Thomas Reis

Pochodzenie

Thomas Reis urodził się 4 października 1973 w Wertheim, najdalej na północ wysuniętym mieście Badenii-Wirtembergii. Wychował się na wsi, w FC Wertheim-Eichel, a w wieku piętnastu lat zostawił rodzinę i przyjaciół i poszedł do internatu VfB Stuttgart. W szkole były wtedy zajęcia w soboty, więc do domu jeździł co dwa tygodnie. Sam wiąże z tym okresem swoją samodzielność i bezpośredniość. W 1990 roku przeszedł do Eintrachtu Frankfurt, a dwa lata później został zawodowcem.

Był lewym obrońcą i reprezentantem Niemiec w kategoriach młodzieżowych, w kadrze U21 wystąpił siedem razy. Cztery sezony spędził w Eintrachcie, a w 1995 roku trafił do VfL Bochum i został tam na osiem lat, z 199 występami w barwach klubu. Później grał jeszcze w FC Augsburg, Eintrachcie Trier i Waldhofie Mannheim, a karierę zakończył w 2007 roku.

Opowiada o sobie jako o piłkarzu, który nie był najszybszy i brak szybkości nadrabiał mentalnością. Przyznaje, że trenerom sprawiał kłopoty, bo mówił wprost, co mu nie pasuje. Klaus Toppmöller w przerwie meczu z Eintrachtem nałożył na niego karę pieniężną po tym, jak Reis odkrzyknął mu w szatni. Reis grał dalej i przy 0:0 zmarnował rzut karny, ale w następnym meczu znów wyszedł w pierwszym składzie. W ostatnim sezonie, 2002/2003, Peter Neururer prawie go nie wystawiał, a Reis dawał to odczuć w pojedynkach na treningach. Jupp Heynckes, który jeszcze go nie trenował, odwiedził go w szpitalu na drugi dzień po operacji, i ten gest Reis przejął: odwiedza kontuzjowanych piłkarzy. Na prawym ramieniu ma tatuaż „Set your goals high and do not stop until you get there”.

Kariera trenerska

Do Bochum wrócił w lutym 2009 roku, gdy zaczął pracę w dziale młodzieży, najpierw jako skaut. Wiosną 2011 roku przez trzy miesiące prowadził kobiecą drużynę klubu. Od lipca 2011 roku był asystentem w zespole rezerw, w sezonie 2011/2012 także w pierwszym zespole u Andreasa Bergmanna i Karstena Neitzla, a w 2015 roku znów w pierwszej drużynie u Gertjana Verbeeka. W 2013 roku objął juniorów U19, z którymi raz wygrał pierwsze dziewięć meczów sezonu, od stycznia 2014 roku prowadził rezerwy, a w sezonie 2015/2016 znów U19. Od czerwca 2014 do marca 2015 roku uczył się na kursie trenerskim DFB w Hennef, na którym byli też Marco Rose i Steffen Baumgart. Licencja Fußball-Lehrer, równoważna UEFA Pro, trafiła do niego 30 marca 2015 roku.

W 2016 roku przeniósł się do VfL Wolfsburg, gdzie prowadził U19 i dwukrotnie wygrał grupę Północ/Północny-Wschód ligi juniorów. Tłumaczy, że potrzebował zmiany perspektywy. Marzył o roli pierwszego trenera w Bochum i jest przekonany, że bez Wolfsburga by do niej nie doszedł.

Szóstego września 2019 roku Bochum, przedostatnie w 2. Bundeslidze z dwoma punktami po sześciu kolejkach, zwolniło Robina Dutta, a jego miejsce zajął Reis. W Wolfsburgu pracowało mu się dobrze i nie miał żadnej klauzuli powrotu do Bochum, więc długo się zastanawiał. Nie chciał na starość siedzieć w fotelu i myśleć, że mógł spróbować. Sezon 2019/2020 skończył na ósmym miejscu. W sezonie 2020/2021, gdy na dziewięć kolejek przed końcem Bochum było liderem, wygrał 2. Bundesligę i po jedenastu latach wprowadził klub do elity. W Bundeslidze drużyna zaczęła od porażek, w tym 0:7 w Monachium, ale Reis dopasował grę do wyższego poziomu i utrzymał beniaminka na trzynastym miejscu. Bochum pokonało w tym sezonie Bayern 4:2 i Borussię Dortmund 4:3. Rozstał się z klubem 12 września 2022 roku po serii porażek na początku sezonu. To było jego pierwsze zwolnienie i, jak przyznał, popełnił wtedy błędy.

