Brian Barry-Murphy

Pochodzenie

Brian Barry-Murphy urodził się 27 lipca 1978 roku w Cork. Jest synem Jimmy'ego Barry-Murphy'ego, legendy gaelickich sportów, który wygrywał mistrzostwa Irlandii w hurlingu i futbolu gaelickim, a później także jako trener. Barry-Murphy porównuje jego pozycję w irlandzkim sporcie do pozycji sir Alexa Fergusona. W dzieciństwie słyszał szepty „to syn Jimmy'ego”, a po wyjeździe do Anglii, jak mówi, nikt go już z ojcem nie kojarzył. Chodził do tej samej szkoły co późniejszy kapitan reprezentacji rugby Ronan O'Gara; z tamtych czasów pamięta, że O'Gara jako jedyny nie przyjmował za pewnik tego, co mówili nauczyciele o niemożności zostania zawodowym sportowcem.

W 1999 roku, gdy Barry-Murphy grał w Cork City, jego ojciec prowadził drużynę hurlingu z Cork i w półfinale Munster wystawił sześciu debiutantów i dziewięciu graczy poniżej 22 lat. Cork wygrało i zdobyło pierwszy od dziewięciu lat tytuł mistrza Irlandii. „Wiele od niego przejąłem, nie zdając sobie z tego sprawy”, mówi syn, który widział, że relacja ojca z zawodnikami wcale nie była chłodna.

Karierę zaczynał jako nastolatek w Cork City. Zagrał dwa mecze w reprezentacji Irlandii U21, a w 1999 roku, jako 20-latek, trafił do Preston North End, sprowadzony przez Davida Moyesa. Potem grał w Sheffield Wednesday, sześć lat w Bury, a od 2010 roku w Rochdale. W Rochdale był graczem-trenerem pod wodzą Keitha Hilla i awansował z nim do League One w 2014 roku. Karierę zakończył w 2018 roku jako pomocnik, po 23 latach grania.

Kariera trenerska

W sztabie Rochdale pracował od sezonu 2013/2014. W marcu 2019 roku klub zwolnił Hilla, jego przyjaciela, a Barry-Murphy został tymczasowym trenerem. Mówił później: „Nie planowałem być trenerem. Keith Hill był moim przyjacielem i go zwolnili. Wrzucono mnie na głęboką wodę”. W czterech meczach zdobył osiem punktów, na początku kwietnia dostał stałą pracę i dwukrotnie uratował zespół przed spadkiem z League One.

Rochdale było jednym z najbiedniejszych klubów ligi, więc zmienił styl i postawił na własnych młodych zawodników oraz wypożyczonych. Na telewizorach w stołówce puszczał nagrania z treningów, a zespół wyprowadzał piłkę od bramkarza krótkimi podaniami. W sierpniu 2019 roku w Southend Rochdale rozegrało 16 podań w 41 sekund, od własnego pola karnego do bramki, i akcja obiegła internet. We wrześniu 2019 roku zremisowało 1:1 z Manchesterem United na Old Trafford w Pucharze Ligi i odpadło dopiero w rzutach karnych; na ławce siedział 15-latek, a gola strzelił 16-letni Luke Matheson. W styczniu 2020 roku Rochdale zagrało z Newcastle w Pucharze Anglii i doprowadziło do powtórki. Po siedmiu porażkach w ośmiu meczach, Barry-Murphy powiedział: „Można mnie uznać za upartego, ale ani przez chwilę nie wierzę, że mamy wyrzucać do kosza to, jak gramy, bo mamy gorszy okres”. Z Brighton wypożyczył bramkarza Roberta Sáncheza, który później grał w Premier League; w kadrze miał też kilku młodych Irlandczyków, m.in. Gavina Bazunu.

