Issame Charaï

Pochodzenie

Issame Charaï urodził się 11 maja 1982 roku w Merksem, dzielnicy Antwerpii, w rodzinie marokańskiego pochodzenia, i ma belgijskie oraz marokańskie obywatelstwo. Do klubu trafił późno. Do Berchem Sport zgłosił się sam, mając dwanaście albo trzynaście lat, bo wcześniej grał tylko na podwórkach. Usłyszał, że może przyjść w sobotę na test, i wylądował w „mierenhoop”, czyli „mrowisku”: grupie chłopców spoza klubu, którzy w sobotni poranek trenowali na boisku, a najlepszych wybierano do drużyn młodzieżowych. Po trzech tygodniach go wyłowiono.

Jako napastnik grał w Berchem Sport, gdzie trenerem był Marc Brys, następnie w Lierse, Verbroedering Geel, KV Mechelen i Sint-Truidense. Z Mechelen awansował do pierwszej ligi w pierwszym sezonie po przyjściu (2007), z Sint-Truidense wygrał rozgrywki drugiej ligi w 2009 roku. Karierę kończył w Tienen i Geel-Meerhout. Po serii kontuzji zakończył karierę w 2012 roku, w wieku 30 lat. Decyzję podjął, jak opowiadał, po telefonie, który odebrał, gdy bielił piwnicę.

Kariera trenerska

W 2012 roku Marc Brys, jego dawny trener z Berchem, zabrał go jako asystenta do saudyjskiego Al-Faisaly. Charaï mówił wtedy, że to niewiarygodne, iż trener, dla którego ma najwięcej szacunku, chce go w swoim sztabie. Po zwolnieniu Brysa w grudniu 2013 roku nie poszedł za nim do kolejnego klubu, tylko zrobił przyspieszony kurs trenerski dla byłych zawodowców i założył firmę przeprowadzkową.

Do Brysa wrócił w 2016 roku. Razem z nim pracował w Beerschot (awans do drugiej ligi po roku, przegrany finał baraży o Jupiler Pro League z Cercle Brugge), od maja 2018 roku w Sint-Truidense (obaj zostali zwolnieni w listopadzie 2019 roku) i od lata 2020 roku w Oud-Heverlee Leuven. Do listopada 2022 roku obaj poprowadzili razem 228 meczów. Odchodząc, Charaï mówił, że Brys zawsze motywował go do objęcia samodzielnej posady i nie widział w tym zdrady, tylko rodzaj dumy.

W listopadzie 2022 roku, w wieku 40 lat, objął reprezentację Maroka U-23. To była jego pierwsza praca jako szkoleniowca numer jeden. Do kadry powołał kilku zawodników urodzonych w Belgii, między innymi Benjamina Bouchouariego i Bilala El Khannoussa. Pod jego wodzą Maroko po raz pierwszy wygrało Puchar Narodów Afryki U-23: 8 lipca 2023 roku w finale pokonało po dogrywce Egipt 2-1. Wygrana dawała awans na igrzyska olimpijskie w Paryżu. Charaï wspominał potem mecze z pięćdziesięcioma tysiącami widzów i ministrem sportu, który przed spotkaniem wchodził do jego gabinetu. Pod koniec lutego 2024 roku federacja zwolniła go na cztery miesiące przed igrzyskami i zastąpiła Tarikiem Sektiouim.

Latem 2024 roku został asystentem Liama Rosenior w RC Strasbourg. W styczniu 2025 roku przeszedł do Rangers jako asystent Philippe'a Clementa, trenera, z którym od lat chciał pracować; obaj pochodzą z Antwerpii. Miesiąc później Clement został zwolniony. Charaï pozostał w tymczasowym sztabie Barry'ego Fergusona, a 13 czerwca 2025 roku klub potwierdził, że rozstał się z nim za porozumieniem stron.

W listopadzie 2024 roku, bez klubu, mówił, że mógł podpisać umowę w Afryce czy w drugiej lidze saudyjskiej, ale chce się sprawdzić w Europie i najlepiej w Belgii. Propozycje z Beveren, Lierse, drugich drużyn Anderlechtu i Club Brugge oraz rezerw AS Monaco odrzucił, bo chciał samodzielnie decydować, a to, jak tłumaczył, możliwe jest tylko w pierwszej drużynie.

17 czerwca 2025 roku został trenerem KVC Westerlo, następcą Timmy'ego Simonsa. Klub podkreślił jego znajomość belgijskiej ligi i nastawienie na rozwój młodych zawodników. Zadebiutował w Brukseli, przegrywając 2-5 z Anderlechtem, i szybko pokazał, że drużyna ma grać odważnie: w sezonie 2025/2026 padły między innymi wynik 4-0 w rewanżu z Anderlechtem i 5-5 w Brugii z Club Brugge. Westerlo zakończył rozgrywki na dziesiątym miejscu, a w Europe Play-Off długo walczył o miejsce w europejskich pucharach i na krótko objął prowadzenie. Latem 2026 roku skład zmienił się mocno: odeszło kilkunastu piłkarzy, a przyszło 17. Charaï twierdził, że wyniki na starcie sezonu 2026/2027 nie odpowiadały jakości gry.

Styl i metody

Westerlo w jego wydaniu gra otwarcie i ofensywnie, z dużą odwagą i dążeniem do przodu, a mecze rzadko bywają nudne. Najczęściej zespół ustawia się w 4-2-3-1; zdarzały się też 3-4-2-1 i 4-4-2.

Charaï mówi o jasno określonej tożsamości zespołu, widocznej zarówno z piłką, jak i bez niej. Po słabym początku sezonu 2026/2027 powiedział, że nie zmienił sposobu gry, tylko poprawiły się automatyzmy, a celem było, aby wszyscy jak najszybciej wiedzieli, co robić w posiadaniu i po stracie piłki. Klub traktuje Westerlo jako trampolinę dla młodych zawodników. Charaï porównał tę drogę do tego, co kilka lat wcześniej w Anderlechcie wprowadził Vincent Kompany pod hasłem „Trust the Process”, żałując tylko, że to hasło dostało negatywne konotacje.

Po wygranych nie pozwala sobie na euforię. Po zwycięstwie z Anderlechtem w grudniu 2025 roku zażartował, że nie może dawać drużynie dodatkowego dnia wolnego po każdym meczu. Jako zadanie klubu wskazuje pracę z zawodnikami nad szczegółami, tak by szybko się rozwijali. W belgijskiej prasie opisywano go jako taktycznego maniaka i menedżera ludzi.

Wypowiedzi

„Zawsze mnie motywował, żebym został pierwszym trenerem. Nigdy nie widział w tym zagrożenia ani zdrady, raczej rodzaj dumy.” (Oud-Heverlee Leuven, listopad 2022, o Marcu Brysie)

„Mam swoją filozofię, swój sposób gry i swoje widzenie futbolu. Uważam za bardzo ważne, żeby te wartości były widoczne zarówno wtedy, gdy mamy piłkę, jak i wtedy, gdy jej nie mamy.” (Le360, wrzesień 2026)