Sezon 2013/2014 – piąte miejsce na koniec sezonu i porażka w półfinale DFB Pokal z Borussią Dortmund, sezon 2014/2015 – drugie miejsce na mecie rozgrywek, udany rewanż na dortmundczykach za niepowodzenie sprzed roku, w efekcie wygrana w krajowym pucharze, a na deser awans do ćwierćfinału Ligi Europy. Oto w telegraficznym skrócie historia występów VfL Wolfsburg z ostatnich kilku lat. Bieżąca kampania miała dać odpowiedź na pytanie, czy „Wilki” zrobią kolejny krok do przodu, oczekiwano, że przy dobrych wiatrach napsują sporo krwi Bayernowi w walce o mistrzostwo. Każdy następny miesiąc weryfikował jednak te przewidywania i coraz brutalniej sprowadzał na ziemię kibiców i piłkarzy klubu z miasta Volksvagena.
28 sierpnia 2015 roku – „Die Woelfe” rozgrywają popisową partię, pokonując na własnych śmieciach 3:0 Schalke 04 Gelsenkirchen i to mimo braku w składzie dwóch piłkarzy będących blisko odejścia z klubu: Kevina De Bruyne i Ivana Perisicia. Niemieccy dziennikarze w pomeczowych relacjach na pytanie, czy wicemistrzowie kraju będą w stanie nawiązać do sukcesu z zeszłego roku bez przebojowego Belga, niemal jednym chórem odpowiedzieli: tak!
Czas pokazał, że mylili się. Tamten występ przeciwko ekipie z Zagłębia Ruhry był jednym z ostatnich, kiedy fani mogli z dumą oklaskiwać efektowne zagrania, piękne gole i rozpacz bezsilnych rywali. Mistrzowie z 2009 roku zaczęli gubić punkty, nie tylko w starciach z bezpośrednimi konkurentami o miejsce w pucharach (m.in. pamiętne spotkanie z Bayernem, w którym Robert Lewandowski aż pięciokrotnie pokonał Diego Benaglio), ale także w rywalizacjach z ekipami walczącymi o ligowy byt (m.in. remis z Hannoverem, porażka pod koniec rundy z VfB Stuttgart 1:3). Jesień podopieczni Dietera Heckinga zakończyli na siódmym miejscu, ze stratą aż 20 oczek do liderującego Bayernu. Na osłodę pozostał im dobry występ w grupie Ligi Mistrzów, z której wyszli z pierwszego miejsca, za plecami zostawiając m.in. Manchester United. Uczciwie trzeba przyznać, że awans wynikał przede wszystkim ze słabości przeciwników, a nie z kosmicznej gry Wolfsburga.
Drużyna bez De Bruyne’a traci bardzo dużo i to jest jeden z głównych (być może najważniejszy) problemów – ta teza jest mocna i trudno ją podważyć. 24-letni Belg po przejściu do Dolnej Saksonii zimą 2014 roku początkowo miał trudności, aby wejść na wysoki poziom, w kilku spotkaniach mocno zawodził, jak chociażby w marcu tegoż roku z Augsburgiem, kiedy to musiał opuścić boisko po otrzymaniu dwóch żółtych kartek, a w „Kickerze” otrzymał kompromitującą notę 5,5. Forma byłego zawodnika Werderu rozwinęła się na dobre kilka miesięcy później i przeistoczył się w lidera. Praktycznie każdy jego kontakt z piłką był nastawiony na grę do przodu, wychowanek Genku nie bał się także ryzykownych, niekonwencjonalnych zagrań (stąd skuteczność jego podań wynosiła ok. 75%, jeden z najgorszych wyników w drużynie). Inne statystyki wskazywały na to, że jednak jest asem w rękawie. Najlepszy asystent (20 asyst ligowych), drugi najlepszy strzelec (10 goli w Bundeslidze, lepszy był tylko Bas Dost), najwięcej minut spędzonych na boisku, najlepsza średnia ocen w „Kickerze” – te wszystkie łupy za jednym zamachem zgarnął on – nieoceniony Kevin De Bruyne.
