Thomas Silberberger

Pochodzenie

Thomas „Silbi” Silberberger urodził się 3 czerwca 1973 roku w Innsbrucku. Wychował się na gospodarstwie w Lahntal koło Wörgl, gdzie mieszkało i pracowało razem 14 osób z rodziny; lato spędzał u dziadków w Navis, gdzie jedyną płaską powierzchnią w dolinie było boisko. Zamiłowanie do piłki zawdzięcza wujowi Connym Plautzowi, byłemu sędziemu FIFA. Jako chłopiec marzył, żeby zostać piłkarzem, a potem trenerem FC Swarovski Tirol. Nie wyklucza, że kiedyś wróci do rolnictwa.

Jako pomocnik zaczynał w SV Wörgl, od 1993 roku grał w FC Tirol Innsbruck, potem w GAK i Austrii Salzburg. Z Wörgl w 1998 roku wygrał Regionalligę Zachód i awansował do 1. Dywizji, a w 2000 roku trenerzy i prezydenci klubów uznali go tam za najlepszego piłkarza ligi. Karierę kończył w FC Kufstein.

Kariera trenerska

W styczniu 2007 roku został asystentem Ludwiga Trifellnera w Kufstein, a od sezonu 2007/2008 prowadził klub. Już w pierwszym roku zajął drugie miejsce w lidze, a w latach 2010, 2012 i 2013 wygrał z Kufstein regionalny Puchar Tyrolu.

1 lipca 2013 roku objął WSG Wattens (od 2019 roku WSG Tirol), wtedy trzecioligowe. Sam mówi, że był „absolutnym rozwiązaniem awaryjnym”: mówiło się o trzech innych kandydatach, a gdy z żadnym nic nie wyszło, zadzwonił do niego Robert Auer, który zmarł kilka miesięcy później. Silberberger przygotował na weekend sześć stron prezentacji, ale na poniedziałkowym spotkaniu w kawiarni Zillertal nikt jej nie chciał oglądać, bo Auer zaproponował, żeby po prostu coś zjeść. We wtorek został przedstawiony. Razem z prezydentką Dianą Langes-Swarovski i dyrektorem sportowym Stefanem Köckiem, którzy zaczęli pracę praktycznie w tym samym czasie, stał się twarzą klubu.

WSG zajęła w Regionallidze Zachód drugie miejsce w 2014 i 2015 roku, a w sezonie 2015/2016 wygrała ją i awansowała do drugiej ligi. W październiku 2017 roku Silberberger ukończył kurs UEFA Pro; klub pogratulował mu najwyższej licencji trenerskiej w Europie. W sezonie 2018/2019 wygrał z zespołem 2. Ligę i awansował do Bundesligi; został też wybrany trenerem roku tej ligi. W pierwszym sezonie w elicie WSG zajęła ostatnie miejsce i sportowo spadła, ale w lidze została, bo wycofał się SV Mattersburg po aferze Commerzialbanku. Silberberger mówi, że gdzie indziej straciłby wtedy pracę. Z dyrektorem Köckiem zbudował młodszy zespół: w sezonie 2020/2021 średnia wieku kadry wynosiła nieco ponad 25 lat, WSG grała szybkimi przejściami i po raz pierwszy w historii awansowała do górnej szóstki. W Bundeslidze występowała do końca jego pracy.

Po sezonie 2023/2024 sam zrezygnował. Mówił, że potrzebuje nowego impulsu, bo przy małym budżecie, bez własnego stadionu i w ciągłej walce o utrzymanie zabrakło mu perspektywy. Od 24 czerwca 2024 roku prowadził Admirę Wacker w 2. Lidze, razem z dyrektorem sportowym Peterem Stögerem; celem była walka o awans i gra dwoma napastnikami. W sezonie 2024/2025 Admira zajęła drugie miejsce za SV Ried i o krok minęła awans. Za obopólną zgodą rozstał się z klubem 23 marca 2026 roku.

Dwa tygodnie później, 7 kwietnia 2026 roku, objął Wolfsberger AC po zwolnionym Ismailu Atalanie, gdy klub był przedostatni w tabeli i walczył o utrzymanie. Wcześniej pracował jako ekspert Sky. WAC utrzymał, a według ORF doprowadził go też do półfinału baraży o europejskie puchary. Po słabym początku sezonu 2026/2027 klub rozstał się z nim 22 października 2026 roku, razem z asystentami. Prezydent Dietmar Riegler podziękował mu za uratowanie zespołu przed spadkiem; zastąpił go Manfred Schmid.

Styl i metody

Jego zespoły są zwarte w środku pola, szybko przechodzą do ataku i dużo punktów szukają po stałych fragmentach gry. Po awansie do Bundesligi mówił, że styl trzeba zmienić, ale dalej stawiać na przejścia i stałe fragmenty, a przy niewysokiej drużynie szukać wyższych zawodników. Na zarzuty, że WSG gra nieefektownie, odpowiadał, że skuteczny futbol jest „dziesięć razy ważniejszy” niż atrakcyjny.

Był taktycznie elastyczny. W 2016 roku WSG zmieniała ustawienie między 4-2-3-1 i 4-4-2. W pierwszej części sezonu 2019/2020 grała raz z czwórką, raz z trójką obrońców, a po zimie przeszła na stałe 4-4-2 z dwiema liniami po czterech zawodników, ustawionymi niżej. Dwaj napastnicy zaczynali pressing w okolicach linii środkowej, a z przodu szukano długich podań do wysokiego Stefana Maierhofera. Młodą drużynę z sezonu 2020/2021 opisywano jako zespół szybkich przejść. W WAC wiosną 2026 roku wrócił do trzech obrońców, wymagał od wszystkich pressingu w grupie o utrzymanie, a z piłką chciał więcej odwagi niż same długie podania. Klub grał w sezonie 2026/2027 głównie w ustawieniu 3-4-2-1.

Jako największe atuty wymienia kompetencje społeczne i przywództwo. Unika czytania sportowych działów gazet i mediów społecznościowych. Jedną ze swoich decyzji wspomina z satysfakcją: Dave'a Schnegga, który chciał grać w środku pola, przekonał do gry na lewej obronie. Schnegg jest dziś reprezentantem Austrii.

Przez dziesięć lat w Wattens wystawił 116 zawodników. Wśród tych, którzy zrobili u niego karierę lub zostali w pamięci, wymienia napastników Prantera, najlepszego strzelca jego drużyn, a także Vrioniego i Nikolaia Badena Frederiksena, a także Nemanję Celicia i pierwszego kapitana Martina Weissenbrunnera, którego określa jako piłkarza z największą wolą walki, jakiego miał. O sportowym dyrektorze Köcku mówi, że w ciągu dziesięciu lat nie zwolnił żadnego trenera, bo Silberberger był jedynym. W 2023 roku mówił, że jego problem polega na tym, że nigdy nie jest na rynku: gdy klub w połowie października zwalnia trenera, on jest zajęty, więc nie bywa kandydatem.

Wypowiedzi

„Byłem absolutnym rozwiązaniem awaryjnym.” (Bundesliga-Journal, lipiec 2023)

„Faktem jest, że na koniec dnia chodzi o sukces albo porażkę. (…) Pokazujemy skuteczny futbol i to jest dziesięć razy ważniejsze niż granie atrakcyjnie.” (WSG Tirol, czerwiec 2019)