Vinko Marinović

Pochodzenie

Vinko Marinović urodził się 3 marca 1971 roku w Wiedniu, ale wychował się w Gradišce, gdzie jako dziewięciolatek trafił do młodzieżowych drużyn Kozary. W seniorach tego klubu zadebiutował w 1988 roku. Swoje pierwsze piłkarskie kroki łączy z trenerem Velimirem Sombolcem, który, jak mówi, ukształtował go zarówno jako zawodnika, jak i jako człowieka.

Był obrońcą. W 1991 roku przeszedł do Boraca Banja Luka. Z tego okresu pochodzi jego własna anegdota: należał do generacji Boraca, która w 1992 roku wygrała Puchar Mitropa, ale na finał w Foggii nie pojechał, bo nie miał ważnego paszportu. Wojna w Bośni przeniosła klub do Serbii, gdzie grał w lidze jugosłowiańskiej.

W 1995 roku przeszedł do Crvenej zvezdy Belgrad i został tam kapitanem. Wygrał ligę i trzykrotnie krajowy puchar. W dwumeczu z Hearts w Pucharze Zdobywców Pucharów strzelił głową po rzucie rożnym gola na 1:1 w Szkocji, po bezbramkowym remisie w Belgradzie, co dało awans. Potem Crvena zvezda wyeliminowała Kaiserslautern i trafiła na Barcelonę, którą prowadził Bobby Robson, a jego asystentem był José Mourinho. W pierwszym meczu w Hiszpanii przegrała 1:3, a Marinović w 88. minucie obejrzał drugą żółtą kartkę, jedyne wyrzucenie z boiska w karierze. W grudniu 1998 roku zagrał też jedno spotkanie w reprezentacji Jugosławii, wchodząc z ławki w towarzyskim meczu z Izraelem w Tel Awiwie.

W 1999 roku wyjechał do Belgii, do Beerschotu Antwerpia. Pod koniec kontraktu doznał otwartego złamania nogi, jedynej poważnej kontuzji w karierze, po której grał jeszcze pięć, sześć lat. Wrócił do Bośni, do Laktašy, gdzie według własnych słów został mistrzem Republiki Serbskiej i najlepszym strzelcem pierwszej ligi. Karierę skończył w 2009 roku w macierzystej Kozarze.

Kariera trenerska

Pierwszą pracę dostał w Kozarze w 2010 roku. Doprowadził ją do mistrzostwa pierwszej ligi Republiki Serbskiej i awansu do ekstraklasy Bośni i Hercegowiny. W maju 2011 roku bośniacka prasa pisała, że przejmie Borac, ale został w Gradišce. Awans nie przełożył się na dobry start: po siedmiu kolejkach sezonu 2011/2012, po porażce 1:2 z Čelikiem Zenica, złożył rezygnację, a prezes klubu zapowiedział, że zostanie w klubie na innym stanowisku. Latem 2012 roku przez kilka tygodni prowadził Kolubarę Lazarevac w serbskiej drugiej lidze.

Zawodowo ukształtował się w Borcu. Najpierw pracował u boku Dragana Jovicia, a 18 marca 2014 roku został pierwszym trenerem. Po roku, 25 marca 2015, przeszedł do Zrinjskiego Mostar i w drugim sezonie, 2015/2016, zdobył z nim mistrzostwo kraju o kolejkę przed końcem. Wybrano go trenerem sezonu ligi.

W lipcu 2016 roku Zrinjski trafił w eliminacjach Ligi Mistrzów na Legię Warszawa. W pierwszym meczu w Mostarze, przy 36 stopniach, Legia prowadziła po golu Nemanji Nikolicia, a wyrównał Matija Katanec głową (1:1). Marinović mówił po spotkaniu, że w pierwszej połowie jego zawodnicy zbyt mocno szanowali rywala i oddali mu piłkę, a stracony gol ich obudził. Przed rewanżem zapowiadał, że zespół ma skupić się na grze zespołowej, a nie na pojedynczych piłkarzach Legii, z których wielu grało właśnie na Euro 2016. W Warszawie Legia wygrała 1:0 i awansowała do trzeciej rundy. 26 grudnia 2016 roku Zrinjski ogłosił rozstanie za porozumieniem stron, na prośbę trenera, w środku udanego sezonu. Prasa łączyła go wtedy z Crveną zvezdą, co sam nazwał wymysłem.

W marcu 2017 roku objął młodzieżową reprezentację Bośni i Hercegowiny U-21. W eliminacjach mistrzostw Europy 2019 zajął w grupie trzecie miejsce, za Rumunią i Portugalią. Jak sam wspominał, przez trzy lata w tej roli miał osiemnaście meczów, więc brakowało mu spotkań co tydzień. Gdy w grudniu 2019 roku zgłosiło się Sarajevo, był już po odrzuceniu propozycji pracy jako asystent Duška Bajevicia. Posadę selekcjonera U-21 zostawił, bo związek nie pozwala łączyć jej z pracą w klubie.

