Top 10 transferów w Rosji

6. Aiden McGeady (Celtic Glasgow – Spartak Moskwa)

Irlandczykowi było już od jakiegoś czasu ciasno w „The Bhoys”. Choć piłkarzom pochodzącym z Zachodu na ogół ciężko jest się przystosować do warunków ligi największego kraju świata. Mimo to, McGeady podjął wyzwanie i stał się jednym z liderów byłego już wicemistrza Rosji. Jego ruchliwość i waleczność sprawiały, że przeciwnikom zawsze trudno go było powstrzymać. W swoim debiutanckim sezonie w Premier Lidze na listę strzelców wpisał się dwa razy i zaliczył trzy asysty.

5. Keisuke Honda (VVV-Venlo – CSKA Moskwa)

Wiele mówiło się o ogromnym talencie tego pomocnika. Początek sezonu w Rosji był prawdziwym popisem w wykonaniu japońskiego piłkarza. Z miejsca stał się liderem CSKA, spychając na dalszy plan nadzieję miejscowego futbolu, Ałana Dzagojewa. Nieco zaszkodziły mu mistrzostwa świata, z których wrócił wyraźnie przemęczony. Jednak, gdy doszedł do siebie, ponownie stanowił o sile obecnego wicemistrza Rosji. Kto wie, czy już latem nie zmieni pracodawcy.

4. Kevin Kuranyi (Schalke Gelsenkirchen – Dynamo Moskwa)

Dynamo w ostatnim czasie słynęło ze sprowadzania z Zachodu znanych nazwisk, które nie spełniały oczekiwań i równie szybko wracały do cieplejszych rejonów Europy. Niemiecki napastnik okazał się jednak odstępstwem od tej reguły. Już w ligowym debiucie wpisał się na listę strzelców. Utrzymał formę z boisku Bundesligi i w Rosji również regularnie trafiał do siatki. Łącznie w 16 meczach Premier Ligi na listę strzelców wpisał się dziewięć razy, co w słabiutkim w tym sezonie Dynamie jest nie lada wyczynem.

3. Ołeksandr Alijew (Dynamo Kijów – Lokomotiw Moskwa)

Były już opiekun Lokomotiwu, Jurij Siomin, miał okazję współpracować z Alijewem w Dynamie i nie wyobrażał sobie „Parowozu” bez niego. Sprowadzenie go z drużyny mistrza Ukrainy było inwestycją trafioną w dziesiątkę. Ukraiński pomocnik od razy wkomponował się w zespół i z miejsca został jego liderem. Z wykonywanych przez siebie rzutów wolnych uczynił swój znak firmowy, a na początku sezonu był nawet liderem klasyfikacji najlepszych strzelców. Kto wie, jak nisko byłby Lokomotiw w tabeli, gdyby nie jego 14 goli stanowiące 41% całkowitej zdobyczy drużyny.

2. Aleksandr Kierżakow (Dynamo Moskwa – Zenit Sankt Petersburg)

Zadanie do wykonania były napastnik Sevilli miał trudne. Musiał sprostać oczekiwaniom swojego ukochanego klubu, którzy go dobrze znali i wymagali od niego zdecydowanie więcej niż od pozostałych piłkarzy. Przez pierwsze pół sezonu gracz mistrza Rosji raczej przypominał kogoś, kto nie wie, po co się znalazł na boisku. Jednak w rundzie rewanżowej jego forma eksplodowała. Strzelał gola za golem, dwukrotnie z rzędu popisał się hat-trickiem, dzięki czemu wrócił do reprezentacji Rosji. Stał się jej podstawowym snajperem i zwrócił na siebie uwagę włodarzy Liverpoolu. Kto wiem, czy latem Kierżakow jeszcze będzie na Pietrowskim.

1. Luciano Spalletti (AS Roma – Zenit Sankt Petersburg)

Po sprowadzeniu tak znanego i cenionego trenera oczekiwania na Pietrowskim były ogromne. Sam włoski szkoleniowiec podkręcał atmosferę, deklarując zdobycie już w pierwszym sezonie w Rosji mistrzostwa Rosji. Okazało się, że nie rzucał słów na wiatr. Danej obietnicy dotrzymał, czyniąc z Zenitu drużynę grającą efektownie i bardzo skutecznie. To pod jego wodzą klub z północnej stolicy ustanowił nowy rekord ligi w ilości meczów bez porażki – 23 spotkania. Zaliczał tylko nieliczne wpadki, a za jedyną jego porażkę w pełni tego słowa znaczeniu należy uznać odpadnięcie w eliminacjach Ligi Mistrzów. Włoch odwalił w Sankt Petersburgu kawał dobrej roboty, a jeżeli będzie to kontynuować, może przewyższyć w sukcesach z tą drużyną Dicka Advocaata.