Ale niepowodzenia trwającej kampanii nie możemy zwalać tylko na barki jego transferu do Anglii. Latem Klaus Allofs i jego współpracownicy dokonali kolejnego, wydawało się wtedy wielkiego, transferu, sprowadzając Juliana Draxlera z Schalke za prawie 36 milionów euro, bijąc tym samym rekord ustanowiony pół roku wcześniej, kiedy wydali 32 miliony euro na Andre Schuerrlego. Ten pierwszy po kilku chudszych miesiącach na Veltins Arena, kiedy zmagał się z problemami zdrowotnymi, liczył na to, że w nowych barwach odbuduje formę i przedstawi swój potencjał, jaki wcześniej pokazywał publiczności z Zagłębia Ruhry. Ten drugi marzył, żeby podążyć szlakiem wspomnianego wcześniej Belga. Czy ta sztuka im się udała?
Nie do końca – takie określenie idealnie pasuje jako odpowiedź do tego pytania. Zacznijmy od Andre Schuerrlego. Luty 2015 roku – mecz z Hoffenheim, wtedy właśnie wychowanek Mainz debiutuje u Dietera Heckinga, grając bardzo dobrze od pierwszej do ostatniej minuty. W kolejnych dwóch meczach również zaczyna mecz od składu wyjściowego. Sytuacja ulega zmianie 1 marca, kiedy były trener Norymbergi decyduje o odpoczynku dla kilku piłkarzy podczas gry z Werderem, a którzy kilka dni wcześniej z powodzeniem grali w Lizbonie ze Sportingiem. Manewr okazał się skuteczny, gdyż VfL wygrało 5:3, a popisową partię rozegrali Bas Dost i Daniel Caligiuri. Od tego momentu reprezentant Niemiec zaczyna coraz częściej przesiadywać na ławce rezerwowych, pierwsze pół roku zakończył z jedną bramką i dwiema asystami.
Po przerwie letniej jego pozycja nie uległa diametralnej poprawie. Występował co prawda regularnie w pierwszym składzie, ale też był jednym z najczęściej zmienianych zawodników. Suchej nitki nie zostawili na nim niemiecka prasa, która regularnie oceniała go nisko (gorszą średnią ocen w „Kickerze” ma w zespole tylko Nicklas Bendtner), a także Dieter Hecking, który kilkukrotnie skrytykował go w mediach za niespełnianie wyznaczonych wobec niego oczekiwań.
– Andre jest mistrzem świata, dlatego oczekuję od niego więcej niż od innych – powiedział w jednym z wywiadów 51-letni trener. Były gracz Bayeru zakończył pierwszą część rozgrywek z 15 meczami na koncie, w których nie zdobył żadnej bramki, ale zaliczył cztery asysty.
Zimowy okres przygotowawczy w Portugalii 25-latek mógł uznać za udany. Grał regularnie w sparingach, strzelił gola przeciwko Chemnitzer, zbierał pochwały nie tylko ze strony dziennikarzy zza naszej zachodniej granicy, ale był też chwalony przez osoby związane z klubem.
– Jak oceniam okres przygotowawczy Schuerrlego? Pozytywnie – oto słowa wypowiedziane kilka tygodni temu przez Klausa Allofsa, dyrektora sportowego „Die Woelfe”. Wychowanek Mainz potwierdził te opinie już w pierwszym meczu na Commerzbank Arena. Eintracht pokonał co prawda gości spod szyldu Volksvagena 3:2, ale sam Schuerrle rozegrał bardzo dobrą partię, strzelając jednego z goli dla wicemistrzów. Tydzień później z FC Koeln widzieliśmy jednak już zupełnie inną jego twarz, tę brzydszą z jesiennej rundy. Reprezentant kadry był jednym z najsłabszych aktorów widowiska i po raz kolejny pokazał, że jeszcze dużo pracy przed nim, aby dorównać do czasów, kiedy grał w Bayerze i Mainz.
Schuerrle chce zaliczyć dobrą wiosnę po to, aby zwiększyć swoje szanse na występ na francuskim Euro
Drugi na tapet pójdzie Julian Draxler. Tuż po tym, jak ogłoszono ten transfer, nie brakowało opinii, że włodarze klubu z Dolnej Saksonii zachowali się jak wytrawni szachiści. Przez wiele miesięcy wydawało się, że jeżeli wychowanek Schalke odejdzie z klubu, to tylko do drużyny z europejskiej czołówki, bo chrapkę na niego miały m.in. dwaj giganci z Półwyspu Iberyjskiego – Real i Barcelona, a latem o usługi utalentowanego pomocnika zabiegali usilnie także działacze Juventusu.
