Vive la France: Życie po Hazardzie

Trzeba jednak pamiętać, że Lille to jeden z najlepiej prosperujących obecnie klubów we Francji. Jego siła nie opierała się jedynie na wielkiej piłkarskiej gwieździe, którą niewątpliwie jest Hazard, lecz także na bardzo inteligentnym trenerze i wyrównanym, pełnym potencjału składzie. Nawet jeśli ktoś wyróżnia się na tyle, by zgłosiły się po niego o wiele znaczniejsze kluby, to w zamian szuka się może słabszych, ale na pewno dobrze prosperujących i pasujących do filozofii gry zawodników. Odszedł Gervinho – pojawili się Cole i Payet, odszedł Cabaye – pojawił się Pedretti, odszedł Adil Rami – sprowadzono Basę i Cetto. Oczywiście, nie zawsze takie wymiany wypalają, a nieraz potrzeba czasu, by aklimatyzacja przebiegła prawidłowo.

Jak mantrę dziennikarze francuscy powtarzają, że miejsce po Hazardzie zapełnić mają Marvin Martin, wschodząca gwiazda środka pola, i doświadczony, świeży zdobywca pucharu Ligi Mistrzów – Salomon Kalou. Tak przy okazji, ciekawe połączenie, bo młodość i jeszcze nierozwinięty talent połączono z ogromnym bagażem doświadczeń. Obaj mają świetną technikę użytkową, lecz każdy z nich trochę inne miejsce na boisku. Martin to klasyczny rozgrywający i król asyst, Kalou robi za to mnóstwo wiatru na skrzydle. W jakimś sensie konglomerat tych dwóch może konkurować z Hazardem.

To jednak nie jest pełna prawda o dzisiejszym Lille. Po odejściu najpierw Gervinho, teraz Hazarda proporcje pomiędzy zawodnikami się bardzo wyrównały. Nie ma teraz jednego lub dwóch grajków, którzy zawsze jednym zagraniem uratują mecz, lecz jest ich wielu o podobnym potencjale. Oprócz wspomnianych Martina i Kalou dołączyć trzeba skrzydłowego Dimitriego Payeta, atakujących Nolana Roux i Tulio De Melo, a także bardzo solidnego w środku pola Benoit Pedrettiego. Na boku można powiedzieć, że ten ostatni wreszcie odnalazł się w wielkim klubie – ani w Marsylii, ani w Lyonie furory nie zrobił. Na koniec zapomnieć nie można, że jeśli występuje taka potrzeba, to w ofensywie harują także Rio Antonio Mavuba oraz Florent Balmont, co widać było we wczorajszym rewanżu z Kopenhagą.

Potencjał niezły, wykonawców sporo i tylko czekać, czy taki sposób grania wypali. Rudi Garcia hołduje filozofii pięknej i atrakcyjnej piłki, bez niepotrzebnego jej przetrzymywania. Jego podopieczni dominują rywala będącego w posiadaniu futbolówki i szybkimi podaniami mają za zadanie rozłożenie na czynniki pierwsze każdej defensywy. Z Hazardem było łatwiej, bo było się na kim oprzeć, lecz i teraz taka gra jest możliwa. Jak na razie „siary” nie ma. Co prawda dwa remisy w lidze z Nancy i Niceą mogą sympatyków „Les Dogues” trochę zmartwić, ale najważniejsze udało się osiągnąć. Mimo porażki w Danii 0:1 w rewanżu – co prawda po trudnym boju – Lille udowodniło, że jest drużyną znacznie lepszą od Kopenhagi i awansowało do Ligi Mistrzów. Liga Europy byłaby w tym przypadku ogromnym zawodem, wręcz klęską.

Sezon 2012/2013 dla Rudiego Garcii i jego piłkarzy jest pełen pozytywnych perspektyw. Nie ma co się oszukiwać, że sytuacja po odejściu Edena jest kompletnie inna, ale ten moment musiał nastać. Wydaje się, że był na niego przygotowany zarówno klub, jak i trener, którzy potrafią zaradzić niedoborom w potencjale piłkarskim. W grze „Les Dogues” nie wszystko jeszcze funkcjonuje dostatecznie dobrze, ale z każdym meczem ich spektakle powinny wyglądać coraz lepiej. Sam fakt, iż to oni są stawiani – nie bezpodstawnie – jako największe zagrożenie dla miliarderów z Paryża w tym roku, może napawać optymizmem.