
Praski trener, który z drugiej ligi i hotelowej restauracji doszedł do pięciu tytułów mistrza Czech ze Slavią.
Jindřich Trpišovský urodził się 27 lutego 1976 roku w Pradze. Jako piłkarz, między innymi z powodu problemów zdrowotnych, nie zrobił dużej kariery i szybko zaczął trenować. Pierwsze zajęcia prowadził w młodzieży Sparty Praga i Bohemiansu 1905, potem trenował juniorów starszych w Xaverovie i jednocześnie asystował w pierwszym zespole, który grał w drugiej lidze.
Pensja trenera młodzieży nie wystarczała, więc pracował też jako kelner i barman w hotelowych restauracjach, a później jako kierownik restauracji. Opowiadał, że rano otwierał lokal, o dziesiątej biegł na trening pierwszego zespołu, potem wracał do pracy, o piątej prowadził juniorów, a o czwartej nad ranem wstawał, bo tylko on miał klucze do sali gier. Licencję trenerską zawodową opłacił mu ojciec. Do wymarzonej pracy w seniorskiej piłce szedł osiemnaście lat.
W 2011 roku został pierwszym trenerem trzecioligowego wtedy Horní Měcholupy, zaplecza drugoligowego Viktorii Žižkov. W tym samym czasie asystował w Žižkovie Martinowi Pulpitowi i Romanowi Nádvorníkowi, a latem 2013 roku, gdy klub rozstał się z Włochem Giancarlem Favarinim, dostał pierwszy zespół. Klub był w ruinie. Piłkarze strajkowali przez cztery dni z powodu niewypłaconych pensji, klub zalegał miastu za dzierżawę stadionu, a na trening dla szesnastu zawodników miał czasem trzy piłki. Drużyna ćwiczyła w parku przy stadionie i na wzgórzu Vítkov. Trpišovský pożyczył klubowi dużą sumę, a niektórym piłkarzom pieniądze na czynsz. Pensja przychodziła raz na trzy miesiące, a piłkarze chodzili do pracy, bo futbol był dla nich hobby. Po latach nazywał to wielką szkołą, bo nauczyła ich szacunku dla pracy innych. W sezonie 2014/2015 Žižkov skończył drugą ligę na czwartym miejscu.
W czerwcu 2015 roku wypatrzył go dyrektor sportowy Slovanu Liberec Jan Nezmar. Trpišovský zastąpił Davida Vavruškę, a do Liberca przeniósł asystentów Zdeňka Houšteckiego i Jaroslava Köstla oraz trenera bramkarzy Štěpána Koláře, którzy pracują z nim do dziś. W pierwszym sezonie Liberec wyeliminował Hapoel Kirjat Szemona i Hajduk Split i wszedł do fazy grupowej Ligi Europy, gdzie wygrał 1:0 z Olympique Marsylia, choć z grupy nie awansował. Liberec zagrał w grupie Ligi Europy dwa sezony z rzędu. W lidze skończył trzeci, a w sierpniu i listopadzie 2015 roku był wybierany trenerem miesiąca. W Libercu poznał hokejowego trenera Filipa Pešána z Bílych Tygrů, bo hokej to jego druga pasja.
W grudniu 2017 roku Nezmar, już jako dyrektor sportowy Slavii, sprowadził go do Pragi w miejsce Jaroslava Šilhavégo. Pierwszy mecz, 17 lutego 2018 roku w Igławie, Slavia przegrała 0:1, wiosną skończyła ligę na drugim miejscu, ale wygrała finał Pucharu Czech z Jabłońcem. Obiecywał grać totalny, ofensywny futbol, a wielu się z tego śmiało. Rok później, wiosną 2019 roku, Slavia zdobyła mistrzostwo w meczu z Baníkiem Ostrawa i trener dostał szampańską kąpiel od napastnika Milana Škody. Obroniła też Puchar Czech, co dało jej pierwsze od 1942 roku podwójne zwycięstwo.