Wybrał on jednak ofertę krajowego rywala, w którym chciał zapomnieć ostatnie niepowodzenia na Veltins Arena, gdzie jego utrapieniem były przede wszystkim kontuzje.
– Nie poszedłem do Włoch, a wygrałem pozostanie w Bundeslidze, ponieważ uważam, że grając w tej lidze, mogę się odbudować i mocniej rozwinąć – tłumaczył potem. Euforia panowała także w gabinetach szefów Wolfsburga:
– Julian jest piłkarzem, o którego usługach marzyliśmy – powiedział Klaus Allofs.
Jak można opisać poczynania 22-latka w pierwszej odsłonie sezonu? Jako bardzo chimeryczne. Jednego dnia potrafi wznieść się na wyżyny swoich umiejętności i zachwycić wszystkich (tak było m.in. w konfrontacji z Hoffenheim, kiedy zaliczył dwie asysty, czy też z Borussią Dortmund podczas prestiżowego meczu, w którym grał pierwsze skrzypce), by drugiego dnia swoją grą spowodować, że fani zaczynali zgrzytać zębami, a obserwatorzy musieli zastanawiać się, czy to jest ten sam piłkarz, który przed kilkoma laty przebojem wszedł do pierwszego składu Schalke.
16-krotny reprezentant Niemiec przezimował z bilansem dwóch goli i czterech asyst. Wynik, nawet biorąc pod uwagę fakt, że nigdy nie był królem asyst ani też wytrawnym strzelcem, bo w swoim najlepszym sezonie w Gelsenkirchen zdobył dziesięć bramek i zaliczył sześć kluczowych podań, dosyć przeciętny. Płomykiem nadziei dla „Die Woelfe” i dla samego zawodnika może być fakt, że miał dobry okres pomiędzy rundami, kiedy grał i strzelał regularnie w sparingach, a także na początku wiosny. Jego występ z Eintrachtem nie mógł co prawda nikogo porwać, ale dużo więcej pozytywów było jednak w niedzielę. Zdobył tego trzeciego gola w sezonie, w starciu z FC Koeln.
Czy problemy z ustabilizowaniem formy przez Schuerrlego i Draxlera to są jedyne bolączki zdobywców DFB Pokal z zeszłego roku? Na co jeszcze należy szukać lekarstwa, aby sezon nie był całkowicie stracony? Szukając odpowiedzi na te pytania, do głowy wpadają takie nazwiska, jak: Dzeko, Grafite, Mandżukić, Olić czy Bas Dost. Jaki wspólny mianownik łączy ich wszystkich? Byli to zawodnicy, którzy w swoim najlepszym okresie potrafili zdobyć na Volksvagen Arena kilkanaście bądź kilkadziesiąt bramek w sezonie, jednocześnie doprowadzając klub do wielkich rzeczy jak duet Dżeko – Grafite do mistrzostwa w 2009 roku czy Bas Dost, którego gole pozwoliły zdobyć wicemistrzostwo sześć lat później.
Dieter Hecking ma spory ból głowy. Musi w drugiej części sezonu znaleźć antidotum, aby uratować sezon dla Wolfsburga
W letnim okienku włodarze nie tylko zatrzymali Basa Dosta, ale też sprowadzili Maxa Krusego za 12 milionów euro z Borussii Moenchengladbach. Po meczu o superpuchar z Bayernem wydawało się, że do tego duetu może dołączyć również praktycznie skreślony Nicklas Bendtner. Duńczyk w tamtym spotkaniu wszedł na plac z ławki rezerwowych, zdobył gola wyrównującego, a w konkursie „jedenastek” okazał się lepszy od Manuela Neuera, dzięki temu przypieczętował zdobycie superpucharu. To był łabędzi śpiew i jeden z ostatnich pozytywów po stronie byłego snajpera Arsenalu i Juventusu. Przez całą jesień i na początku wiosny był żelaznym rezerwowym, a kiedy dostawał szansę od Heckinga, nie potrafił z niej skorzystać. Bilans: nieco ponad 330 minut spędzonych na placu gry i tylko dwie bramki.
