
Austriak od szybkiego, pressingowego futbolu: tytuły z Salzburgiem i Young Boys, półfinał Ligi Europy z Eintrachtem w 2019.
Adolf „Adi” Hütter urodził się 11 lutego 1970 roku w Hohenems w Vorarlbergu, a wychował w sąsiednim Altach, wsi tuż przy granicy ze Szwajcarią. Jako siedmiolatek napisał w szkole, że chce zostać zawodowym piłkarzem. Nauczycielka powiedziała mu, że to nie jest zawód, ale on nie zmienił zdania. W wieku 17 lat był już podstawowym zawodnikiem Altach w trzecioligowej Regionallidze West. Wyuczył się zawodu kupca hurtowego, a jako 18-latek przeniósł się do Grazer AK.
Największe lata miał w Austrii Salzburg (1993–2000): trzy mistrzostwa kraju (1994, 1995, 1997) i finał Pucharu UEFA 1994 z Interem Mediolan. W pierwszym meczu finału pauzował, w rewanżu na San Siro zagrał przed ponad 80 tysiącami widzów. Po drodze Austria wyeliminowała Eintracht Frankfurt, a on strzelił gola w pierwszym meczu ćwierćfinału. Zagrał 14 razy w reprezentacji Austrii, ale w 1998 roku selekcjoner Herbert Prohaska nie zabrał go na mistrzostwa świata. Odrzucił ofertę 1860 Monachium. Po latach uznał, że siedział wtedy w strefie komfortu, i obiecał sobie, że jako trener pojedzie za granicę, jeśli tylko dostanie szansę.
Mentorem nazywa Heriberta Webera, który wiosną 1996 roku został trenerem Austrii Salzburg i kazał drużynie wybrać kapitana. Zespół wskazał Hüttera, choć kandydowali też bramkarz Otto Konrad i Wolfgang Feiersinger, i opaskę nosił cztery lata. Po Salzburgu grał jeszcze w Grazer AK (Puchar Austrii 2002) i Kapfenberger SV, a od 2005 roku w rezerwach Red Bull Salzburg. Karierę skończył w sierpniu 2007 roku z powodu przewlekłego zapalenia ścięgna Achillesa.
Wszedł do zawodu w Salzburgu: najpierw jako asystent w rezerwach Red Bulla, od 2008 roku jako pierwszy trener drugoligowych Juniors. Chciał prowadzić juniorów, a dostał zespół, który od razu rozliczano z wyników. Sam mówi, że był niecierpliwy i zbyt emocjonalny, bo oczekiwał od chłopaków tego, co sam prezentował jako reprezentant kraju. W 2009 roku wrócił do rodzinnego Altach, które właśnie spadło z Bundesligi. Wymienił w drużynie około 20 piłkarzy i skończył sezon na trzecim miejscu, trzy punkty od awansu, rok później na drugim, punkt od awansu. W kwietniu 2012 roku został zwolniony na osiem kolejek przed końcem, choć Altach znów było drugie. Po latach mówił, że naprawdę leżał wtedy na dnie.
Grödig w drugiej lidze uważa za swoją ostatnią szansę. Z klubu z siedmiotysięcznego miasteczka pod Salzburgiem zrobił mistrza drugiej ligi 2013 roku, z 75 punktami i dziesięcioma więcej niż Altach. Po awansie przebudował skład pod pressing: sprzedał najlepszego strzelca z 17 golami, bo był za wolny, i sprowadził szybkich, głodnych piłkarzy z niższych lig. Piłkarze, jak wspominał, myśleli, że zwariował. Grödig skończyło sezon 2013/2014 na trzecim miejscu i weszło do kwalifikacji Ligi Europy.
Latem 2014 roku zatrudnił go Red Bull Salzburg, gdzie dyrektorem sportowym był Ralf Rangnick, a poprzednikiem Roger Schmidt. Hütter zdobył od razu dublet, mistrzostwo i Puchar Austrii 2015, a w lidze zespół strzelił 99 goli. Pracował z Marcelem Sabitzerem i Naby Keitą, którego klub kupił z drugoligowego Istres, ale z drużyny odchodzili Sadio Mané i Kevin Kampl. Hütter nie chciał co roku zaczynać od nowa i mówił wprost, że nie widzi siebie w roli trenera od szkolenia. Nie zgadzał się też z Rangnickiem w sprawie gry bez piłki: dyrektor chciał ją zmieniać radykalnie, a Hütter chciał móc „patrzeć w lustro” i rozpoznawać własne pomysły. W czerwcu 2015 roku rozstali się za porozumieniem stron.