W Lidze Europy 2018/2019 wyeliminowała KRC Genk i po 4:3 z Sevillą w dogrywce dotarła do ćwierćfinału, w którym postawiła się Chelsea. Latem 2019 roku zdobyła Superpuchar Czech i Słowacji, a przez Cluj awansowała do fazy grupowej Ligi Mistrzów. Po awansie mówił, że sześć lat wcześniej był jeszcze w trzeciej lidze w Měcholupach, i że cele to jedno, a marzenia drugie. Trafiła tam na Barcelonę, Inter i Borussię Dortmund i zremisowała 0:0 na Camp Nou oraz 1:1 na San Siro. W kolejnych latach zdobyła mistrzostwo 2020 i 2021 oraz Puchar Czech 2021, a w sezonie 2021/2022 dotarła do ćwierćfinału Ligi Konferencji. W 2023 roku dołożył Puchar Czech, mimo drugiego miejsca w lidze. Mistrzostwa wróciły do Pragi w 2025 i 2026 roku. Po tytule z 2026 roku, przypieczętowanym zwycięstwem nad Jabłońcem, nazwał ten sezon najtrudniejszym w swojej karierze. Pięć razy został wybrany trenerem roku w Czechach, w latach 2019, 2020, 2021, 2023 i 2025.
Z polskimi klubami grał dwa razy. W sierpniu 2021 roku Slavia, mistrz Czech, spotkała się z Legią Warszawa w ostatniej rundzie eliminacji Ligi Europy. W Pradze był remis 2:2, a w rewanżu Tomáš Holeš dostał czerwoną kartkę już w trzeciej minucie. Slavia i tak prowadziła po golu Ubonga Ekpaia, ale Mahir Emreli dwiema bramkami dał Legii awans, 4:3 w dwumeczu. W sierpniu 2022 roku Slavia przegrała 1:2 w Częstochowie z Rakowem Marka Papszuna. Trpišovský przyznał wtedy, że Raków był lepszy, i to z bólem serca. W rewanżu dopiero Ivan Schranz w doliczonym czasie dogrywki zapewnił Slavii awans, 2:0. Trener mówił potem, że nie wie, czy bardziej cieszy się z awansu, czy z tego, że nie było rzutów karnych, o których myślał od 118. minuty. Awans porównał do triumfu z Sevillą w 2019 roku, a Papszun nazwał ten dwumecz największym bólem w trenerskiej karierze.
Latem 2026 roku do Slavii trafiło dwóch Polaków. Wiktor Nowak, wypożyczony wcześniej z Górnika Zabrze do Wisły Płock, przyszedł 16 czerwca 2026 roku. Oskar Kubiak, jeszcze rok wcześniej piłkarz drugoligowego Sokoła Kleczew, a potem Arki Gdynia, został przedstawiony 25 czerwca. Trpišovský opowiadał, że Kubiaka znalazł przypadkiem: sztab oglądał nagrania meczu ze względu na Nowaka, a on zobaczył lewego skrzydłowego, który dwa razy popędził za obronę na sześćdziesiąt metrów, i przez chwilę myślał, że to doświadczony trzydziestolatek. „Wystarczyły mi cztery minuty obserwacji”, wspominał, „to była miłość od pierwszego wejrzenia”.
Kubiak miał być już o krok od podpisania z innym klubem, a pomógł Nowak, który wszedł do wideorozmowy trenerów z zawodnikiem i powiedział: „Bracie, jest tu świetnie. Dwóch Polaków, będziemy w jednym pokoju”. Trener mówił, że bardzo mu to pomogło. Dodał, że czuje presję, bo nie był to łatwy transfer, i zależy mu, żeby chłopak się rozwinął. Po debiucie Kubiaka w lidze, w meczu ze Zbrojovką Brno wygranym 4:0, powiedział, że to zawodnik ponadprzeciętnej klasy, który zrobi wielką karierę, a po wyeliminowaniu jednej wady będzie na poziomie światowym. O jaką wadę chodzi, nie zdradził. Kubiak zadebiutował potem w Lidze Mistrzów przeciwko Lens. Nowaka chwalił za poświęcenie, skuteczność i ofensywny „czynnik X”.
