Paul Warne

Pochodzenie

Paul Warne urodził się 8 maja 1973 roku w Norwich i dorastał w Norfolk, nad Norfolk Broads. Do zawodowego futbolu trafił późno. Grał w amatorskich klubach Great Yarmouth Town, Diss Town (z którym w 1994 roku wygrał FA Vase na Wembley) i Wroxham, równolegle studiował nauki o sporcie i biznes, a na pierwszy zawodowy kontrakt czekał do po dwudziestce. Wigan Athletic zobaczył go w sparingu przeciwko Wroxham. Z Wigan trafił do Rotherham United, gdzie pod wodzą Ronniego Moore'a wywalczył dwa awanse, później grał w Oldham Athletic i Yeovil Town, a w 2009 roku wrócił do Rotherham. Karierę zakończył w 2012 roku.

Planował zostać nauczycielem wychowania fizycznego. W 2011 roku skończył studium pedagogiczne na uniwersytecie w Huddersfield i pod koniec kariery uczył wieczorami w Thomas Rotherham College uczniów przygotowujących się do matury A-level. Jeszcze jako piłkarz został trenerem przygotowania fizycznego Rotherham, a w maju 2012 roku wszedł do sztabu klubu na stałe.

Kariera trenerska

Przez cztery lata pracował u boku kolejnych szkoleniowców Rotherham: Steve'a Evansa, Neila Redfearna, Neila Warnocka i Alana Stubbsa. Jesienią 2016 roku klub zamykał tabelę Championship. 28 listopada, po pięciu meczach, rezygnację złożył Kenny Jackett i Warne został trenerem tymczasowym. Jak sam opowiadał, siedział akurat w stroju elfa na planie klubowego filmu promocyjnego i spodziewał się czterech meczów, zanim wróci do rozstawiania pachołków. Pierwsze miesiące wspominał jako fatalne: jadł mało, tracił na wadze, żył na kofeinie, a w jego ocenie „zmarnował pół roku życia”, bo nie potrafił żyć chwilą. Kibice mówili, że jest „zbyt koleżeński” i „zbyt miły”, więc w przerwie meczu z Blackburn zagroził, że stoczy pojedynek z każdym zawodnikiem, który ma ochotę. Rotherham spadło, ale 5 kwietnia 2017 roku Warne dostał stałą posadę.

Drużynę odbudował szybko. W maju 2018 roku wygrał z Rotherham finał barażów League One z Shrewsbury na Wembley. W Championship 2018/2019 klub, grając na budżecie trzecioligowca, pokonał między innymi Derby Franka Lamparda, Ipswich, Millwall, Swansea i Preston, a w styczniu 2019 roku pojechał na Etihad Stadium do Manchesteru City Pepa Guardioli w Pucharze Anglii. Pod jego wodzą Rotherham trzykrotnie awansowało z League One i trzykrotnie spadało z Championship. W sezonie 2021/2022 klub wywalczył trzeci awans i wygrał EFL Trophy.

We wrześniu 2022 roku, po dziewięciu kolejkach Championship, odszedł do Derby County w League One. Klub niedawno wyszedł z administracji i został przejęty przez Davida Clowesa, a po odejściu Wayne'a Rooneya prowadził go tymczasowo Liam Rosenior. Warne zabrał ze sobą asystenta Matta Hamshawa i trenera bramkarzy Andy'ego Warringtona. Przyznał, że przyciągnęła go szansa, by wprowadzić Derby do Championship i walczyć stamtąd o Premier League. W pierwszym sezonie drużyna przegrała w ostatniej kolejce 0-1 na Hillsborough, a do baraży zabrakło jednego punktu. Warne mówił później, że zespołowi zabrakło młodości i świeżości, i latem 2023 roku przebudował skład. W 2023/2024 Derby zajęło drugie miejsce i awansowało po zwycięstwie 2-0 z Carlisle United w ostatniej kolejce. Sam trener nie wziął medalu, a z tamtego dnia zapamiętał, jak razem z Clowesem namawiał piłkarzy w szatni do wyjścia po puchar.

