
Wychowanek Villarrealu, który z juniorów doszedł do pierwszej drużyny i dwa razy skończył z nią La Ligę na piątym miejscu.
Javier Calleja Revilla urodził się 12 maja 1978 roku. Hiszpańskie źródła zwykle podają Madryt, ale w dowodzie osobistym ma Alcalá de Henares, gdzie stawiał pierwsze kroki w seniorskiej piłce. Dziesięć lat spędził w szkółce Realu Madryt i grał w jego trzecim zespole, Realu Madryt C. Był, jak sam mówi, technicznym, kreatywnym pomocnikiem z dobrym widzeniem gry, który musiał dopracować fizycznie, bo inaczej nie miałby przyszłości.
W 1999 roku Antonio Cordón sprowadził go do Villarrealu. Zaczął w rezerwach, CD Onda w Tercera, a pod koniec sezonu trener pierwszego zespołu Paquito zabrał go na ostatnie dziesięć meczów Segunda División. Spędził w klubie siedem lat, do 2006 roku: awansował do Primera, wygrał dwa Puchary Intertoto i doszedł z Żółtą Łodzią Podwodną do półfinału Ligi Mistrzów, w którym Villarreal przegrał z Arsenalem. W Primera zadebiutował w wieku 22 lat, grał u boku Riquelmego i Forlána. Potem były Málaga (2006–2009) i Osasuna (2009–2012). Karierę zakończył w 2012 roku, bo, jak mówił, „straciłem entuzjazm”. Wspominał, że jako zawodowiec cieszył się grą mniej, niż powinien: radość czuł dopiero na początku i na końcu.
Po zakończeniu kariery zadzwonił do prezesa Fernanda Roiga Negueroles, a klub zaproponował mu drużynę Cadete Roda. Ten dzień nazwał w 2015 roku swoim najlepszym momentem w zawodzie, bo odzyskał zapał. Od 2014 roku prowadził juniorów Villarrealu w División de Honor, z którymi zdobył trzy mistrzostwa z rzędu, a w 2015 roku Copa de Campeones. Z jego drużyny do pierwszego zespołu przeszli m.in. Rodrigo Hernández, Alfonso Pedraza i Pau Torres.
Latem 2017 roku objął Villarreal B w Segunda B. Po sześciu meczach, 25 września 2017 roku, klub zwolnił Frana Escribę i powierzył mu pierwszy zespół. Roig tłumaczył, że nie trzeba szukać na zewnątrz tego, co ma się w domu. Calleja zaliczył najlepszy start trenera Villarrealu w Primera, w styczniu 2018 roku jako pierwszy trener Villarrealu wygrał na Santiago Bernabéu (1:0) i skończył sezon na piątym miejscu, co dało Ligę Europy. W pierwszym sezonie do pierwszej drużyny wprowadził ośmiu wychowanków, a do stycznia 2020 roku, w obu okresach pracy, czternastu, wśród nich Daniego Rabę, Pau Torresa, Samu Chukwueze i Manu Morlanesa.
Kolejny sezon zaczął fatalnie. 10 grudnia 2018 roku klub zwolnił go po piętnastu kolejkach z 14 punktami i 17. miejscem, a zastąpił go Luis García Plaza. Po 50 dniach, 29 stycznia 2019 roku, Roig zwolnił García i sprowadził Calleję z powrotem. Prezes sam przyznał, że „to zgrzyta”, ale robi odwrotnie, niż myśli opinia. Calleja, który widział drużynę z boku, w powrotnym meczu ustawił trzech środkowych obrońców i wahadłowych, na lewej stronie znalazł miejsce dla Pedrazy i utrzymał Villarreal. Drużyna doszła też do ćwierćfinału Ligi Europy. W sezonie 2019/2020 skończył znów na piątym miejscu. Klub podziękował mu mimo to 20 lipca 2020 roku, ściągając Unaia Emery'ego. Calleja mówił, że klub myślał o zmianie od porażki u siebie z Leganés, i zapowiedział, że do Villarrealu nie wróci już ratować sytuacji: „zdarzyło się raz, drugi raz nie będzie”.
5 kwietnia 2021 roku przejął ostatni w tabeli Deportivo Alavés po Abelardo, dziewięć kolejek przed końcem. Zdobył 15 punktów w dziewięciu meczach i uratował zespół przed spadkiem na kolejce przed końcem; w tekście dla The Coaches' Voice nazwał to „małym cudem”. Zespół skończył 2021 rok w strefie spadkowej i 28 grudnia 2021 roku klub zastąpił go José Luisem Mendilibarem.
W Levante, od 16 października 2022 roku po Mehdim Naftim, zespół wygrał pierwsze dwa mecze i przez 19 kolejek z rzędu nie przegrał. Skończył sezon równy punktami z Las Palmas i stracił bezpośredni awans na korzyść bilansu bramkowego, a w finale baraży przegrał z Alavés po rzucie karnym Asiera Villalibre w ostatnich sekundach dogrywki. Został w klubie, ale po remisie 0:0 w Ferrol i serii pięciu meczów bez zwycięstwa Levante zwolniło go 19 lutego 2024 roku. W liście pożegnalnym napisał, że w lecie najłatwiej byłoby odejść, ale nie chciał opuszczać okrętu w trudnym momencie.
