Tom Heaton

Pochodzenie

Urodził się 15 kwietnia 1986 roku w Chesterze. Do Manchesteru United trafił jako jedenastolatek i spędził w klubie 13 lat. Jego ojciec urodził się w Burnley i od dziecka kibicował tamtejszemu klubowi.

Kariera

W United nigdy nie zagrał w meczu o stawkę, choć jako trzeci bramkarz Alexa Fergusona siadał na ławce, jak mówił, 20 lub 25 razy. Żeby grać, odchodził na wypożyczenia: jako 19-latek do Swindon Town, gdzie zdobył pierwsze doświadczenie w League One, a w sezonie 2009/2010 do Rochdale w League Two. Zagrał na wszystkich czterech poziomach angielskich rozgrywek.

Wiosną 2010 roku spotkał się z Fergusonem, który chciał mu zaproponować nowy kontrakt. Heaton odmówił i odszedł z United za darmo, bo potrzebował regularnej gry. Po latach wspominał, że rozmowa była krótka i na chwilę gorąca, ale Ferguson uszanował jego decyzję i powiedział, że zawsze może na niego liczyć.

Po odejściu z Old Trafford spędził dwa sezony w Cardiff City i jeden w Bristol City. W lutym 2012 roku wystąpił z Cardiff w finale Pucharu Ligi na Wembley. Liverpool wygrał po rzutach karnych 3:2, a Heaton w serii obronił strzał Stevena Gerrarda.

W 2013 roku dołączył do Burnley, klubu, któremu kibicował jego ojciec. Pod wodzą Seana Dyche'a przeżył z klubem spadek z Premier League w 2015 roku i natychmiastowy powrót. W sezonie 2015/2016 był jako kapitan nieodłączną częścią zespołu, który wygrał Championship. 7 maja 2016 roku Burnley przypieczętowało mistrzostwo wygraną 3:0 z Charlton Athletic.

We wrześniu 2017 roku zwichnął bark i stracił miejsce na rzecz Nicka Pope'a, który stał się jednym z bohaterów sezonu zakończonego siódmym miejscem i awansem Burnley do Europy po raz pierwszy od 51 lat. Heaton wrócił do gry wiosną 2018 roku, ale Dyche nie zmienił bramkarza. W sezonie 2018/2019 dzielił grę z Joe Hartem, sprowadzonym latem 2018 roku. Do bramki wrócił 30 grudnia 2018 roku w meczu z West Ham United, a od tej chwili Burnley nie spadło już do strefy spadkowej.

W sierpniu 2019 roku przeszedł do Aston Villi. 1 stycznia 2020 roku w meczu z Burnley doznał ciężkiego urazu więzadeł kolana i do końca sezonu nie zagrał, co wykluczyło go z kadry na Euro 2020. Po wygaśnięciu kontraktu opuścił Villa Park, a 2 lipca 2021 roku wrócił do Manchesteru United na zasadzie wolnego transferu i podpisał dwuletni kontrakt.

Po powrocie był w United dublerem. 1 lutego 2023 roku zastąpił Davida de Geę w składzie na rewanżowy mecz półfinału Pucharu Ligi z Nottingham Forest, wygrany 2:0, i zachował czyste konto. United wygrało tamte rozgrywki, pokonując w finale Newcastle United 2:0. W czerwcu 2026 roku dyrektor sportowy Jason Wilcox mówił, że wszyscy w klubie znają wagę jego przywództwa i profesjonalizmu.

Sukcesy

• 2023 Puchar Ligi Angielskiej z Manchesterem United
• 2016 Mistrzostwo Championship z Burnley

Reprezentacja

Zadebiutował 27 maja 2016 roku w towarzyskim meczu z Australią w Sunderlandzie, wygranym przez Anglię 2:1. Wszedł na boisko pod koniec spotkania za Frasera Forstera i, jak mówił, spędził na nim sześć minut, z dwoma kontaktami z piłką. Był pierwszym piłkarzem Burnley w kadrze Anglii od 1974 roku.

Roy Hodgson zabrał go na Euro 2016 jako rezerwowego bramkarza. Anglia odpadła po porażce z Islandią. Heaton mówił, że sam turniej był dla niego wspaniałym doświadczeniem i chce więcej. W czerwcu 2019 roku znalazł się w kadrze na finały Ligi Narodów w Portugalii.

W czerwcu 2024 roku Heaton dołączył do kadry Anglii na Euro 2024 w Niemczech jako bramkarz treningowy; selekcjoner Gareth Southgate tłumaczył, że turniej stawia przed grupą bramkarzy duże wymagania.