Spędził trzy miesiące bez pracy i we wrześniu 2015 roku objął Young Boys Berno. Klub od 1986 roku nie był mistrzem Szwajcarii, a od 2010 roku wygrywała Bazylea. Hütter co roku odmładzał skład i zmieniał mentalność szatni. Dwa razy był drugi, a w trzecim sezonie, 28 kwietnia 2018 roku, zapewnił tytuł w meczu z Lucerną, w którym decydującego gola strzelił wprowadzony przez niego z ławki Jean-Pierre Nsame. Przewaga nad Bazyleą wynosiła 16 punktów. W listopadzie 2017 roku odmówił Werderowi Brema, bo nie chciał rezygnować z walki o tytuł, a austriacki związek pytał go o posadę selekcjonera. Finał Pucharu Szwajcarii Young Boys przegrało z FC Zürich 1:2. Hütter mówił, że w Bernie nauczył się łączyć w szatni ludzi z wielu kultur.
Od lata 2018 roku prowadził Eintracht Frankfurt, po Niko Kovaču, który wygrał Puchar Niemiec i odszedł do Bayernu. Start był fatalny: 0:5 z Bayernem w Superpucharze, odpadnięcie z pucharu z czwartoligowym Ulm i cztery punkty w pięciu kolejkach ligowych. Klub nie stracił jednak do niego zaufania. Hütter postawił na trzech napastników naraz: Lukę Jovicia, Sébastiena Hallera i Ante Rebicia, a prasa nazwała ich „Büffelherde”, stadem bawołów. Po wygranej 4:1 z Hannoverem przyszła seria meczów bez porażki. W Lidze Europy Eintracht wygrał wszystkie sześć spotkań grupowych, wyeliminował Szachtar, Inter i Benficę, a w półfinale po dwóch remisach odpadł z Chelsea w rzutach karnych. W pierwszym meczu z Interem Hütter kopnął butelkę z wodą i na rewanż musiał iść na trybuny. Jovic strzelił 27 goli, Haller 20, Rebic 10, a latem cała trójka odeszła. Związek zawodowych piłkarzy VDV wybrał go trenerem sezonu 2018/2019. Potem Eintracht doszedł do półfinału Pucharu Niemiec (2019/2020), a w 2020/2021 skończył ligę na piątym miejscu.
Rozstanie z Frankfurtem było gorsze od całej przygody. Gdy dyrektor Fredi Bobic zapowiedział odejście, Hütter publicznie zadeklarował, że zostaje, a w kwietniu 2021 roku ogłosił przejście do Borussii Mönchengladbach. Eintracht, wciąż walczący o Ligę Mistrzów, wygrał tylko trzy z ostatnich siedmiu meczów i przegrał ze Schalke 4:3 w przedostatniej kolejce. Hütter nazywa tę porażkę punktem zwrotnym. W Gladbach spędził jeden sezon. Wygrał 5:0 z Bayernem w Pucharze Niemiec w październiku 2021 roku, ale w lidze drużyna grała poniżej oczekiwań, a w styczniu 2022 roku odszedł Max Eberl, który go ściągnął. Hütter zakończył współpracę za porozumieniem stron w maju 2022 roku; Borussia była wtedy dziesiąta.
Po przerwie, w której oglądał dużo meczów, 4 lipca 2023 roku został trenerem AS Monaco. W pierwszym sezonie zajął drugie miejsce w Ligue 1 za Paris Saint-Germain, w drugim trzecie, i dwa razy wprowadził zespół do Ligi Mistrzów. Miał jedną z najmłodszych drużyn ligi, z Folarinem Balogunem, Wissamem Ben Yedderem, Aleksandrem Gołowinem i Takumim Minamino. W październiku 2025 roku klub go zwolnił, uznając, że po ponad dwóch sezonach poziom gry nie wzrósł tak, jak oczekiwano.
Jako ekspert Canal+ komentował finał Ligi Mistrzów 2026. Pod koniec maja 2026 roku, po zwolnieniu Alberta Riery, wrócił do Eintrachtu, odrzuciwszy wcześniej ofertę klubu z Premier League. Na pierwszej konferencji przeprosił za zdanie z 2021 roku, że przy zmianie klubu „zmienią się tylko barwy”, nazywając je „absolutnym głupstwem”. Z szefem klubu Axelem Hellmannem, z którym się wtedy poróżnił, pojednał się dużo wcześniej. Pracuje z asystentami Christianem Peintingerem i Klausem Schmidtem, który był z nim w Monaco.
Zaczynał jako trener piłki z posiadaniem i krótkimi podaniami, bo tak grał sam. Zwrot nastąpił po rozmowie z Rangnickiem, która skłoniła go do pytania, co robić, gdy piłkę ma rywal. Przypomniał sobie wtedy Milana Miklavicia z Grazer AK, który w 1992 roku kazał grać pressingiem w stylu Arrigo Sacchiego, a wpływ miał też Helmut Groß, współpracownik Rangnicka, który wykazał, że około 70 procent goli pada po odbiorze piłki. Hütter zaczął stosować ten model w drugim roku w Grödig. Dziś mówi o połączeniu obu podejść: szybkie przejście i odbiór po stracie, ale z techniką, bo to ona rozstrzyga w ostatniej tercji. Przeciw niskim blokom, jak w Monaco, potrzebuje kreatywnych zawodników.
