnika dodatkową presję). W czasie wycieczki jest również czas, by zajrzeć do podziemi, gdzie parkuje klubowy autokar. Obiektywnie trzeba jednak przyznać, że samo zwiedzanie stadionu, po wcześniejszej wizycie w naszpikowanym atrakcjami muzeum, na kolana nie powala, ale stanowi w zasadzie powielenie schematów funkcjonujących w wielu innych klubach.

Iść albo nie iść – oto jest pytanie?

Czy warto więc przy okazji pobytu w Porto poświęcić dwie godziny na wizytę na Estadio do Dragao? Zdecydowanie tak. Choćby po to, by na własne oczy przekonać się, jak marketingowo można obudować historię klubu i zdobywać w ten sposób serca kolejnych fanów futbolu. Chociaż w tym aspekcie w ostatnich latach sporo zmienia się również w polskich zespołach, to FC Porto ciągle może być dla nas wzorem, jak podchodzić do zarządzania relacji z kibicami. Bo różnica w budowaniu futbolowej otoczki między portugalskim potentatem a naszymi rodzimymi zespołami nadal jest w zasadzie tak duża jak w poziomie prezentowanym przez obie strony na zielonej murawie.