Tak przedstawia się ranking na dziesięć najlepszych transferów ligi rosyjskiej sezonu 2010. Zdecydowanie w tym rankingu przodują aktualny mistrz i wicemistrz Rosji. Jednak nie wszystkie sprowadzenia piłkarzy się udało. Przyjrzyjmy się zatem pięciu największym wpadkom na rynku piłkarskim.

5. Maicon (Fluminense Rio de Janeiro – Lokomotiw Moskwa)

Młody i zdolny Brazylijczyk do Moskwy sprowadzony został, by być godnym partnerem Dmitrija Syczowa i wspomagać najlepszego napastnika drużyny w zdobywaniu goli. Z szumnych zapowiedzi tak naprawdę nie wyszło nic. Napastnik dostawał kolejne szansy gry, ale w zupełności nie potrafił ich wykorzystać. W 17 meczach 14 razy wyszedł w pierwszym składzie, a ostatecznie strzelił tylko trzy gole. Nic więc dziwnego, że od 23 kolejki na murawie się już nie pojawił.

4. Carlos Eduardo (TSG Hoffenheim – Rubin Kazań)

Przejście brazylijskiego pomocnika do Rubinu Kazań było jednym z hitów transferowego lata w Rosji. Wiele mówiło się nie tylko o znakomitych umiejętnościach byłego piłkarza Hoffenheim, ale również o jego cenie. Włodarze ustępującego mistrza Rosji wydali na niego 20 milionów euro. Debiut miał wymarzony. Przeciwko Amkarowi Perm strzelił aż dwa gole, które okazały się jego ostatnimi dla kazańczyków. Potem było już tylko gorzej. Zawodził w Premier Lidze i Lidze Mistrzów. Po raz ostatni Kurban Bierdyjew postawił na niego 8 listopada.

3. Andrij Woronin (Liverpool FC – Dynamo Moskwa)

Dobrą markę „Woronator” wyrobił sobie świetnymi występami głównie w Bundeslidze. W Premiership były zawodnik Bayeru Leverkusen aż tak dobrze już sobie nie radził, ale gdy trener Beniteza na niego stawiał, spisywał się bez zarzutu. W Dynamie miał zastąpić skłóconego z władzami klubu Aleksandra Kierżakowa, którego oddano Zenitowi. Pierwszego gola wbił dopiero w czwartym meczu, a przez cały sezon na listę strzelców wpisał się aż cztery razy. Miejsce na boisku miał chyba tylko ze względu na niewielkie doświadczenie młodszych Iraklija Logua i Aleksandra Kokorina. Na tle innych napastników Dynama Woronin wyróżniał się brutalnością. W 26 meczach obejrzał osiem żółtych kartek i jedną czerwoną.

2. Aleksandr Bucharow (Rubin Kazań – Zenit Sankt Petersburg)

Po świetnym poprzednim sezonie i obiecującym początku właśnie zakończonego wiele sobie po nim obiecywano. Miał stać się między innymi wiodącą siłą w reprezentacji Rosji. Szansą dla niego miał być transfer do Zenitu, nauka od Luciano Spallettiego oraz partnerowania Kierżakowowi, którego miał nawet wygryźć ze składu. Tymczasem Bucharow stał się specem w marnowaniu szans, jakie mu dawano. Im więcej grał, tym bardziej zawodził. W końcu włoski trener zraził się do niego i wolał stawiać na dynamicznego Danko Lazovicia. A były gracz Rubinu, choć miał być liderem, dał się w hierarchii napastników wyprzedzić nawet młodemu Maksimowi Kanunnikowowi.

1. Obafemi Martins (VfL Wolfsburg – Rubin Kazań)

Sprowadzenie nigeryjskiego piłkarza przez Rubin można określić mianem totalnej klapy. Zawodnik występujący wcześniej w Interze Mediolan, Newcastle United i Wolfsburgu miał zostać najlepszym graczem pierwszej linii ligi rosyjskiej. Wiązano z nim ogromne nadzieje, gdyż miał zastąpić uwielbianego w Kazaniu Aleksandra Bucharowa. Co z tego wyszło? Wielkie nic! Piłkarz o marce Martinsa powinien w trakcie sezonu dokonać czegoś zdecydowanie większego niż strzelenie w 17 meczach dwóch goli, w tym jednego z karnego. W ostatniej części sezonu grywał chyba tylko dlatego, że miał wcześniej wyrobioną opinię i większe szanse na lepszy występ niż Aleksiej Miedwiediew, Igor Portniagin i Siergiej Kornilenko. Jak tak dalej będzie, co najwyżej latem Martins z hukiem wyleci z Kazania.