W Championship Derby było 11. pod koniec listopada 2024 roku, ale od końca grudnia przegrało osiem meczów z rzędu. Wcześniej Warne publicznie nazwał zespół „drużyną z League One z odrobiną cukru na wierzchu”, a po porażce z Sheffield United kibice go wygwizdali, co trener porównał do roli „komediowej damy” w pantomimie. W lutym 2025 roku został zwolniony, gdy Derby było w strefie spadkowej. Pracował w klubie z ograniczeniami transferowymi i po kilku oknach, w których nie dostał zawodników, o których publicznie mówił.

15 kwietnia 2025 roku objął MK Dons na cztery ostatnie kolejki sezonu League Two. Klub skończył sezon na 19. miejscu, co nie zadowalało kuwejckiego właściciela. Latem Warne podpisał dziesięciu zawodników, a w 2025/2026 MK Dons wywalczyli awans do League One, razem z Bromley i Cambridge United. Od sezonu 2026/2027 prowadzi zespół na trzecim poziomie.

Styl i metody

Zespoły Warne'a z Rotherham i Derby grały zwykle trójką środkowych obrońców i dwoma napastnikami, w systemie 3-5-2; w sezonie 2026/2027 MK Dons ustawiają się najczęściej w 3-1-4-2. Trener przekonuje, że jego drużyny „nigdy nie ustawiają się na remis” i grają najlepiej „na krawędzi”. Kibice Derby często krytykowali jednak styl gry.

Najbardziej charakterystyczne jest u niego budowanie relacji. W Rotherham kazał piłkarzom wygłaszać przed grupą krótkie wystąpienia o ważnych dla nich ludziach, odtwarzał przed ważnymi meczami wideo z życzeniami od rodzin, urządził grill dla zawodników i bliskich oraz rozkładał w szatniach wyjazdowych dywanik z herbem klubu, na który nie wolno było wchodzić w butach pod groźbą kary. Zaprosił na trening perkusistę Bring Me The Horizon Matta Nichollsa, a sam wygłaszał wystąpienia motywacyjne dla pracowników rady miasta i uczniów. Czytał „Quiet Leadership” Carla Ancelottiego i „Ego is the Enemy”. Wokół siebie trzyma sprawdzonych ludzi: Hamshaw i Warrington pracowali z nim w Rotherham i Derby, a asystentem w MK Dons jest Richie Barker.

Chętnie, jak sam mówi, „kradnie” pomysły z NFL, której jest fanem (kibicuje Pittsburgh Steelers). Piłkarz, który strzela pierwszego gola dla jego drużyny, dostaje kubek ze zdjęciem tego gola, a po wygranej w tygodniu bez środowego meczu ma „Victory Monday”, czyli wolny poniedziałek. Po porannych treningach często wraca biegiem z ośrodka na stadion, żeby mieć pół godziny dla siebie. Przed pierwszym gwizdkiem myje zęby w pustej szatni, co powtarza w przerwie.

Przez całą karierę powtarza, że czuje się „oszustem”: kimś z futbolu amatorskiego i uniwersytetu, kto wszedł na zawodowe salony bocznymi drzwiami. Gdy został trenerem, miał wrażenie, że „ukradł komuś szansę”. Mówi, że ten niepokój napędza go do pracy.

Wypowiedzi

„Cierpię na syndrom oszusta. Nie zostałem zawodowcem, aż skończyłem 23 lata, więc nigdy nie wierzyłem w stu procentach, że jestem wystarczająco dobry, ale paradoksalnie to mnie motywowało, żebym trenował ciężej niż ktokolwiek inny.” (BBC Sport, listopad 2025)

„Staram się być konsekwentny wobec chłopaków, przekonywać ich, żeby nie żyli w żalu, i grać na krawędzi. Nigdy nie ustawialiśmy drużyny na remis.” (Sportsmax, kwiecień 2024)