Timi Elšnik

Pochodzenie

Pochodzi ze słoweńskiej Styrii. Zaczynał w Aluminiju Kidričevo, małym klubie, który miał domek z szatniami, ale nie miał siłowni. Jako chłopiec przed meczami zamykał się ze słuchawkami w toalecie i puszczał sobie hymn Ligi Mistrzów. Od 15. roku życia grał w młodzieżowych reprezentacjach Słowenii. Przed wyjazdem do Anglii przez pół roku trenował z prywatnym trenerem, bo wiedział, że bez przygotowania sobie tam nie poradzi.

W 2015 roku, jako szesnastolatek, trafił na testy do Derby County i został w akademii. Mieszkał u rodziny Keyów w Duffield, kibiców Derby, z którymi oglądał film „The Damned United” o Brianie Cloughu. Mówił, że wtedy pokochał ten klub. Został wybrany najlepszym stypendystą akademii w sezonie 2015/16, a w sierpniu 2016 roku podpisał trzyletni kontrakt.

Kariera

U Nigela Pearsona przez dwa, trzy miesiące trenował codziennie z pierwszą drużyną. W sierpniu 2016 roku dał mu zadebiutować w Pucharze Ligi z Carlisle United: Elšnik wykorzystał decydujący rzut karny w serii wygranej 14:13. W następnej rundzie zagrał z Liverpoolem, a na mecz przyjechała jego rodzina. Pearsona zwolniono jednak po kilku meczach. W czterech latach w Derby Elšnik miał co najmniej siedmiu trenerów i uzbierał tylko trzy występy w pierwszej drużynie, wszystkie w Pucharze Ligi.

Grał na wypożyczeniach w Swindon Town, Mansfield Town i Northampton Town. W Swindon wszedł kiedyś po przerwie, strzelił dwa gole, a godzinę po meczu trener David Flitcroft zastał go na dodatkowym treningu w siłowni. Tłumaczył, że w Słowenii poziom piłki nie jest wysoki, więc trzeba zrobić wszystko, żeby się przebić. Frank Lampard sprowadził do Derby Masona Mounta, grającego na podobnej pozycji, i latem 2019 roku klub nie przedłużył z Elšnikiem kontraktu. Finał baraży o Premier League z Aston Villą oglądał jeszcze z trybun Wembley, razem z ojcem, bratem i Robem Keyem.

W styczniu 2020 roku jako wolny zawodnik podpisał kontrakt z Olimpiją Lublana. Mladen Rudonja wspominał, że klub nie miał wtedy pieniędzy na transfery, a agent piłkarza zgodził się sam rozliczyć z Derby w zamian za procent od kolejnej sprzedaży. Elšnik przyszedł kontuzjowany, a trener widział go początkowo na skrzydle. Z czasem okazało się, że lepiej spisuje się jako defensywny pomocnik. Rudonja opowiadał, że gdy Elšnik pochwalił się kiedyś skutecznością podań, zapytał go, ile podał niecelnie, i że to zmieniło jego podejście do gry.

W 2020 roku został kapitanem Olimpii. W 2021 roku zdobył z nią Puchar Słowenii, a w 2023 roku dublet. W maju 2023 roku w finale pucharu z Mariborem w Celje, w ostatnich minutach dogrywki, wykorzystał rzut karny na 2:1.

Latem 2024 roku, po mistrzostwach Europy, przeszedł do Crvenej zvezdy Belgrad. Już w pierwszym sezonie grał w podstawowym składzie, zagrał we wszystkich dziesięciu meczach Ligi Mistrzów i zdobył z klubem mistrzostwo oraz Puchar Serbii; w pucharze strzelił gole w ćwierćfinale i półfinale. 26 kwietnia 2026 roku jego podanie dało trzeciego gola w wygranych 3:0 derbach z Partizanem, które zapewniły Crvenej zvezdzie kolejne mistrzostwo. W 2026 roku Crvena zvezda znów zdobyła Puchar Serbii, a Elšnik strzelił w nim gola w ćwierćfinale.

Sukcesy

• 2026 Puchar Serbii z Crveną zvezdą Belgrad
• 2026 Mistrzostwo Serbii z Crveną zvezdą Belgrad
• 2025 Puchar Serbii z Crveną zvezdą Belgrad
• 2025 Mistrzostwo Serbii z Crveną zvezdą Belgrad
• 2023 Puchar Słowenii z Olimpiją Lublana
• 2023 Mistrzostwo Słowenii z Olimpiją Lublana
• 2021 Puchar Słowenii z Olimpiją Lublana

Styl gry

Gra w środku pola, słynie z pracowitości i pewności przy piłce. Jest lewonożny, mocny fizycznie, dobrze gra głową i ma mocny strzał. Wykonuje rzuty rożne i stałe fragmenty gry, a po treningach zostaje, żeby je ćwiczyć. O sobie mówił, że przyzwyczaił się do ciężkiej pracy, gdy w Derby zobaczył siłownie i boiska, jakich nie znał ze Słowenii.

Reprezentacja

Grał w reprezentacjach Słowenii od U-17 do U-21. W pierwszej reprezentacji zadebiutował 8 października 2021 roku. Za Matjaža Keka stał się podstawowym pomocnikiem w eliminacjach Euro 2024, w których Słowenia wywalczyła awans. Na mistrzostwach Europy w Niemczech zagrał w trzech meczach, a na mecz z Anglią zaprosił rodzinę Keyów. Był też kapitanem reprezentacji.