Pod koniec października 2022 roku objął Schalke 04 po Franku Kramerze. Klub był ostatni w tabeli z sześcioma punktami. Reis mówił później, że zespół zagrał bardzo dobrą rundę wiosenną, ale mimo to spadł z Bundesligi. Zatrzymano go na sezon 2023/2024, jednak 27 września 2023 roku, po siedmiu punktach w siedmiu meczach i szesnastym miejscu, został zwolniony.

W lipcu 2024 roku przejął Samsunspor po Markusie Gisdolu. Klub miał dwuletni zakaz transferowy, a celem było utrzymanie. Reis powiedział drużynie, że zakaz jest też szansą: będzie zgrana i nikt nie będzie się po niej wiele spodziewał. Samsunspor skończył sezon 2024/2025 na trzecim miejscu, za Galatasaray i Fenerbahçe, i po raz pierwszy od 1998 roku zagrał w europejskich pucharach. W eliminacjach Ligi Europy odpadł z Panathinaikosem, a w pierwszej kolejce fazy ligowej Ligi Konferencji 2 października 2025 roku wygrał 1:0 w Warszawie z Legią. Reis mówił przed meczem, że Legia jest mocna, a atmosfera na Łazienkowskiej wyjątkowa. W jego zespole grali dwaj byli piłkarze Lecha Poznań, Lubomir Šatka i Afonso Sousa. W grudniu miał już zapewniony udział w barażach. Zapowiedział odejście po sezonie, bo uważał, że przy dotychczasowych środkach klub nie utrzyma się długofalowo w czołówce. W połowie lutego 2026 roku, gdy Samsunspor był siódmy w lidze i grał jeszcze w pucharach, klub rozstał się z nim po porażce w Antalyi.

Dwunastego lipca 2026 roku został trenerem Ludogorca Razgrad, ale po dwóch miesiącach, we wrześniu, objął Trabzonspor po Fatihu Tekke. W klubie jest od 17 września 2026 roku.

Styl i metody

W 2. Bundeslidze Bochum grało agresywnym pressingiem i „zastawianiem wszystkiego”, a bramkarz Manuel Riemann stał bardzo wysoko przed bramką i włączał się w budowanie gry, co dawało zespołowi liczebną przewagę. W Bundeslidze Reis zachował część tej filozofii, ale drużyna stała zwarciej, popełniała mniej błędów i dalej atakowała rywala wysoko w wybranych momentach. W obronie chciał solidności i szybkiego przejścia do ataku, z bardzo szybkimi skrzydłowymi. W 2022 roku, po odejściach z defensywy, ostrzegał, że wysoki pressing jest dla jego zespołu ryzykowniejszy.

Podkreśla, że pomysł na grę musi pasować do kadry. Stałymi fragmentami w Bochum zajmował się asystent Markus Gellhaus, któremu w pełni ufa. Na dwa dni przed meczem drużyna ćwiczy je w grze jedenastu na jedenastu, po przygotowaniu profilu mocnych i słabych stron rywala.

W Samsunsporze grał głównie 4-1-4-1. W Trabzonsporze od września 2026 roku ustawia drużynę z czwórką obrońców, najczęściej 4-2-3-1. W Ludogorcu mówił, że wybiera futbol aktywny: szybką reakcję po stracie piłki i zmuszanie rywala do robienia tego, czego chce jego zespół.

Nazywa siebie fanatykiem dyscypliny. W Samsunsporze piłkarz, który spóźnił się na odprawę, nie zagrał w drugim meczu sezonu. W Turcji uczył się jednak elastyczności: nie dało się wszystkiego „zniemczyć”, a ze względu na piątkowe modlitwy piłkarzy dopasowywał plan dnia. Pracował z tłumaczem angielsko-tureckim, bo angielski szlifował wiele lat wcześniej, odkąd chciał pracować za granicą. Wartości, na których opiera pracę w szatni, to szacunek, szczerość i dyscyplina. Mówi, że decyzje podejmuje sam i nie podejmuje ich na czyjeś polecenie.

Mecz analizuje „łagodnie” i po spotkaniu nie zwraca się do piłkarzy, bo najpierw musi ochłonąć. Kapitana Bochum Anthony'ego Losillę uczył, by nie robił wszystkiego sam: jeśli przebiegnie dziesięć kilometrów zamiast dwunastu, może po meczu dobiec jeszcze dwa do lasu. W pierwszym sezonie w Bochum dwukrotnie stał pod płotem z rozgniewanymi kibicami i mówi, że na zaczepki odpowiada tym samym. Jego trenerskim idolem jest José Mourinho.

Wypowiedzi

„W Bochum trzeba pokazać mentalność, a ja idę na przedzie.” (Süddeutsche Zeitung, luty 2022)

„Nic mi po tiki-take, jeśli w kadrze mam samych drwali.” (kicker, marzec 2021)