W 2021 roku Rochdale spadło do League Two, a Barry-Murphy poprosił o rozwiązanie kontraktu, na co klub się zgodził. Wiele osób zdziwiło, że zamiast kolejnej pracy w seniorskim futbolu wybrał Manchester City i zastąpił Enzo Marescę na stanowisku trenera Elite Development Squad, czyli drużyny U21/U23. Przekonali go do tego Joe Shields i Jason Wilcox, którzy uwierzyli w niego, gdy był „kolejnym trenerem w League One”. Barry-Murphy dodaje, że nie wiedział, jak długo Guardiola zostanie w klubie, i uznał, że drugiej takiej szansy nie będzie. Guardiolę nazywa kimś, na punkcie którego miał obsesję od dawna.

W City spędził trzy lata. Drużyna wygrała Premier League 2 w sezonach 2021/2022 i 2022/2023; w 2023 roku City jako pierwszy klub w historii rozgrywek zdobyło trzy tytuły z rzędu (pierwszy, w 2021 roku, jeszcze za Maresci). Po drugim tytule Guardiola publicznie gratulował jemu i sztabowi oraz chwalił grę zespołu z piłką i bez niej. Pod jego okiem grali Cole Palmer, Rico Lewis, Oscar Bobb, Roméo Lavia, Liam Delap, James McAtee i Nico O'Reilly. Dzień przed meczem U21 Palmer zapytał Guardiolę, czy jeśli nie wejdzie w pierwszym zespole, może zagrać wieczorem w młodzieżówce. Wszedł w 89. minucie w meczu z Burnley i w U21 strzelił hat-tricka w wygranym 5:0 meczu z Leicester. Barry-Murphy mówi, że Palmer sprawiał, iż on sam wyglądał na świetnego trenera.

W lipcu 2024 roku Barry-Murphy odszedł z City, a jego miejsce zajął Ben Wilkinson. Tłumaczył, że w ostatnim półroczu miał poczucie, że robi to samo, a ktoś, kto prosi piłkarzy o odwagę, sam musi się sprawdzić gdzie indziej. Za wzór uważa Mikela Artetę i Enzo Marescę, którzy opuścili City, żeby spróbować samodzielnie. Zamierzał objąć zespół jako pierwszy trener, ale w grudniu 2024 roku van Nistelrooy zatrudnił go w pierwszym zespole Leicester City. Leicester nie utrzymało się w Premier League.

W czerwcu 2025 roku Cardiff City, świeżo po spadku z Championship, powierzył mu pierwszy zespół. Był czternastym trenerem w ciągu czternastu lat rządów właściciela Vincenta Tana. Barry-Murphy przebudował styl gry i zaufał młodym zawodnikom z regionu, m.in. Dylanowi Lawlorowi, Ronanowi Kpakio, Joelowi Colwillowi i Cianowi Ashfordowi. Jesienią 2025 roku w meczach drużyny wystąpiło 18 wychowanków akademii, a w jednym spotkaniu Pucharu EFL Trophy dwóch 15- i 16-latków pobiło klubowy rekord Aarona Ramseya jako najmłodsi gracze w historii Cardiff. Na zgrupowanie reprezentacji Walii w październiku 2025 roku selekcjoner Craig Bellamy powołał pięciu jego zawodników; w marcu 2025 roku nie miał w kadrze żadnego gracza Cardiff. W sezonie 2025/2026 Cardiff strzelił w League One najwięcej goli (90) i zajął drugie miejsce za Lincoln City. W grudniu 2025 roku zagrał z Chelsea w ćwierćfinale Pucharu Ligi; mecz przegrał, ale po raz pierwszy od 2019 roku stadion w Cardiff był wyprzedany. 18 kwietnia 2026 roku po wygranej 3:1 w Reading Cardiff zapewnił sobie bezpośredni awans do Championship na cztery kolejki przed końcem, z rekordową w historii klubu liczbą 91 punktów. Piłkarze wychowani w akademii Cardiff rozegrali w tym sezonie więcej minut niż w jakimkolwiek innym klubie EFL. Barry-Murphy mówił po awansie, że celem było dać kibicom drużynę, którą znów będą chcieli oglądać, a zrobili to w dużej mierze miejscowi wychowankowie.