Jego drużyny bronią wysoko, żeby po odbiorze mieć krótką drogę do bramki, i wymagają szybkości. Monaco 2023/2024 miało drugi atak ligi i najwyższą intensywność pojedynków, strzelało wiele goli głową po stałych fragmentach, ale odsłaniało się na kontry. Hütter lubi mieć czterech zawodników w osi, a strukturę dopasowuje do kadry. W Monaco zaczynał od 3-4-2-1, potem coraz częściej grał 4-2-3-1. W Frankfurcie najpierw dał miejsce trzem napastnikom, a w grudniu 2020 roku zmienił ustawienie i seria dziewięciu zwycięstw w dziesięciu meczach dała Eintrachtowi miejsce w pierwszej czwórce. Po sezonie 2018/2019 uznał, że za późno zaczął rotować i drużyna wypaliła się na koniec, więc zmienił podejście.
Dużo pracuje nad głową. Od lat współpracuje z psychologiem motywacji Jörgiem Zeyringerem, poznanym w Salzburgu, z którym napisał dwie książki, w tym „Teamgeist” z 2019 roku. Przeszedł szkolenie medialne, a w 2009 roku wziął trenera personalnego. W Grödig kazał piłkarzom zamknąć oczy i wyobrazić sobie mistrzostwo, w Bernie powiesił w szafkach ich zdjęcia z wizją celu. Z natury jest spokojny i uprzejmy, ale potrafi być twardy. Evan Ndicka odczuł to w sezonie 2018/2019, a relacje z Rebiciem były napięte. W 2026 roku opisał swój styl jako połączenie bliskości i dystansu: nie jest przyjacielem piłkarzy, ale daleko mu do bycia ich przeciwnikiem.
Z polskiej perspektywy najbardziej znany jest wątek Radosława Majeckiego. W Monaco bramkarz był początkowo rezerwowym, potem wygrał rywalizację i został pierwszym bramkarzem, a w styczniu 2025 roku w TVP Sport mówił, że widzi go w reprezentacji Polski. Dwa miesiące później po błędzie w meczu z Tuluzą posadził go na ławce i wrócił do Philippa Köhna, co nazwał trudną decyzją. W drugiej części sezonu 2024/2025 Majecki nie był już jego pierwszym wyborem, a potem został wypożyczony do Stade Brestois.
„Nie zmieniłem się, tylko rozwinąłem, bo zobaczyłem, czego mi jeszcze brakuje.” (SPOX, marzec 2022)
„Nie chodzi o to, żeby nie przegrać meczu. Chodzi o to, żeby go wygrać.” (Die Presse, wrzesień 2019)
11
meczów
1,64
punktu na mecz
5
zwycięstw · 3 remisy, 3 porażki
| Okres | Klub | Pkt/mecz | |||
|---|---|---|---|---|---|
| od lipca 2026Bundesliga | Bundesliga | 11 | 5-3-3 | 1,64 | |
| 2023–2026Ligue 1 | Ligue 1 | 122 | 60-27-35 | 1,70 | |
| 2021–2022Bundesliga | Bundesliga | 37 | 14-9-14 | 1,38 | |
| 2018–2021Bundesliga | Bundesliga | 110 | 49-27-34 | 1,58 | |
| 2015–2018Szwajcarska Super League | Szwajcarska Super League | 72 | 46-15-11 | 2,13 | |
| 2014–2015Bundesliga austriacka | Bundesliga austriacka | 36 | 22-7-7 | 2,03 | |
| 2012–2014Bundesliga austriacka | Grödig | Bundesliga austriacka | 36 | 15-9-12 | 1,50 |
| 2009–2012 |
Adi Hütter jest trenerem klubu Eintracht Frankfurt od lipca 2026.
Adi Hütter ma 56 lat. Urodził się 11 lutego 1970 roku.
Adi Hütter zdobył jako trener między innymi mistrzostwo drugiej ligi austriackiej z Grödig w 2013 roku, mistrzostwo i Puchar Austrii z Red Bull Salzburg w 2015 roku oraz mistrzostwo Szwajcarii z Young Boys Berno, które zapewnił 28 kwietnia 2018 roku.
Eintracht Frankfurt z Adi Hütterem doszedł w sezonie 2018/2019 do półfinału Ligi Europy. Wygrał wszystkie sześć meczów grupowych, wyeliminował Szachtar, Inter i Benficę, a z Chelsea odpadł w rzutach karnych po dwóch remisach.
AS Monaco zwolniło Adi Hüttera w październiku 2025 roku, uznając, że po ponad dwóch sezonach poziom gry nie wzrósł tak, jak oczekiwano. W pierwszym sezonie zespół był drugi w Ligue 1, w drugim trzeci.
Adi Hütter prowadził Radosława Majeckiego w AS Monaco. Bramkarz był początkowo rezerwowym, potem został pierwszym bramkarzem, ale w marcu 2025 roku po błędzie w meczu z Tuluzą trener posadził go na ławce. Później Majecki został wypożyczony do Stade Brestois.