W Sarajevie przejął 30 grudnia 2019 roku mistrza kraju. Sezon 2019/2020 przerwała pandemia, a 1 czerwca 2020 roku Sarajevo ogłoszono mistrzem. Marinović został pierwszym trenerem, który wygrał ekstraklasę Bośni z dwoma różnymi klubami. W 2020 roku jego drużyna nie przegrała w kraju żadnego meczu, ale w Europie odpadła z Dynamem Brześć w Lidze Mistrzów, a w barażu Ligi Europy z Celtikiem. Współpracę zakończono 12 maja 2021 roku za porozumieniem stron, gdy Sarajevo straciło pierwsze miejsce na rzecz Boraca.

Do Boraca wrócił 28 sierpnia 2022 roku, po rezygnacji Nenada Lalatovicia. W pierwszym sezonie był drugi, a po odpadnięciu z Pucharu Bośni w karnych z Rudarem Prijedor wziął winę na siebie. Sezon 2023/2024 zakończył mistrzostwem o dwa punkty, ale przegrał z Zrinjskim finał pucharu i nie zdobył dubletu. 11 czerwca 2024 roku, już po tytule, odszedł za porozumieniem stron. Klub podał, że chce nowego etapu w karierze i ma kilka ofert. Razem z nim odszedł Danimir Milkanović, jego pierwszy asystent, z którym pracuje od jedenastu lat.

W lipcu 2024 roku wrócił do kadry U-21, ale tym razem bez sukcesów, i po roku rozstał się ze związkiem. Po wczesnym odpadnięciu Boraca z Santa Coloma w eliminacjach Ligi Konferencji i odejściu Mladena Žižovicia klub po raz trzeci zatrudnił Marinovicia. Jego Borac wygrał u siebie 5:1 z Sarajevem i 3:0 z Zrinjskim, ale odpadł z Pucharu Bośni w pierwszej rundzie z trzecioligowym Kruševem po rzutach karnych, choć do przerwy prowadził 2:0. 3 maja 2026 roku, po wygranej 1:0 w Sarajewie, zapewnił sobie czwarty tytuł mistrza kraju, w setną rocznicę klubu, jako pierwszy trener, który wygrał ligę bośniacką czterokrotnie. Z 86 punktami to rekord wspólnej ligi, a przewaga nad drugim zespołem wyniosła na koniec 15 punktów.

W sezonie 2026/2027 Borac, jako rozstawiony mistrz, odpadł w pierwszej rundzie eliminacji Ligi Mistrzów z Levskim Sofia, ale przez eliminacje Ligi Konferencji awansował do jej fazy ligowej.

Styl i metody

Marinović uchodzi za trenera poważnego i spokojnego. Na uwagi Igora Štimaca, trenera Zrinjskiego, o sędziach odpowiadał w kwietniu 2026 roku, że jedyną odpowiedzią są boisko i wynik. Sędziowania, jak powtarza, nigdy nie komentuje. Jego zespoły potrafią grać cierpliwie: analityk Saša Ibrulj opisał derbi Boraca z Zrinjskim w lutym 2026 roku jako grę najpierw przede wszystkim defensywną, z wyłączeniem rywala z ataku, i brutalne karanie jego błędów po przerwie. Sam trener po wygranej 1:0 z Zrinjskim w Banja Luce we wrześniu 2026 roku podkreślał dyscyplinę i to, że rywal nie stworzył ani jednej stuprocentowej szansy.

W sezonie mistrzowskim bramkarze Boraca, jak podaje trener, zachowali czyste konto w 20 z 36 meczów ligowych, a wiosną drużyna straciła tylko pięć goli. W europejskich meczach sezonu 2026/2027 Marinović najczęściej ustawiał Borac w 4-3-3, z wariantami 4-2-3-1 i 4-4-2, a raz użył trzech obrońców. Najczęściej przypisuje mu się ustawienie 4-2-3-1.

Cierpliwie wprowadza młodych. W sezonie mistrzowskim szansę dostali 16-letni napastnik Matej Deket, który strzelił pięć goli w lidze, bramkarz Mladen Jurkas i pomocnik Pavle Đajić. Uważa, że dawniej trenowało się znacznie więcej, a dziś w futbol wmieszała się nauka i technologia, więc z zawodnikami dużo czasu poświęca analizie. Jako były piłkarz łatwiej, jego zdaniem, dostrzega błędy i rozmawia z zawodnikami.

Wypowiedzi

„Dobry trener musi śledzić nowoczesne trendy, bo futbol idzie do przodu wielkimi krokami, a bez codziennego doskonalenia nie ma dobrego fachowca.” (Glas Srpske, maj 2026)

„Legia jest oczywiście lepszą drużyną niż my, ale myślę, że zagraliśmy dobre spotkanie.” (Meczyki.pl, lipiec 2016)