Latem 2026 roku Cardiff sprowadził Krystiana Bielika. Barry-Murphy mówił, że klub obserwował go od dawna, że jest „bardzo techniczny i gra na bardzo wysokim poziomie od bardzo dawna”, a dla niego najważniejsze było poczucie, że Polak chce się rozwijać mimo doświadczenia. W październiku 2026 roku, w remisie 2:2 w Middlesbrough, Bielik grał w środku obrony obok Gabriela Osho. Trener powiedział, że od przyjścia ma „ogromny wpływ na szatnię” i pokazuje przywództwo. We wrześniu 2026 roku, w meczu w Portsmouth, Bielik wdał się w szarpaninę z młodym kibicem. Barry-Murphy bronił go publicznie, mówiąc, że piłkarz poszedł po piłkę i został uderzony w twarz, a później złożył referencje i zeznanie dla niezależnej komisji Football Association. Bielik przyznał się do zarzutu niewłaściwego zachowania i dostał zawieszenie na dwa mecze.

Styl i metody

Barry-Murphy gra z piłką, agresywnie ją odbiera i próbuje kontrolować mecz. W sezonie 2025/2026 Cardiff miał w League One najwyższe średnie posiadanie, ponad 60 procent, i dobrą obronę, bo przeciwnicy rzadko się do niej zbliżali. Zapytany, czy potrzebuje kolejnego wysokiego środkowego obrońcę, który poradzi sobie z siłowymi napastnikami League One, odpowiedział: „Nie”. Zaufał obrońcom, którzy potrafią wyprowadzić piłkę: Calumowi Chambersowi, Willowi Fishowi i Gabrielowi Osho, a młodym Lawlorowi i Kpakio dał miejsce w składzie. W Championship w sezonie 2026/2027 Cardiff gra najczęściej w ustawieniu 4-2-3-1, czasem w 4-1-4-1.

Od Guardioli i trenera przygotowania fizycznego Lorenzo Buenaventury nauczył się, jak plan treningowy realizuje model gry. Przyznaje, że w Rochdale przesadzał z posiadaniem piłki: statystyki były wielkie, ale nie zawsze skuteczne. Od Guardioli usłyszał radę, żeby pamiętał, skąd pochodzi, a drużyna odzwierciedlała to, kim jest. W Cardiff, jak mówi, „za dużo tiki-taki” nie zostałoby zaakceptowane przez miejscowych.

Mindset, jak mówi, buduje się na treningu: program treningowy ma wynikać z modelu gry i być odnoszony do wszystkiego, co drużyna robi w tygodniu. Dla każdego zawodnika ustala indywidualny plan poprawy, na przykład liczby goli, i oczekuje, że w zamian piłkarz zrobi to, czego potrzebuje drużyna. Nie chce, by mówiono do niego „szefie”, na rozmowy przychodzi w dresie ze stoperem. Najtrudniejszy jest dla niego wybór składu, bo, jak mówi, irlandzkie wychowanie sprawia, że czuje się winny wobec tych, którzy nie grają.

Podkreśla rozwój zawodników. Chce, by każdy w kadrze, młody czy doświadczony, czuł, że klub inwestuje w jego poprawę. Przejście z elitarnej młodzieży do seniorskiego futbolu nazywa naturalnym: różnią się charaktery zawodników, a sposób pracy zostaje ten sam. W Rochdale przekonał weteranów szczegółowymi sesjami treningowymi. Mówi, że największą satysfakcję daje mu patrzenie, jak zawodnicy się rozwijają, i że pozycja w tabeli nie zajmuje go tak jak ich postępy.

Wypowiedzi

„Od niego nauczyłem się, jak ważne jest obsesyjne skupienie każdego dnia.” (o Guardioli, Sky Sports, grudzień 2025)

„Patrząc wstecz, były mecze, w których przesadziliśmy: ogromne statystyki posiadania, ale nie zawsze tak skuteczne, jak powinny.” (The Guardian, grudzień 2025)