Loty obniżyli także Bas Dost i Max Kruse. Obaj strzelili odpowiednio siedem i pięć bramek, obaj też solidarnie czekają na bramkę w lidze od listopada, od meczu z Werderem. Zimą do drużyny dołączył Bruno Henrique, Brazylijczyk, któremu bardzo dobre noty wystawiła była gwiazda klubu, Grafite:
– Bruno to jest zawodnik najwyższej klasy – powiedział jeden z architektów mistrzowskiego tytułu z 2009 roku.
Skoro z przodu nie ma rewelacji, może sytuacja z tyłu jest trochę lepsza? Nie za bardzo. Również w defensywie „Wilki” mają momenty, które chyba potwierdzają, że Dante, a także Naldo najlepsze momenty kariery mają już za sobą. Jeśli do tego dodamy, że Ricardo Rodriguez nie zalicza już tylu asyst (tylko dwa kluczowe podania w tym sezonie), z których był przez lata znany nie tylko w Niemczech, ale i Europie, a defensywni pomocnicy nie rozbrajają z taką skutecznością ataków rywali, jak to czynili jeszcze sezon temu, widzimy, że elementów, które wymagają ulepszenia, jest bardzo dużo, być może za dużo, aby w tym sezonie powalczyć o coś wielkiego.
Jakie perspektywy malują się przed wicemistrzami? Dużo będzie zależało od tego, czy ustabilizują formę w defensywie, ale także od tego, czy i kiedy zacznie strzelać nowy napastnik Bruno Henrique, a także kiedy przełamią się Dost i Kruse. Obecnie wydaje się, że dużym sukcesem dla ekipy Heckinga byłoby miejsce, które gwarantowałoby grę w Lidze Mistrzów. Jeżeli dodamy także złą atmosferę wokół sponsora – marki Volksvagen – widzimy, że źle się dzieje w Saksonii.
Sezon 2013/2014 – piąte miejsce na koniec sezonu i porażka w półfinale DFB Pokal z Borussią Dortmund, sezon 2014/2015 – drugie miejsce na mecie rozgrywek, udany rewanż na dortmundczykach za niepowodzenie sprzed roku, w efekcie wygrana w krajowym pucharze, a na deser awans do ćwierćfinału Ligi Europy. Oto w telegraficznym skrócie historia występów VfL Wolfsburg z ostatnich kilku lat. Bieżąca kampania miała dać odpowiedź na pytanie, czy „Wilki” zrobią kolejny krok do przodu, oczekiwano, że przy dobrych wiatrach napsują sporo krwi Bayernowi w walce o mistrzostwo. Każdy następny miesiąc weryfikował jednak te przewidywania i coraz brutalniej sprowadzał na ziemię kibiców i piłkarzy klubu z miasta Volksvagena.
28 sierpnia 2015 roku – „Die Woelfe” rozgrywają popisową partię, pokonując na własnych śmieciach 3:0 Schalke 04 Gelsenkirchen i to mimo braku w składzie dwóch piłkarzy będących blisko odejścia z klubu: Kevina De Bruyne i Ivana Perisicia. Niemieccy dziennikarze w pomeczowych relacjach na pytanie, czy wicemistrzowie kraju będą w stanie nawiązać do sukcesu z zeszłego roku bez przebojowego Belga, niemal jednym chórem odpowiedzieli: tak!
Czas pokazał, że mylili się. Tamten występ przeciwko ekipie z Zagłębia Ruhry był jednym z ostatnich, kiedy fani mogli z dumą oklaskiwać efektowne zagrania, piękne gole i rozpacz bezsilnych rywali. Mistrzowie z 2009 roku zaczęli gubić punkty, nie tylko w starciach z bezpośrednimi konkurentami o miejsce w pucharach (m.in. pamiętne spotkanie z Bayernem, w którym Robert Lewandowski aż pięciokrotnie pokonał Diego Benaglio), ale także w rywalizacjach z ekipami walczącymi o ligowy byt (m.in. remis z Hannoverem, porażka pod koniec rundy z VfB Stuttgart 1:3). Jesień podopieczni Dietera Heckinga zakończyli na siódmym miejscu, ze stratą aż 20 oczek do liderującego Bayernu. Na osłodę pozostał im dobry występ w grupie Ligi Mistrzów, z której wyszli z pierwszego miejsca, za plecami zostawiając m.in. Manchester United. Uczciwie trzeba przyznać, że awans wynikał przede wszystkim ze słabości przeciwników, a nie z kosmicznej gry Wolfsburga.
