
Baskijski trener, który zdobywał tytuły w Boliwii i Chile, a po latach pracy poza Hiszpanią w 2026 roku objął Rayo Vallecano.
Beñat San José Gil urodził się 24 września 1979 roku w San Sebastián. Wychował się w akademii Realu Sociedad w Zubieta, gdzie grał jako lewonożny pomocnik. Pierwszych podopiecznych miał, gdy sam miał piętnaście lat: w wakacyjnych obozach uczył ośmiolatków. Dwie poważne kontuzje kolana zabrały mu szybkość i szanse na pierwszy zespół; próbował jeszcze sił w Tercera Division i w klubie z Saint-Jean-de-Luz, grał też w reprezentacji Hiszpanii w piłce plażowej. W wieku 23 lat zakończył karierę, zanim zadebiutował w Primera División. Później nazywał te kontuzje „błogosławieństwem”, bo mógł zacząć trenować bardzo wcześnie.
Jako dzieciak zakochał się w „Dream Teamie” Johana Cruyffa, bo, jak mówił, to był „inny futbol”; w kadrze piłki plażowej dopytywał kolegę, dlaczego tamta Barcelona grała tak dobrze. Trenowanie dzieci zaczął od obozów wakacyjnych, potem pracował w klubie Antiguoko i wrócił do Realu Sociedad jako trener młodzieży. W Zubieta spędził cztery lata, od 2008 roku. W 2016 roku mówił, że przez jego ręce przeszło 90 procent piłkarzy ówczesnych rezerw Realu.
Arabia Saudyjska (2012–2015). Gdy miał 32 lata, dostał ofertę z Al-Ittihad, największego klubu Arabii Saudyjskiej, na prowadzenie drużyny do lat 21. Kiedy rezerwy były na drugim miejscu, zwolniono trenera pierwszej drużyny, a San José został tymczasowym szkoleniowcem z zadaniem odbudowy szatni i awansu do Pucharu Króla. Drużyna wygrała rozgrywki w 2013 roku z rekordową liczbą goli. Był to jego pierwszy tytuł; według siebie został najmłodszym europejskim trenerem, który wygrał trofeum poza własnym krajem. Potem pracował w Al-Ettifaq w sezonie 2014/2015. Kontrakt rozwiązano po przegranym derbach, gdy zespół był drugi w tabeli, a prezes wpadł we wściekłość, jak sam opowiadał.
Chile i Boliwia (2015–2018). W Chile zobaczył Universidad de Chile Jorge Sampaolego i został fanem tamtejszego futbolu. Przed Copa América 2015 pojechał do Santiago i przez miesiąc siedział w hotelu, oglądając mecze. Wkrótce Deportes Antofagasta zaproponował mu pracę. Zespół był ostatni i miał strzelone dwa gole. San José utrzymał go, a potem, łącząc rolę trenera i dyrektora sportowego, sprowadził zawodników i doprowadził klub do najlepszego miejsca w jego historii.
W Boliwii objął Bolívar, który w poprzednim sezonie był siódmy. Już w Apertura 2016 prowadził stawkę od siódmej kolejki. W ostatniej kolejce Bolívar, któremu wystarczał remis, przegrał ze Sport Boys 2:3 po golu straconym w 112. minucie. Trener mówił po meczu, że „manipulacja jest ogromna, wszystko jest ustawione”. Trzy dni później Bolívar przegrał z The Strongest 1:2 w dodatkowym meczu o tytuł. Odpowiedź przyszła rok później: w 2017 roku zespół zdobył zarówno Apertura, jak i Clausura.
W grudniu 2017 roku San José objął Universidad Católica. Klub zaczął sezon od sześciu zwycięstw, najlepiej w swojej historii, a trener, jak na chilijskie warunki, otworzył treningi dla kibiców i prasy. W 2018 roku Católica zdobyła mistrzostwo Chile.
Europa i Meksyk (2019–2024). Po krótkim epizodzie w Al-Nasr w Zjednoczonych Emiratach Arabskich wrócił w 2019 roku do Europy, do belgijskiego KAS Eupen. W sezonie 2020/2021 klub dotarł do półfinału Pucharu Belgii i zajął najlepsze miejsce w swojej historii. Później pracował w meksykańskim Mazatlán, a w listopadzie 2022 roku wrócił do Bolívaru. W Copa Libertadores 2023 klub osiągnął ćwierćfinał, najlepszą fazę grupową w historii boliwijskiego futbolu w tym stuleciu, i był pierwszym boliwijskim zespołem w tej fazie od 2017 roku. San José odszedł w listopadzie 2023 roku do meksykańskiego Atlas, nie wygrawszy ligi. W Atlas pracował do grudnia 2024 roku.
