Żelazna obrona FC Shalke 04: jak duet Wałdoch-Hajto rządzili Bundesligą

Przenosiny Tomasza Wałdocha do Niemiec były nieco spokojniejsze niż Hajto. Wprowadzenie do niemieckiej ligi miał znacznie łatwiejsze. Jego niemiecki paszport, za sprawą rodzinnych korzeni, pozwalał na zaliczenie go jako przyszywanego Niemca. Stuttgarter Kickers byli ekipą drugoligową, ale już tutaj w tamtym czasie ważne były limity graczy zagranicznych. Wałdoch w dwóch sezonach w klubie rozegrał 60 meczów. Kibice zapamiętali polskiego stopera jako kapitana, pełnego dyscypliny. Rola filara defensywy jakim okazał się Tomasz Wałdoch poskutkowała szybkim transferem do VFL Bochum, a w konsekwencji do FC Shalke 04. Mimo Pucharu UEFA z 1997, obecnie Liga Europy, klub poszukiwał wciąż nowych wzmocnień w linii defensywy, dlatego rozsądnie sięgnęli po doświadczonego Polaka.

Mistrzowie kibicowskich serc

Po dołączeniu Tomasza Wałdocha do zespołu Huuba Stevensa w 1999 roku, Polak szybko stał się liderem zespołu. Już w pierwszym sezonie zapracował na opaskę kapitańską. Trener Stevens cenił u niego przede wszystkim doświadczenie, spokój i inteligencje w ustawieniu linii obrony. Świetne recenzje polskiego zawodnika przełożyły się na zainteresowanie innym polskim stoperem. Rok później do drużyny dołączył Tomasz Hajto. FC Schalke 04 potrzebowało solidnego obrońcy i właśnie w nim widziano piłkarza do „twardej defensywy” Stevensa. Również wprowadził się do zespołu świetnie. Pasował pod każdym względem do stylu „żelaznej” gry w obronie holenderskiego szkoleniowca.

Sezon 2000/2001, pierwszy z parą Wałdoch-Hajto okazał się zarówno tym najlepszym. W formacji głownie 4-4-2, ale często też 3-5-2 jeśli potrzebna była większa intensywność, Polacy stawali się kluczowi w budowaniu akcji od tyłu. Wałdoch wprowadzał spokój, uporządkowanie szyków obronnych. Hajto na grał bardziej agresywnie, nie bał się pojedynków z rywalami i angażował się w akcje do przodu. Obaj stanowili doskonałe uzupełnianie siebie na wzajem. Tworzyli kompaktowy blok obronny, szczególnie niebezpieczny ze stałych fragmentów gry z uwagi na wzrost obu piłkarzy. Trener Stevens preferował nisko osadzony zespół i granie z szybkiej, bezpośredniej kontry. Zespół pod jego wodzą do ostatnich minut walczył o mistrzostwo, które ostatecznie przegrał. Zespół Shalke zapisał się jednak w sercach kibiców jako „Meister der Herzen” czyli „Mistrzowie Serc”, zdobywając na osłodę Puchar Niemiec.

Schyłek polskiej ery w Gelsenkirchen

Muru berlińskiego nie było już od jakiegoś czasu. Jednak jego pozostałości można było obserwować w obronie FC Shalke 04 z sezonu 2001/2002. Głębokie zasieki obronne poskutkowały kolejnym Pucharem Niemiec, w którym główne role grał duet Wałdoch-Hajto. Shalke po raz kolejny liczyło się w walce o najwyższe cele, a twarda i zdecydowana gra Polaków dawała drużynie stabilizacje. Sukcesy jakie świecił zespół jednak nie trwały długo. Po dwóch świetnych sezonach nastąpiła zmiana trenera.
Nowy szkoleniowiec, Frank Neubarth preferował bardziej ofensywne podejście do formacji 4-4-2. Cały zespół oparty o ofensywę miał grać wyżej, a co za tym idzie Hajto na boku obrony miał częściej podłączać się do ataku na bramkę rywali. Otwierało to spore przestrzenie za plecami, które mimo asekuracji Wałdocha, wciąż potrafili wykorzystać rywale.

Kolejny trener legenda, Jupp Heynckes miał podobną wizje na budowanie Shalke. Skupiał się on przede wszystkim na ofensywnych graczach, a obrona wciąż pozostawała ze swoimi problemami. Nad mierna eksploatacja przekładała się na liczne kontuzje Wałdocha, a Hajto zaczął być coraz częściej krytykowany za swoją słabą formę. Doprowadziło to do odejścia po sezonie 2003/2004 Hajto do 1. FC Nürnberg. Wałdłoch został, ale jego rola malała na rzecz młodszych obrońców.

Stabilizacja reprezentacji

Mimo, że para Wałdoch-Hajto nie nacieszyła polskich fanów zbyt długo, to okres ich gry był bardzo udany. W reprezentacji grali razem w okresie od 2000 roku do 2002 roku. Był to okres pozbawiony większych sukcesów na turniejach międzynarodowych. Awans na Mistrzostwa Świata 2002 rozgrywane w Korei Południowej i Japonii, Polska rozpoczęła od dwóch przegranych. Z Koreą 2:0 i Portugalią aż 4:0. Mimo ostatniego miejsca w grupie, Polacy zwieńczyli turniej wygraną z USA 3:1, a do siatki trafiali m.in Żewłakow i Olisadebe. Czas Mistrzostw Świata nie okazał się jednak całkiem straconym. Był on podsumowaniem gry polskiego duetu w Bundeslidze, który przez kilka lat stanowił o sile i stabilności obrony polskiej kadry. Dawał on szansę bardziej ofensywnym graczom na grę do przodu.

Czas spędzony w Shalke pozwolił na wręcz czytanie sobie w myślach. Każdy z nich wiedział jak się ustawić, zaasekurować względem kolegi. Zgranie przeniosło się do kadry, gdzie nie było problemów z komunikacją. Gra w mocnej niemieckiej lidze nauczyła ich: szybkiego tempa, taktyki, agresywnego pressingu i gry fizycznej. Obaj byli liderami – Wałdoch kapitanem, Hajto wzorcem waleczności. Razem tworzyli monolit w obronie, który kibice pamiętają do dziś.