Drużyna bez De Bruyne’a traci bardzo dużo i to jest jeden z głównych (być może najważniejszy) problemów – ta teza jest mocna i trudno ją podważyć. 24-letni Belg po przejściu do Dolnej Saksonii zimą 2014 roku początkowo miał trudności, aby wejść na wysoki poziom, w kilku spotkaniach mocno zawodził, jak chociażby w marcu tegoż roku z Augsburgiem, kiedy to musiał opuścić boisko po otrzymaniu dwóch żółtych kartek, a w „Kickerze” otrzymał kompromitującą notę 5,5. Forma byłego zawodnika Werderu rozwinęła się na dobre kilka miesięcy później i przeistoczył się w lidera. Praktycznie każdy jego kontakt z piłką był nastawiony na grę do przodu, wychowanek Genku nie bał się także ryzykownych, niekonwencjonalnych zagrań (stąd skuteczność jego podań wynosiła ok. 75%, jeden z najgorszych wyników w drużynie). Inne statystyki wskazywały na to, że jednak jest asem w rękawie. Najlepszy asystent (20 asyst ligowych), drugi najlepszy strzelec (10 goli w Bundeslidze, lepszy był tylko Bas Dost), najwięcej minut spędzonych na boisku, najlepsza średnia ocen w „Kickerze” – te wszystkie łupy za jednym zamachem zgarnął on – nieoceniony .
Ale niepowodzenia trwającej kampanii nie możemy zwalać tylko na barki jego transferu do Anglii. Latem Klaus Allofs i jego współpracownicy dokonali kolejnego, wydawało się wtedy wielkiego, transferu, sprowadzając Juliana Draxlera z Schalke za prawie 36 milionów euro, bijąc tym samym rekord ustanowiony pół roku wcześniej, kiedy wydali 32 miliony euro na Andre Schuerrlego. Ten pierwszy po kilku chudszych miesiącach na Veltins Arena, kiedy zmagał się z problemami zdrowotnymi, liczył na to, że w nowych barwach odbuduje formę i przedstawi swój potencjał, jaki wcześniej pokazywał publiczności z Zagłębia Ruhry. Ten drugi marzył, żeby podążyć szlakiem wspomnianego wcześniej Belga. Czy ta sztuka im się udała?
Nie do końca – takie określenie idealnie pasuje jako odpowiedź do tego pytania. Zacznijmy od Andre Schuerrlego. Luty 2015 roku – mecz z Hoffenheim, wtedy właśnie wychowanek Mainz debiutuje u Dietera Heckinga, grając bardzo dobrze od pierwszej do ostatniej minuty. W kolejnych dwóch meczach również zaczyna mecz od składu wyjściowego. Sytuacja ulega zmianie 1 marca, kiedy były trener Norymbergi decyduje o odpoczynku dla kilku piłkarzy podczas gry z Werderem, a którzy kilka dni wcześniej z powodzeniem grali w Lizbonie ze Sportingiem. Manewr okazał się skuteczny, gdyż VfL wygrało 5:3, a popisową partię rozegrali Bas Dost i Daniel Caligiuri. Od tego momentu reprezentant Niemiec zaczyna coraz częściej przesiadywać na ławce rezerwowych, pierwsze pół roku zakończył z jedną bramką i dwiema asystami.
Po przerwie letniej jego pozycja nie uległa diametralnej poprawie. Występował co prawda regularnie w pierwszym składzie, ale też był jednym z najczęściej zmienianych zawodników. Suchej nitki nie zostawili na nim niemiecka prasa, która regularnie oceniała go nisko (gorszą średnią ocen w „Kickerze” ma w zespole tylko Nicklas Bendtner), a także Dieter Hecking, który kilkukrotnie skrytykował go w mediach za niespełnianie wyznaczonych wobec niego oczekiwań.