Eibar i Rayo Vallecano (od 2025). W lutym 2025 roku objął SD Eibar, który cztery mecze z rzędu nie strzelił gola. Jako baskijski trener marzył o tej pracy; w Meksyku oglądał mecze Realu i Eibaru razem z asystentem Ibanem Fagoagą. Zespół zaczął od dziesięciu meczów bez porażki, najlepszego startu trenera w historii klubu, a w sezonie 2025/2026 zdobył w drugiej rundzie 43 punkty z 64 możliwych, najlepiej w dziejach klubu, i skończył ósmy, krok od baraży o awans. Odszedł po sezonie: 18 czerwca 2026 roku Rayo Vallecano ogłosiło go następcą Iñigo Péreza, który poprowadził klub do finału Ligi Konferencji i przeszedł do Villarrealu. To jego pierwsza praca w Primera División. Do Madrytu zabrał Fagoagę i trenera przygotowania fizycznego Gastóna Llovérasa.
Jego bazowe ustawienie to 4-2-3-1, które potrafi zmienić się w 4-3-3 lub 4-4-2, a okazjonalnie w trzech środkowych obrońców. W Rayo w sezonie 2026/2027 drużyna wychodzi najczęściej w 4-2-3-1, czasem w 4-3-3 i 4-1-4-1 w bloku średnim. Chce piłki i gry pionowej jednocześnie: zbliżenia zawodników, wyprowadzenia przez krótkie podania i szybkiego przyspieszenia, gdy pojawi się przestrzeń. W Eibarze boczni obrońcy schodzili do środka, a jeden z nich bywał trzecim środkowym obrońcą. Mówił, że wygląda to dziwnie, ale taka struktura pozwala atakować lepiej niż klasyczne doskakiwanie skrzydłem. Pressing jest średnio-wysoki, a stałe fragmenty zespół ma dobrze przećwiczone. Przyznaje, że intensywność niesie ryzyko: gdy rywal przejdzie pierwszą linię pressingu, za plecami robi się miejsce.
Najważniejsi dla niego byli Johan Cruyff, Marcelo Bielsa (Athletic Bilbao z lat 2011–2013 uważa za jeden z najlepszych zespołów, jakie widział) i Sampaoli. Chce, żeby wszyscy piłkarze bronili i wszyscy atakowali, bez podziału wysiłku. Mówi o sobie, że jest „zakochany w taktyce”. Bliscy twierdzą, że ma obsesję na punkcie futbolu, a odpoczywa, oglądając kolejne mecze.
„Jestem zakochany w taktyce, w historii taktyki. Starałem się poznać wszystkie systemy i nigdy nie przywiązywać się do jednego.” (EFE, marzec 2018)
„Chcę, żeby moja drużyna miała piłkę i grała wertykalnie.” (Diario AS, luty 2025)
12
meczów
1,25
punktu na mecz
4
zwycięstwa · 3 remisy, 5 porażek
| Okres | Klub | Pkt/mecz | |||
|---|---|---|---|---|---|
| od lipca 2026La Liga | La Liga | 12 | 4-3-5 | 1,25 | |
| 2025–2026Segunda División | Segunda División | 40 | 19-10-11 | 1,68 | |
| 2025–2026Segunda División | Segunda División | 63 | 27-18-18 | 1,57 | |
| 2023–2024 | Atlas | ||||
| 2022–2023 | Bolívar | ||||
| 2021–2022 | Mazatlán | ||||
| 2019–2021Jupiler Pro League | AS Eupen | Jupiler Pro League | 63 | 18-19-26 | 1,16 |
| 2018–2019 | Al Nasr | ||||
| 2018 | Universidad Católica | ||||
| 2016–2017 | Bolívar | ||||
| 2015–2016 | Deportes Antofagasta | ||||
| 2014–2015 | |||||
| 2013 |
Beñat San José jest trenerem klubu Rayo Vallecano od lipca 2026.
Beñat San José ma 47 lat. Urodził się 24 września 1979 roku.
Beñat San José zdobył między innymi mistrzostwo Boliwii z Bolívarem, wygrywając w 2017 roku zarówno Apertura, jak i Clausura. W 2018 roku zdobył mistrzostwo Chile z Universidad Católica.
Beñat San José objął SD Eibar w lutym 2025 roku, gdy zespół cztery mecze z rzędu nie strzelił gola, i zaczął od dziesięciu meczów bez porażki. W sezonie 2025/2026 Eibar zdobył w drugiej rundzie 43 punkty z 64 możliwych i skończył ósmy, krok od baraży o awans.
Beñat San José gra bazowo w ustawieniu 4-2-3-1, które potrafi zmienić się w 4-3-3 lub 4-4-2. Chce jednocześnie piłki i gry pionowej, a pressing jest średnio-wysoki. Wszyscy piłkarze mają bronić i atakować, a za wzór uważa Johana Cruyffa, Marcelo Bielsę i Jorge Sampaolego.
Beñat San José zakończył karierę w wieku 23 lat, zanim zadebiutował w Primera División, bo dwie poważne kontuzje kolana zabrały mu szybkość i szanse na pierwszy zespół Realu Sociedad. Później nazywał je „błogosławieństwem”, bo mógł zacząć trenować bardzo wcześnie.





