Wokół kadry: Stało się, co miało się stać

***

Skoro o defensywie mowa, to nie sposób nie wspomnieć o całkiem niezłej grze tej formacji w polskim zespole. Oczywiście wynik 2:0 to żaden sukces nawet z takim zespołem jak Anglia, jednak ci, którzy mecz widzieli, wiedzą, że gdyby nie dobra gra obronna i Szczęsny,  to na tablicy wyników mogłaby się znaleźć wstydliwa liczba, może nawet dwucyfrowa. To jest w jakimś sensie pozytywna strona tego meczu – obrona, która… no racja, w końcówce wróciła do swoich starych przyzwyczajeń, przez co Gerrard zrobił z nią, co chciał. Mimo wszystko sklejana na szybko obrona nie przyniosła nam wstydu…

***

Przed meczem, kiedy wypłynęła informacja o składach, największą sensację wzbudziła obecność Wojciecha Szczęsnego między słupkami. Wszyscy spodziewali się Artura Boruca i – co mnie bardzo dziwi – wszyscy jęknęli z rozpaczy, że bramkarz Southamptonu nie zagra we wtorkowym meczu. Dlaczego mnie to dziwi? Wojciech jest wcale nie mniej uzdolnionym bramkarzem, który nie raz ratował skórę swoim kolegom. Ogromna nieufność okazana mu po ogłoszeniu składów to potworna niesprawiedliwość, co udowodnił w meczu z Anglikami, którzy dziesiątki razy próbowali go pokonać. Mimo puszczonych dwóch goli wydaje się, że Boruc nic więcej nie mógłby zrobić.

***

Nadeszła wreszcie chwila, kiedy dowiemy się, co wymyślił Zbigniew Boniek w kontekście przyszłości selekcjonera polskiej kadry, Waldemara Fornalika. Ten twierdzi, że sam nie ustąpi ze stanowiska, i przyznam, że podoba mi się jego postawa. Zawalić eliminacje i się zwolnić to każdy potrafi, ale zawalić i się nie poddawać… już nie wszyscy. Mimo że podoba mi się reakcja Fornalika, to nie jestem zwolennikiem kontynuacji jego kariery na stanowisku selekcjonera Polski, ponieważ jak mantrę będę powtarzał, że Fornalik to taki bardziej trener klubowy, który ma niemal codzienny kontakt ze wszystkim swoimi piłkarzami, spokojnie budując z nimi relacje. Wtedy to wszystko ma szansę funkcjonować. W reprezentacji natomiast jest potrzebny ktoś o charakterze szeryfa lub dowódcy wojskowego, kto w kilku prostych słowach będzie potrafił zmotywować drużynę i jednocześnie będzie lśnił blaskiem swego autorytetu, na który z dumą i pokorą będą patrzeć kadrowicze.

Niestety na polskim podwórku takich postaci nie zauważam, choć muszę przyznać, że pomysł Dariusza Szpakowskiego, który powiedział, iż najlepszym polskim kandydatem jest Jerzy Engel, nie musiałby być taki zły. Jednak w tym sporze „polski czy zagraniczny trener” jestem za tą drugą opcją. Ostatni dwaj trenerzy, którzy prowadzili Polskę, nie wygrali dla nas nic. Smuda przegrał Euro 2012, do którego przygotowywał się całe wieki, a Fornalik zmarnował eliminacje do mistrzostw świata w Brazylii. Dlatego ja dałbym odpocząć polskim piłkarzom od krajowej myśli szkoleniowej i pomyślałbym nad sięgnięciem w stronę europejskich nazwisk o uznanej marce. Padało kilka nazwisk szkoleniowców, którzy mogliby zasiąść za sterami polskiej reprezentacji, lecz niewiele wiemy o tym, czy czynione są jakieś kroki formalne w tej sprawie. Hiddink, Advoccat, Eriksson – to tylko część przewijających się w mediach nazwisk.

Z polskich trenerów na tapecie jest również Adam Nawałka, który jest ciekawą postacią, jednak czy na tyle ciekawą, aby piłkarze pokroju Błaszczykowskiego, Lewandowskiego czy Szczęsnego liczyli się z nim… tego nie wiem. Ale wiem, że podobny eksperyment był z obecnym selekcjonerem. Zarzucało się, że pomysły na ustawianie składu brał od dziennikarzy, a na zgrupowaniach i meczach wypełniał zachcianki Lewandowskiego, któremu już nie chciało się grać i dyktował trenerowi, kiedy ma go zmienić. Polaków musi poprowadzić ktoś, kto będzie umiał posprzątać ten bałagan, jaki jest wokół drużyny narodowej. Obawiam się, że to jedyna nadzieja na uzdrowienie polskiej piłki reprezentacyjnej…

Na środę Zbigniew Boniek zaplanował konferencję prasową, na której – jak wszyscy wieszczą – poznamy nazwisko nowego trenera reprezentacji Polski. Czy tak będzie? Zobaczymy…