– Andre jest mistrzem świata, dlatego oczekuję od niego więcej niż od innych – powiedział w jednym z wywiadów 51-letni trener. Były gracz Bayeru zakończył pierwszą część rozgrywek z 15 meczami na koncie, w których nie zdobył żadnej bramki, ale zaliczył cztery asysty.
Zimowy okres przygotowawczy w Portugalii 25-latek mógł uznać za udany. Grał regularnie w sparingach, strzelił gola przeciwko Chemnitzer, zbierał pochwały nie tylko ze strony dziennikarzy zza naszej zachodniej granicy, ale był też chwalony przez osoby związane z klubem.
– Jak oceniam okres przygotowawczy Schuerrlego? Pozytywnie – oto słowa wypowiedziane kilka tygodni temu przez Klausa Allofsa, dyrektora sportowego „Die Woelfe”. Wychowanek Mainz potwierdził te opinie już w pierwszym meczu na Commerzbank Arena. Eintracht pokonał co prawda gości spod szyldu Volksvagena 3:2, ale sam Schuerrle rozegrał bardzo dobrą partię, strzelając jednego z goli dla wicemistrzów. Tydzień później z FC Koeln widzieliśmy jednak już zupełnie inną jego twarz, tę brzydszą z jesiennej rundy. Reprezentant kadry był jednym z najsłabszych aktorów widowiska i po raz kolejny pokazał, że jeszcze dużo pracy przed nim, aby dorównać do czasów, kiedy grał w Bayerze i Mainz.
Schuerrle chce zaliczyć dobrą wiosnę po to, aby zwiększyć swoje szanse na występ na francuskim Euro
Drugi na tapet pójdzie Julian Draxler. Tuż po tym, jak ogłoszono ten transfer, nie brakowało opinii, że włodarze klubu z Dolnej Saksonii zachowali się jak wytrawni szachiści. Przez wiele miesięcy wydawało się, że jeżeli wychowanek Schalke odejdzie z klubu, to tylko do drużyny z europejskiej czołówki, bo chrapkę na niego miały m.in. dwaj giganci z Półwyspu Iberyjskiego – Real i Barcelona, a latem o usługi utalentowanego pomocnika zabiegali usilnie także działacze Juventusu.
Wybrał on jednak ofertę krajowego rywala, w którym chciał zapomnieć ostatnie niepowodzenia na Veltins Arena, gdzie jego utrapieniem były przede wszystkim kontuzje.
– Nie poszedłem do Włoch, a wygrałem pozostanie w Bundeslidze, ponieważ uważam, że grając w tej lidze, mogę się odbudować i mocniej rozwinąć – tłumaczył potem. Euforia panowała także w gabinetach szefów Wolfsburga:
– Julian jest piłkarzem, o którego usługach marzyliśmy – powiedział Klaus Allofs.
Jak można opisać poczynania 22-latka w pierwszej odsłonie sezonu? Jako bardzo chimeryczne. Jednego dnia potrafi wznieść się na wyżyny swoich umiejętności i zachwycić wszystkich (tak było m.in. w konfrontacji z Hoffenheim, kiedy zaliczył dwie asysty, czy też z Borussią Dortmund podczas prestiżowego meczu, w którym grał pierwsze skrzypce), by drugiego dnia swoją grą spowodować, że fani zaczynali zgrzytać zębami, a obserwatorzy musieli zastanawiać się, czy to jest ten sam piłkarz, który przed kilkoma laty przebojem wszedł do pierwszego składu Schalke.
16-krotny reprezentant Niemiec przezimował z bilansem dwóch goli i czterech asyst. Wynik, nawet biorąc pod uwagę fakt, że nigdy nie był królem asyst ani też wytrawnym strzelcem, bo w swoim najlepszym sezonie w Gelsenkirchen zdobył dziesięć bramek i zaliczył sześć kluczowych podań, dosyć przeciętny. Płomykiem nadziei dla „Die Woelfe” i dla samego zawodnika może być fakt, że miał dobry okres pomiędzy rundami, kiedy grał i strzelał regularnie w sparingach, a także na początku wiosny. Jego występ z Eintrachtem nie mógł co prawda nikogo porwać, ale dużo więcej pozytywów było jednak w niedzielę. Zdobył tego trzeciego gola w sezonie, w starciu z FC Koeln.
