Analizując źródła „afery Kakuty”, bez ironii uważam, że nic lepszego Chelsea nie mogło się przytrafić, aniżeli zakaz transferowy. Aby zbudować „dynastię” na Stamford Bridge należy odrzucić krótkoterminowe środki, a także ludzi zatrudnionych na zasadzie znajomości, a nie kompetencji. W tym przypadku pomoc dla londyńczyków przyszła z zewnątrz. Afera odkrywa jednak ciemną stronę angielskiego futbolu.
Korespondencja z Anglii
O decyzji Międzynarodowej Federacji Piłkarskiej (FIFA) dowiedziałem się nie z BBC Football czy z oficjalnej strony Chelsea, ale co ciekawe, z iGola. Początkowo potraktowałem to jako kolejną znalezioną gdzieś w Internecie plotkę, lecz po kilkunastu minutach angielskie źródła potwierdziły hiobową, jakby się zdawało, wieść.
Było ich trzech

Z całego piłkarskiego świata płyną komentarze dotyczące tej sprawy, która okazała się nader głośna w środowisku. Od lipca 2003 roku to Chelsea była utożsamiana z potęgą budowaną ad hoc dzięki głębokiemu portfelowi właściciela. Nie ma tu miejsca, by obalać tę fałszywą tezę, choć u jej podstaw jest filozofia, którą na początku 2004 roku wygłosił świeżo zatrudniony Peter Kenyon. Dyrektor wykonawczy, skaperowany swoją drogą z Manchesteru United, mówił wówczas o budowaniu piłkarskiej dynastii, której dziedzictwo będzie trwało przez dziesiątki lat. Dlatego już na początku 2005 roku pisałem na łamach iGola, że trzy najważniejsze transfery, jakie przeprowadzono podczas ery Romana Abramowicza, nie dotyczą piłkarzy, a „ludzi w krawatach”. Wspomniany Kenyon miał odpowiadać za biznesową stronę prowadzenia londyńskiego klubu, José Mourinho był gwarancją sukcesu na boisku, a Frankowi Arnesenowi zostało powierzone prowadzenie akademii oraz wyszukiwanie gwiazdy przyszłości. Wszystko, aby transferowe szaleństwo i ciągłe rewolucje lat 2003 i 2004 zastąpiono polityką kontynuacji, bardziej wyważoną i rozsądną.
Swoje obietnice spełnili Kenyon i Mourinho. Trofea były wręcz prenumerowane, a marka klubu z zachodniego Londynu rosła na świecie w niesamowitym tempie dzięki udanym tournée po Azji oraz Stanach, a także wielu umowom partnerskim. Ostatnim w tercecie był Arnesen, który do Cobham (także otwartego już za rządów Abramowicza) sprowadził śmietankę najlepszych nastolatków w Europie, z którymi mogły się równać tylko „dzieciaki Arsène’a Wengera”. I na tym etapie coś przestało w Chelsea działać, choć o problemie świat dowiedział się szerzej dopiero po ponad trzech latach.
![Box2box to nie tylko Radosław Majecki! Są kolejne talenty. [WYWIAD]](/_next/image/?url=https%3A%2F%2Fmedia.igol.pl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2021%2F10%2FRadoslaw-Majecki-1024x768.jpg&w=3840&q=75)