Od lipca 2024 roku prowadził Real Oviedo w Segunda División. Drużyna walczyła o awans; w grudniu 2024 roku zmienił ustawienie na 4-4-2 z rombem, a po wygranej w Burgos w lutym 2025 roku Oviedo było liderem. Seria trzech porażek i remisu zakończyła się jego zwolnieniem 25 marca 2025 roku, przy szóstym miejscu. Następca, Veljko Paunović, awansował z Oviedo do Primera w barażach i kilka minut po awansie wspomniał o poprzedniku. Calleja mówił później, że czuje się „częścią awansu”. W Oviedo trenował Santiego Cazorlę, którego znał już z Villarrealu.
W lipcu 2025 roku objął saudyjskie Al-Riyadh, swoją pierwszą pracę poza Hiszpanią, i odszedł 10 listopada 2025 roku, gdy zespół był dwunasty i tracił trzy punkty do Al-Ittihad. Wyjaśniał, że nie chodziło o wyniki: dyrektor sportowy, który go sprowadził, pokłócił się z prezesem, a ten chciał pozbyć się wszystkiego, co z nim związane. 16 września 2026 roku został trenerem drugoligowego CD Eldense, klubu, który przejął Leo Messi, po zwolnieniu Claudia Barragána.
Jego zespoły mają dominować z piłką, a przy tym być dynamiczne i skuteczne na połowie rywala. Sam mówi: „Lubię mieć inicjatywę i żeby rywale martwili się o nas”, ale zaczyna od analizy własnej drużyny, dopiero potem rywala. W Villarrealu przywrócił romb w środku pola, grał też 4-2-3-1 i zmieniał system, gdy sytuacja tego wymagała; w wywiadzie z grudnia 2017 roku mówił, że system „nie jest więzieniem”. W Oviedo tłumaczył, dlaczego lubi 4-4-2 z rombem: pozwala wysoko naciskać wieloma zawodnikami, po odbiorze ma się wielu ludzi przed piłką, a przy rozegraniu zawodnicy są ustawieni schodkowo i bocznym obrońcom łatwiej wchodzić w ofensywę. Zaznaczał, że to ustawienie jest wymagające i zależy od profilu zawodników. Hasło tej wersji Oviedo brzmiało: nie biec do tyłu, tylko odbierać wysoko.
Przy ataku pozycyjnym podkreślał, że najtrudniej jest zbudować grę, a różnicę robi jakość na ostatnich metrach. Dlatego ważniejszy od samego posiadania jest cel, dla którego się je ma. W Eldense od września 2026 roku jego zespół gra najczęściej 4-2-3-1, sporadycznie 4-4-2.
Ma też opinię trenera, który ufa wychowankom: tłumaczył, że bez wahania podnosi graczy z rezerw, bo znają zasady gry, powtarzane przez lata.
„Nie chodzi o to, żeby mieć piłkę, tylko po co ją masz i jak możesz zrobić krzywdę rywalowi” (AS, luty 2025).
„Czasem mówię, że cierpliwość może podbić przeznaczenie, a jeśli się stawia na projekt, nie rozumiem, jak w krótkim czasie wszystko wylatuje w powietrze” (AS, styczeń 2026).
12
meczów
1,58
punktu na mecz
6
zwycięstw · 1 remis, 5 porażek
| Okres | Klub | Pkt/mecz | |||
|---|---|---|---|---|---|
| od września 2026Segunda División | Segunda División | 12 | 6-1-5 | 1,58 | |
| 2025–2026 | |||||
| 2024–2025Segunda División | Segunda División | 29 | 14-9-6 | 1,76 | |
| 2022–2024Segunda División | Segunda División | 69 | 31-25-13 | 1,71 | |
| 2021La Liga | La Liga | 25 | 9-5-11 | 1,28 | |
| 2019–2020La Liga | La Liga | 62 | 27-15-20 | 1,55 | |
| 2017–2018La Liga | La Liga | 50 | 21-13-16 | 1,52 | |
| 2017 | Villarreal II | ||||
| 2015–2017 | Villarreal U19 |
Javier Calleja jest trenerem klubu Eldense od września 2026.
Javier Calleja ma 48 lat. Urodził się 12 maja 1978 roku.
Javier Calleja objął pierwszy zespół Villarrealu 25 września 2017 roku, po zwolnieniu Frana Escriby. W styczniu 2018 roku jako pierwszy trener Villarrealu wygrał na Santiago Bernabéu (1:0), a sezon skończył na piątym miejscu, co dało Ligę Europy.
Villarreal zwolnił Javiera Calleję 10 grudnia 2018 roku, po piętnastu kolejkach, przy 14 punktach i 17. miejscu. Wrócił 29 stycznia 2019 roku, a ostatecznie klub podziękował mu 20 lipca 2020 roku, mimo piątego miejsca, ściągając Unaia Emery'ego.
Javier Calleja spędził w Villarrealu siedem lat, do 2006 roku. Awansował z nim do Primera, wygrał dwa Puchary Intertoto i doszedł do półfinału Ligi Mistrzów, w którym Villarreal przegrał z Arsenalem.
Levante zwolniło Javiera Calleję 19 lutego 2024 roku, po remisie 0:0 w Ferrol i serii pięciu meczów bez zwycięstwa. Wcześniej, w sezonie 2022/2023, przegrał z Levante finał baraży o awans z Alavés po rzucie karnym w ostatnich sekundach dogrywki.