Czy problemy z ustabilizowaniem formy przez Schuerrlego i Draxlera to są jedyne bolączki zdobywców DFB Pokal z zeszłego roku? Na co jeszcze należy szukać lekarstwa, aby sezon nie był całkowicie stracony? Szukając odpowiedzi na te pytania, do głowy wpadają takie nazwiska, jak: Dzeko, Grafite, Mandżukić, Olić czy Bas Dost. Jaki wspólny mianownik łączy ich wszystkich? Byli to zawodnicy, którzy w swoim najlepszym okresie potrafili zdobyć na Volksvagen Arena kilkanaście bądź kilkadziesiąt bramek w sezonie, jednocześnie doprowadzając klub do wielkich rzeczy jak duet Dżeko – Grafite do mistrzostwa w 2009 roku czy Bas Dost, którego gole pozwoliły zdobyć wicemistrzostwo sześć lat później.
Dieter Hecking ma spory ból głowy. Musi w drugiej części sezonu znaleźć antidotum, aby uratować sezon dla Wolfsburga
W letnim okienku włodarze nie tylko zatrzymali Basa Dosta, ale też sprowadzili Maxa Krusego za 12 milionów euro z Borussii Moenchengladbach. Po meczu o superpuchar z Bayernem wydawało się, że do tego duetu może dołączyć również praktycznie skreślony Nicklas Bendtner. Duńczyk w tamtym spotkaniu wszedł na plac z ławki rezerwowych, zdobył gola wyrównującego, a w konkursie „jedenastek” okazał się lepszy od Manuela Neuera, dzięki temu przypieczętował zdobycie superpucharu. To był łabędzi śpiew i jeden z ostatnich pozytywów po stronie byłego snajpera Arsenalu i Juventusu. Przez całą jesień i na początku wiosny był żelaznym rezerwowym, a kiedy dostawał szansę od Heckinga, nie potrafił z niej skorzystać. Bilans: nieco ponad 330 minut spędzonych na placu gry i tylko dwie bramki.
Loty obniżyli także Bas Dost i Max Kruse. Obaj strzelili odpowiednio siedem i pięć bramek, obaj też solidarnie czekają na bramkę w lidze od listopada, od meczu z Werderem. Zimą do drużyny dołączył Bruno Henrique, Brazylijczyk, któremu bardzo dobre noty wystawiła była gwiazda klubu, Grafite:
– Bruno to jest zawodnik najwyższej klasy – powiedział jeden z architektów mistrzowskiego tytułu z 2009 roku.
Skoro z przodu nie ma rewelacji, może sytuacja z tyłu jest trochę lepsza? Nie za bardzo. Również w defensywie „Wilki” mają momenty, które chyba potwierdzają, że Dante, a także Naldo najlepsze momenty kariery mają już za sobą. Jeśli do tego dodamy, że Ricardo Rodriguez nie zalicza już tylu asyst (tylko dwa kluczowe podania w tym sezonie), z których był przez lata znany nie tylko w Niemczech, ale i Europie, a defensywni pomocnicy nie rozbrajają z taką skutecznością ataków rywali, jak to czynili jeszcze sezon temu, widzimy, że elementów, które wymagają ulepszenia, jest bardzo dużo, być może za dużo, aby w tym sezonie powalczyć o coś wielkiego.
Jakie perspektywy malują się przed wicemistrzami? Dużo będzie zależało od tego, czy ustabilizują formę w defensywie, ale także od tego, czy i kiedy zacznie strzelać nowy napastnik Bruno Henrique, a także kiedy przełamią się Dost i Kruse. Obecnie wydaje się, że dużym sukcesem dla ekipy Heckinga byłoby miejsce, które gwarantowałoby grę w Lidze Mistrzów. Jeżeli dodamy także złą atmosferę wokół sponsora – marki Volksvagen – widzimy, że źle się dzieje w Saksonii.
Komentarze
Nikt jeszcze nie skomentował tego tekstu. Bądź pierwszy.