Slavia Trpišovskiego gra najczęściej trójką obrońców, przeważnie 3-4-2-1, rzadziej 3-4-3 albo 4-2-3-1. Podstawą jest intensywna gra bez piłki: wczesne atakowanie odbiorcy podania, podwajanie i szybkie próby odbioru. Z piłką do ataku włącza się wielu zawodników, wahadłowi wbiegają za linię obrony, a dośrodkowania z boków są główną bronią. Pozycja wahadłowego jest tak ważna, że klub szukał jej obsady miesiącami po odejściu Davida Juráska, a po powrocie Juráska trener mówił, że w praktyce był on środkowym pomocnikiem na lewej stronie. Tłumaczył, że dla swojego systemu zawsze szuka piłkarzy, którzy do niego pasują, i wydobywa ich najmocniejsze strony.
Nie trzyma się jednego ustawienia. We wrześniu 2024 roku w meczu z Ludogorcem Razgrad przeszedł w trakcie gry z trójki na czwórkę obrońców, żeby wyrównać liczbę w środku pola trzy na trzy. Piłkarzom przekazał w dwudziestej minucie kartkę z korektą ustawienia, a pytany, co na niej napisał, odpowiedział, żartując, że „żeby grali lepiej”. Zmiany ustawienia traktuje jako sposób na zepchnięcie rywala do defensywy i wyprowadzenie kontry, a styl gry i charakter mają pozostać stałe.
Za wzór uważa Jürgena Kloppa, z którym często go porównują. Nosi czapkę z daszkiem od osiemnastu lat, bo chroni go przed słońcem i deszczem i pozwala zostać we własnym świecie, gdy kibice rywala krzyczą z trybun. Sztab jest stały: asystenci i trener bramkarzy pracują z nim od Žižkova. Piłkarzy wybiera po nagraniach i analizach, jak w przypadku Kubiaka. Mówił, że dla swojego systemu zawsze próbuje znaleźć idealnych graczy, którzy pasują do sposobu gry. Na Žižkov patrzy dziś jak na szkołę pracy bez pieniędzy, w której nauczył się cenić ludzi.
„Karel Brückner powiedział, że pierwsze ustawienie kończy się z gwizdkiem sędziego.” (SK Slavia, wrzesień 2024)
„Chcemy mieć swój styl, swój wyraźny podpis.” (iSport, luty 2024)
63
mecze
1,97
punktu na mecz
36
zwycięstw · 16 remisów, 11 porażek
| Okres | Klub | Pkt/mecz | |||
|---|---|---|---|---|---|
| od lipca 2025Liga czeska | Liga czeska | 63 | 36-16-11 | 1,97 | |
| 2018–2025Liga czeska | Liga czeska | 256 | 185-44-27 | 2,34 | |
| 2015–2017 | |||||
| 2013–2015 | Viktoria Žižkov |
Jindřich Trpišovský jest trenerem klubu Slavia Praga od lipca 2025.
Jindřich Trpišovský ma 50 lat. Urodził się 27 lutego 1976 roku.
Jindřich Trpišovský zdobył ze Slavią Praga pięć tytułów mistrza Czech: w 2019, 2020, 2021, 2025 i 2026 roku. Pięć razy został też wybrany trenerem roku w Czechach.
Slavia Jindřicha Trpišovskiego gra najczęściej trójką obrońców, przeważnie w ustawieniu 3-4-2-1. Podstawą jest intensywna gra bez piłki i wczesne atakowanie odbiorcy podania, a wahadłowi wbiegają za linię obrony i dośrodkowują z boków.
Jindřich Trpišovský trenował młodzież i dorabiał jako kelner i kierownik restauracji, a w 2013 roku objął pierwszy zespół Viktorii Žižkov. W 2015 roku przeszedł do Slovanu Liberec, a w grudniu 2017 roku do Slavii, gdzie zastąpił Jaroslava Šilhavégo.
W Lidze Europy 2018/2019 Slavia Jindřicha Trpišovskiego wyeliminowała KRC Genk i Sevillę, wygrywając z nią 4:3 po dogrywce, a w ćwierćfinale postawiła się Chelsea. W 2019 roku awansowała też do fazy grupowej Ligi Mistrzów.





